null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Sylvia Witteman: ‘Lammie, het knuffelschaapje dat ze als baby kreeg, is gestolen’

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week vertelt ze waarom ze van streek is over de diefstal van knuffel Lammie.

"En zo was mijn dochter opeens afgestudeerd, cum laude ook nog; van mij heeft ze het niet. Hoe dan ook, groot feest natuurlijk. Een klein minpuntje was er wel: ze moest haar kamer in het studentenhuis uit om plaats te maken voor een nieuwe lichting leergierigen. Huisgenoot P. ging haar schamele bezittinkjes helpen verhuizen, tot nader order terug naar het ouderlijk huis. Alles zou makkelijk in de achterbak passen. Een paar tassen vol kleren, een luie stoel, een zieltogende plant, een stapeltje boeken en een rugzakje met wat persoonlijke spulletjes. Het is benijdenswaardig, zo lekker weinig overbodige troep je nog rondsjouwt op je 21e. Een uurtje later kreeg ik een sippe P. aan de telefoon. "Er is hier tijdens het verhuizen een insluiper geweest", zei hij. "Haar rugzak is gestolen." Op de achtergrond hoorde ik mijn kind snikken."

Lammie

"Ik gooide er een paar onvermeldbare vloeken tegenaan en vroeg vervolgens wat er allemaal inzat. Nou, zo schamel bleken haar bezittingen toch niet: "Haar e-reader," somde P. op, “haar portemonnee. Haar toilettas. Opladers. En Lammie...” Lammie! Ik voelde mijn hart ineenkrimpen. Lammie, het knuffelschaapje dat ze als baby kreeg. Een grauwwit schaapje met een dom, bedremmeld gezichtje. Mijn dochter was zó blij met hem dat ze hem overal met zich meesleepte. Wij reisden veel, dus Lammie ook. Zoals dat gaat met lievelingsknuffels: hij raakte geregeld zoek. We hébben wat keren met piepende banden en een jammerend kind rechtsomkeert gemaakt omdat Lammie was blijven liggen in een hotelkamer 200 kilometer achter ons, in de ballenbak van een speelparadijs, op de groenstrook van een parkeerplaats, op de wc van een pompstation, aan de rand van een zwembad in Disney World... We vonden hem altijd terug, en dan lag hij 's avonds weer veilig bij mijn dochter in bed, met zijn lieve, domme, grauwe gezichtje. Waar zou hij nu zijn? Wat had die $%@#$ dief met hem gedaan? Ergens weggegooid, ongetwijfeld. Vuile schoft!"

Volwassen worden

"Met tranen in mijn ogen logde ik in op Twitter. Ik deed een gloedvolle oproep aan al mijn volgers, met een foto van Lammie. Er wordt vaak gezegd dat de mensheid slecht is, maar dat bleek weer eens faliekant onwaar: mijn smeekbede werd opgepikt en verspreid door onvoorstelbaar veel mensen. Toen P. en mijn dochter bedrukt thuiskwamen, was half Utrecht op de been om te zoeken naar haar schaapje, in vuilnisbakken, grachten, portieken, parken... Maar Lammie werd niet gevonden. Tegen middernacht begon het tot me door te dringen dat hij waarschijnlijk voorgoed was verdwenen. Met een glas wijn probeerde ik het brok in mijn keel weg te drinken en met lood in mijn schoenen liep ik mijn dochters kamer binnen. Ze lag in bed voor zich uit te staren. "Nou lieverd, je moet maar denken...", begon ik schor en aaide haar blonde hoofd. "Mam...”, zei ze, “ik vind het zó erg... mijn e-reader... het was juist zo’n fijne... ik kan er niet van slapen. Mag ik vannacht de jouwe lenen? Alsjeblieft?"

Perplex ging ik het ding van mijn nachtkastje halen. Mijn dochter is volwassen geworden. Zíj wel.

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden