null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Sylvia Witteman: “Met volle kracht knalde er een scooter tegen mijn portier”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. Durft Sylvia het weer aan om te gaan rijden? 

Nu ik onverhoeds een camper heb gekocht, moet ik toch ook weer gaan autorijden. Dat wordt toch zo langzamerhand een gênante geschiedenis. Nee, dat ís eigenlijk al heel lang een gênante geschiedenis, maar ongetwijfeld herkenbaar, vooral voor vrouwen. Ik héb leren rijden. In Moskou, 25 jaar geleden. Wie in Moskou kan rijden, kan het overal zou je zeggen, want het verkeer in Moskou was - en is - een heksenketel. Gek genoeg overkwam me daar nooit iets. Ik was amper terug in Amsterdam, toen ik een ongeluk veroorzaakte. Ik gaf geen voorrang waar ik dat wél had moeten doen, er knalde een scooter met volle kracht tegen mijn rechterportier.

Ik had niks en die scooterjongen kwam er met een paar kneuzingen vanaf, maar ik durfde niet meer.

Bevend achter het stuur

Toen ik 10 jaar niet had gereden, verhuisden we naar Amerika. We hadden inmiddels 3 kinderen. “Nu móet je wel”, zei huisgenoot P. en hij had gelijk. In die groene buitenwijk van Washington kon je zonder auto niet eens naar de bakker, laat staan de kinderen wegbrengen naar hun tientallen sportclubjes en partijtjes. Met angst en beven nam ik plaats achter het stuur van onze grote soccer mom mobile en reed stapvoets en zwetend onze oprit af. Nou, het viel reuze mee. Het verkeer in Amerika is simpeler dan bij ons. Er is ruimte zat, iedereen blijft op zijn eigen baan, parkeerplaatsen zijn nooit te krap en altijd in overvloed aanwezig, niemand rijdt te hard en er zijn geen fietsers of wandelaars om rekening mee te houden. Bijna 3 jaar reed ik zonder ongelukken rond. Toen verhuisden we terug naar Amsterdam.

Klaar met autorijden

Ik schrok me een hoedje. Hoe had ik hier ooit kunnen rijden, over die smalle grachten vol fietsers, wandelaars en verhuiswagens? Trouwens, waarom zóu ik ook? Dit was geen stad om in te rijden, maar om in te lopen en te fietsen. Al was dat laatste ook weer heel erg wennen. Kortom, ik stopte weer met autorijden. Daar moest ik natuurlijk voor boeten. Door weer en wind op de fiets boodschappen doen? Jammer dan. Had ik kritiek op huisgenoot P.’s roekeloze rijstijl? Dan moest ik het zélf maar doen, als ik het beter wist. Mijn dochter haalde haar rijbewijs en daarna mijn zoon. Ja, de eerste weken vonden ze het nog leuk om koerier voor hun moeder te spelen, maar daar was het nieuwtje ook gauw af. “Kan een van jullie even een paar zakken kattenbakkorrels gaan halen, jongens?” “Maham, neem nou gewoon een paar lessen, dan kun je het zélf weer.”

Inmiddels heb ik alwéér 10 jaar niet gereden. Ik ben aan de genade van mijn onwelwillende gezin overgeleverd. Nu heb ik bovendien die camper staan, nota bene in een gehucht dat met de trein onbereikbaar is. Zo kan het écht niet langer. Waar wacht ik nog op? “Ja, maar ik moet eerst een andere bril!”, roep ik. “Ik mag van de opticien niet rijden met deze bril!” Dan lachen ze me uit. “Slappe trut...” Ze hebben gelijk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden