null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn hoofd is knalrood en bezweet, opeens begrijp ik wat er aan de hand is”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week breekt het zweet haar uit.

“Mam, mag de verwarming aan?”, vraagt mijn jongste zoon vanaf de bank waarop hij hangt. “Ben je mal”, zeg ik. “Het is hier heerlijk warm! Té warm, zelfs.” Mijn zoon gaat overdreven zitten rillen. “Stel je niet zo aan”, zeg ik. “Weet je waarom jij het koud hebt? Omdat je zo sloom op de bank hangt. Ga maar wat nuttigs doen, dan krijg je het vanzelf warm.” Mijn zoon reageert zoals te verwachten: hij sjokt naar zijn kamer, ongetwijfeld om daar in bed onder de dekens te gaan liggen.

Mijn dochter komt thuis. “Het is echt herfst”, zegt ze huiverend. “Waarom is de verwarming niet aan?” Verbaasd kijk ik haar aan. “Kind, voel je je niet lekker?”

Ik loop naar haar toe en houd mijn lippen tegen haar voorhoofd. Dat is de snelste methode om erachter te komen of kinderen koorts hebben, of ze nu 1 zijn of 21. Nee, ze voelt niet koortsig aan, maar wie weet heeft ze iets onder de leden?

“Trek maar een vestje aan, ik zal thee zetten”, zeg ik. Ik zet thee en terwijl die staat te trekken, loop ik een paar keer de trappen op en af naar het washok, ik vouw wat handdoeken op en ruim wat rommel uit het halletje. Ik krijg het er warm van. Wat bezielt die kinderen toch, met hun kou? Allemaal luiheid... kijk daar heb je mijn oudste zoon ook, die is, net als zijn moeder, bepaald geen koukleum. Gelukkig, dan heb ik tenminste één medestander.

“Mama”, zegt hij. “Vergeet je niet dat we haardhout nodig hebben? Dan kunnen we weer eens de haard aanmaken, dat is lekker, want het begint echt best fris te worden.”

Ik veeg een loshangende piek haar van mijn bezwete gezicht. “Ook gij Brutus?”, roep ik. “Jij was toch het warmbloedige type, net als je moeder? De haard aansteken, wat een krankzinnig idee! Ik sta hier in mijn T-shirt te dampen als een karrepaard! Hebben jullie dan helemaal geen oog voor het klimaat? Stoken, terwijl de mussen van het dak vallen?” Hij werpt een veelbetekenende blik uit het raam. “Ik zie geen mussen”, zegt hij. “Wél stortregen. En wacht eens even... zie ik daar nu hagel?!”

Hij heeft gelijk. Het hagelt. Maar ja, dat zegt niks. “Feit blijft dat het hier om te stikken is.” zeg ik. “Ga ’ns op de thermostaat kijken? Een graad of 22, schat ik. Bejaardentehuistemperatuur...” Terwijl hij gaat kijken, neem ik een slok thee en daar krijg ik het nóg warmer van. Ik grijp de krant van tafel en begin mezelf puffend koelte toe te waaien. Het helpt amper.

“Mam”, zegt mijn zoon. “Het is hier maar 17 graden. Echt waar. En dus... mam? Mama? wat is er met je?” Ik zie mezelf in de spiegel. Mijn hoofd is knalrood en bezweet. Opeens begrijp ik wat er aan de hand is. Ja, ooit moest het zover komen, en ik ben tenslotte al 53. “Sorry, jongens”, zeg ik tegen mijn kinderen. “Zet gerust de verwarming aan, dan ga ik boven wel onder de koude douche staan. Ik heb... opvliegers.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden