null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn kinderen beginnen op mijn zenuwen te werken”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week besloot Sylvia er een midweekje tussenuit te knijpen met haar zus. Maar hoe brachten haar man en kinderen het er vanaf zonder haar hulp?

Dat hele coronagedoe raakt mij minder dan een hoop andere mensen. Thuiswerken deed ik toch al, om restaurantbezoek of winkelen geef ik niks, en je vrienden kun je ook in het bos of het park ontmoeten in plaats van aan tafel of in het café. Dat scheelt calorieën ook. Alleen mijn kinderen beginnen toch wel op mijn zenuwen te werken. Maar misschien heeft dat niks met de lockdown te maken, het zou zelfs zomaar kunnen dat die ergernis blijft doorwerken als we allemaal dat vaccin hebben gekregen.Ik bedoel, dat eten. Dat eten van tienerjongens gaat de hele dag door, en het is altijd eten waarbij ik moet ‘helpen’.“Mama, kun jij het beslag maken, want dat kun jij zoveel beter dan ik.”“Kun je misschien ook even de pannenkoeken bakken, want die mislukken bij mij altijd.”

“Mama, waar ligt de boter?” (Drie keer raden waar de boter ligt, jongen. Nee, niet op de schoorsteenmantel en ook niet in de boekenkast. In de ijskast, goed zo.)

“Mama, hoe lang moet de soep in de magnetron? Hoe heet moet de oven voor de pizza? Mama, kom eens kijken, hóórt dit zo zwart? Je zei toch ‘op hoog vuur’? Mama, kunnen taco’s ook in het broodrooster, mama, het ijs is te hard om te scheppen, mama, er zit schimmel op de kaas (nee, sukkel, dat is bieslook, omdat jij te lui was om een schone plank te pakken). Mama, wat eten we vanavond? En maak je daar dan friet bij, want rijst vind ik saai.”

Aan huisgenoot P. heb ik ook niks, want die werkt tachtig uur per week en weet niet eens hoe hij een pizza moet bestéllen. Echt niet.

“Weet je wat?” zei mijn zus, bij wie ik mijn nood klaagde. “We gaan naar mijn buitenhuisje. Dan leren ze het wel af.” Zo gezegd, zo gedaan.

“Ik ga een paar dagen weg en ik geef geen antwoord op appjes over eten”, zei ik tegen mijn kinderen. “Zorg goed voor jullie zelf, en ook voor papa!” Hop, daar gingen we.

Het was gezellig in het huisje. Buiten was het rotweer, maar binnen kookten we al het lekkers dat onze kinderen niet lusten. Zuurkool, mosselen, lever met spek, heerlijk allemaal. Totale harmonie en rust. Dag één ging voorbij zonder appjes. Dag twee en dag drie ook. “Zie je wel?” zei mijn zus, “het kwartje is gevallen. Ze zien nu dat ze het prima zelf kunnen.”

Na vier dagen deed ik verkwikt mijn eigen voordeur weer open. Daarachter lag een stapel pizzadozen. In de gang: tasjes met afval van respectievelijk Turks restaurant Aya Sofia, Thais restaurant Green Elephant en Chinees restaurant Happy Corner. Op het aanrecht bakjes van Wok to go en Surinaams restaurant Roti Royal. Op de salontafel hamburgerwikkels en half opgegeten kapsalons.

“Zie je wel dat we voor onszelf kunnen zorgen?”, riep mijn jongste zoon. “En weet je wat, mama? Papa kan nu ook eten bestellen, we hebben het hem geleerd. Hij heeft elke avond eten besteld. Knap hè? En voor de zekerheid hebben we hem ook de lunch laten bestellen. Hij moet natuurlijk wél flink blijven oefenen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden