null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn moeder zou er steil van achterover slaan, maar ik heb geen agenda”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (23), twee zoons (19 en 17) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor Libelle over wat haar bezighoudt.

Als ik mijn moeder bel om te zeggen dat ik langskom, zegt ze altijd: “Wacht even, dan pak ik mijn agenda.” Ik moet dan stiekem een beetje lachen. Mijn moeder is 82 en heeft het niet bepaald druk. In haar agenda schrijft ze op wanneer de schoonmaakster komt (elke week op dezelfde dag en tijd) en wanneer ze naar de fysiotherapeut moet (dito). Toch hoor ik haar aan de telefoon driftig bladeren. En dan zegt ze: “Je moet niet donderdagochtend komen, want dan is de schoonmaakster er.” Dan zeg ik: “Nee, maar ik wou dus morgen langskomen en morgen is het dinsdag.”

Daarna vraag ik haar wat voor boodschappen ik voor haar zal meebrengen. Dan somt ze eerst op wat ze allemaal níet nodig heeft: “Geen kaas, want dat heb ik nog. Ook geen sperzieboontjes want die heb ik deze week al twee keer gegeten. Boter, even denken, heb ik nog boter? Wacht, ik loop even naar de ijskast. Nee, boter heb ik nog meer dan genoeg, nog bijna een heel pakje. Brood ook, zelfs nog een half bruin in de vriezer. Even kijken, vlees? Nee, er ligt nog van alles in het vriesvak. Koffie? Neu...”

“Mama,” zeg ik dan, “zeg nou even wat je wél nodig hebt.” Ook dan volgt steevast hetzelfde verhaal: “Een bakje kwark, maar geen magere, hoor. Vólle kwark. En aardappels. Geen krieltjes, hoor! En ook niet van die hele grote, die had je zusje laatst gekocht, van die enorme dingen... En ze moeten kruimig zijn maar niet al te kruimig, niet dat ze helemaal uit elkaar vallen. Maar ook niet zo héél vast. Dus. Nou, zie maar. En groente. Ja, welke groente nou weer eens? Geen boontjes dus, want die heb ik deze week al twee keer gehad. Ook geen spruitjes, die zijn nu niet lekker meer. Ook geen courgette. Ja dat is heel gek, die blijven bij mij altijd liggen. Ook geen lof, dat vind ik meer iets voor in de sla maar het is geen weer voor sla. Nou ja, groente, dus. Kies jij maar uit. Doe maar wat. Maar in godsnaam geen rodekool of selderij of zo.”

Ik schrijf alles op een papiertje. Mijn moeder weet het niet en zou er vast steil van achterover slaan, maar ik heb geen agenda. Sinds mijn schooltijd heb ik er nooit meer een gehad en die in mijn telefoon gebruik ik ook nooit. Ik weet zelf ook niet waarom. Afspraken noteer ik op zo’n klein geel papiertje en die plak ik onderaan het beeldscherm van mijn computer. Dat werkt prima.

De boodschappen voor mijn moeder noteer ik ook op zo’n papiertje. Dat papiertje vergeet ik vervolgens altijd mee te nemen. Dat geeft ook niet, want ik weet het inmiddels wel. Feilloos grijp ik naar een zakje ‘iets kruimige’ aardappelen, naar de volle kwark en naar een groente die geen boontjes is, geen spruitjes, geen courgette, lof, rodekool of selderij. “Venkel!”, roept mijn moeder dan even later blij. “Venkel, dat is altijd lekker.” En dan knik ik. Het ís toch zeker zo?

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden