null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn mond viel open van schrik, de buurman had toch gelijk”

Sylvia Witteman (55) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week vertelt ze over de paniek in haar verzakte huis.

Als je in ons huis een pingpongbal links vóór op de vloer legt, rolt hij zo naar rechtsachter. Al sinds we hier wonen, eigenlijk. Geeft niks, dachten we. Logisch ook, dat huis is bijna 130 jaar oud en de halve stad staat scheef, niet? Bovendien vinden de katten het leuk om achter die pingpongbal aan te rennen. Maar de buurman, die wat voortvarender is dan wij, liet iemand naar zijn fundering kijken, iemand die daarvoor heeft doorgeleerd. En de buurman kreeg een vervelende mededeling.

“Mijn huis is verzakt,” zei hij, “en dat van jullie ook. Ze zitten aan elkaar vast.” Ai. “Hoe erg is het?”, vroegen we. “Dat weten we nog niet”, zei de buurman. “Ik ga het verder laten onderzoeken en dat moeten jullie óók maar doen.” We knikten braaf, en toen de buurman weer weg was zeiden we tegen elkaar: “Dat loopt vast zo’n vaart niet”, en we gingen door met leven.

Een week later, ik zat juist een lollig stukje te tikken, hoorde ik een raar geluid. SJRIEK! Het klonk alsof er iemand met rubberen schoenzolen langs het parket schampte, iets tussen een piep en een knars in. Ik sloeg er weinig acht op, want zo midden in de stad hoor je de raarste geluiden, de hele dag door. Maar een halfuur later hoorde ik die piep/knars wéér. SJRIEKK!! Iets harder dan daarnet. Waar kwam dat vandaan?

Ik liep het hele huis door, niks te zien. “Hoorde jij dat ook?”, vroeg ik aan huisgenoot P. Terwijl ik het zei, klonk het geluid weer, schril en schrapend, een rotgeluid. Nu gingen we sámen op zoek. Daar was het geluid weer! Waar kwam het vandaan? Het was telkens maar een halve seconde, te kort om te lokaliseren. SJRIEKKK!!! Misschien iets in de waterleiding, iets in de verwarmingsbuizen, of... “O, nee!”, zei huisgenoot P. Hij zag opeens bleek. “Het is natuurlijk het huis, het verzakt écht! De muren, die zijn aan het scheuren!” Mijn mond viel open van schrik. Wat erg, de buurman had toch gelijk! SJRIEKKK !! deed het huis. Angstig keek ik van de ene muur naar de andere. Niets bijzonders te zien, maar die scheuren konden elk moment tevoorschijn springen. “Oké, we moeten niet in paniek raken”, zei ik. Intussen probeerde ik niet te denken aan een vorig huis, vijftien jaar geleden, waar ik ook niet in paniek was geraakt bij een raar geluid. De volgende dag kwam het plafond naar beneden.

SJRIEKKK!!! In de gang tikte ik ‘verzakt huis’ in op mijn telefoon. “Zo, dat gaat minimaal een halve ton kosten”, zei ik met een grafstem. “Minimaal, en het gaat maanden duren, een nieuwe fundering. Minimaal. En...” SJRIEKKKKK! hoorde ik, nu vlák boven mijn hoofd. Ik keek omhoog, daar hing de brandmelder. SJRIEKKK! deed de brandmelder nog eens. Dat deed hij om ons te vertellen dat zijn batterijtje bijna leeg was. Dat wisten we niet. Maar nu wél. (Intussen verzakt ons huis waarschijnlijk nog steeds, maar dat zien we dan wel weer.)

Fotografie: Ester Gebuis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden