null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn kroost zoekt hun heil in het weekend ergens anders”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Een gezin met kinderen is net een moestuin vol courgettes: ze worden allemaal tegelijk groot, je weet amper wat je ermee aan moet, dan opeens is het seizoen voorbij en is er nergens meer eentje te bekennen. Van dit laatste stadium krijgen wij nu in de weekenden alvast een voorproefje. Door de week schuift het kroost nog graag ’s avonds aan, maar op vrijdag en zaterdag zoeken de kinderen hun heil elders.

Bij de pizzeria om de hoek heb je voor 7 euro een pizza en een drankje, bij de snackbar kan het nog goedkoper en bij ernstige financiële drooglegging zijn er altijd wel ergens ouders niet thuis. Dan is het aanlokkelijk om met een groep jongens en meisjes pasta te koken en dingen te doen waarbij ouderlijk toezicht ongewenst is. “Komt er nog iemand eten?” heb ik nog een tijdje wekelijks gevraagd op de gezinsapp, maar ik kreeg zó vaak geen sjoege dat ik ermee ben opgehouden. Het was even wennen, maar dan ook echt maar héél even.

'Als we naar bed gaan, zijn de kinderen nog láng niet thuis'

Op vrijdag- en zaterdagavond kunnen huisgenoot P. en ik precies doen waar we zin in hebben. We kunnen mosselen eten, en oesters, en kalfslever, en andere dingen waarvan de kinderen gruwen, en daarna de hele avond kranten lezen. Of we gaan laat in de middag naar de bioscoop, met een kopstootje en bitterballen toe in Café Eylders, waarna we thuis nog wat kliekjes opwarmen. Of we eten Franse kaas met warm stokbrood en rode wijn, terwijl we de hele avond oude afleveringen kijken van Andere tijden, het haardje aan, de katten op schoot.

Als we naar bed gaan, zijn de kinderen nog láng niet thuis. En als we de volgende ochtend wakker worden, zijn de kinderen nog láng niet op. Dan gaan we lekker ergens een eind wandelen of naar een museum. Als we - laat in de middag - terugkomen, zit het nageslacht plus bijvangst verfomfaaid aan een reusachtig ontbijt. ’s Avonds herhaalt zich het ritueel: de kinderen tutten zich op voor weer een enerverende avond, er wordt gedoucht, geparfumeerd, vloekend gezocht naar onvindbare schoenen/hoodies/lippenstift/panty’s en er wordt geld van me ‘geleend’. Of mijn lievelingslaarzen, mijn ov-kaart, mijn fiets of vaders auto. Vervolgens verlaten ze een voor een het huis en nestelen wij ons tevreden op de bank.

Verschrikkelijk oud

Gisteren weer. De oudste 2 waren al weg, de jongste stond klaar met zijn jas aan, maar keek nog even achterom. “Wat zitten jullie daar nou? Waarom gaan jullie niet in de stad eten?”, vroeg hij. “Daar hebben we helemaal geen zin in”, antwoordden we naar waarheid. “Pfff... als ik geld had, ging ik elke dág uit eten”, zei mijn zoon. Ja, dat dachten wij vroeger ook. “Maar nu blijven jullie helemaal alleen met zijn 2 achter?!” riep hij meewarig. “Vóórdat we jullie kregen, waren we ook met zijn 2 hoor”, lachte ik. “Dat beviel goed.” Hij zuchtte en sprak met een mengsel van medelijden en ergernis: “Ja, maar toen waren jullie nog niet zo verschrikkelijk oud.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden