null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Sylvia Witteman: “Met vrienden, een rugzak en heel weinig geld ging ik naar Joegoslavië”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), 2 zoons (19 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week vertelt ze over haar eerste vakantie zonder ouders.

Mijn jongste zoon, 16 jaar oud, ging voor het eerst alleen op vakantie. Alleen, dat wil zeggen, zonder ouders, maar met 5 vrienden. “We hebben een appartementje gehuurd in Knokke”, zei hij, handenwrijvend van voorpret. Knokke? Dat is toch een suffe badplaats voor keurige oude dames? Nou ja, ze zouden daar in elk geval weinig kwaad kunnen, tussen de theesalons. 200 euro kreeg hij mee. Ik vond het veel, maar ja, “de anderen krijgen nog veel meer.”

Ik dacht terug aan mijn eerste vakantie zonder ouders. Met vrienden, met een rugzak en met heel weinig geld naar Joegoslavië. Afwisselend liften, met de bus en de trein. Armoedige campings met aftands sanitair in de brandende hitte. Joegoslavische campinggasjes bleken niet op ons brandertje te passen (of andersom) dus kookten we spaghetti op sprokkelhout. Tot het ging regenen. Het hout was te nat, dus aten we brood.

Wat we deden de hele dag? Zwemmen en lezen, want dat was gratis. ’s Avonds dronken we lauw bier en slivovitsj voor onze tent en deden kaartspelletjes bij het licht van een kaars in een jampot. Canasta en hartenjagen, herinner ik me. Ik vond dat kaarten erg leuk, ik verheugde me er de hele dag op. Gek genoeg zou ik nu niet meer weten hoe die spelletjes gespeeld moeten worden.

We waren erg zuinig, zo gingen we nooit uit eten in het toch spotgoedkope Joegoslavië, maar uiteindelijk werd het geldgebrek toch nijpend. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar we verlaagden ons tot het stelen van blikjes bonen en vis in de supermarkt. We maakten onszelf wijs dat dat geen écht stelen was. Een supermarkt behoorde immers tot het ‘grootkapitaal’. We gingen er gemakshalve aan voorbij dat we ons in het socialistische Joegoslavië bevonden.

Pas toen het geld écht op was, na een maand, gingen we naar huis. “Vertel eens, wat hebben jullie allemaal gedaan?”, vroegen onze ouders nieuwsgierig. Het antwoord was kort: zwemmen, lezen en kaarten. Een maand lang. De gestolen etenswaren vermeldden we uiteraard niet.

Het is nu bijna 40 jaar later. Daar stond mijn zoon na een week Knokke, nog wat langer geworden, wallen onder zijn ogen. Hoe was het geweest? Heerlijk. Veel gezwommen, gekaart en spaghetti gekookt zeker? Nee, dat niet zozeer. Overdag hadden ze vooral geslapen, tot er in de late namiddag iemand boodschappen ging doen voor het ontbijt. Daarna was het tijd voor een terrasje en een hapje eten in de stad, vervolgens naar ‘de clubs’ natuurlijk, en diep in de nacht met de taxi naar huis. Hm, ik had Knokke onderschat. Blijkbaar is dat het nieuwe Cherso.

O ja, mijn zoon had wel armoede geleden. Ze hadden maar één keer champagne besteld in de club en de laatste dag hadden ze zelfs in een 'skere' pizzatent moeten eten omdat het geld op was. Gelukkig waren ze opgehaald door de vader van een van de vrienden, want ze waren inmiddels erg moe van al het afzien. Alleen al die douche in het appartementje, zo’n lullig straaltje...

Nou ja, hij heeft in elk geval niks gestolen in winkels, troostte ik mezelf. Tenminste, dat hoop ik dan maar.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden