null Beeld

Sylvia Witteman: “Mijn zoon leerde zichzelf nogal merkwaardige rijgewoontes aan”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week over de merkwaardige rijgewoontes van haar zoon. 

"Toen mijn oudste zoon 1 jaar was, kreeg hij op de achterbank van onze auto een eigen stuurtje, om ‘met papa méé te sturen’. Auto’s werden zijn lust en zijn leven. Op zijn derde kreeg hij een trapauto, de rest van zijn jeugd nam hij elke kans te baat om op skelters, carts en quads plaats te nemen. Toen hij een jaar of 13 was, leerde zijn vader hem hoe een échte auto moet worden bestuurd (uiteraard op parkeerplaatsen en verlaten terreinen). Hij bleek een natuurtalent en was eigenlijk wel klaar om de weg op te gaan. Maar ja, dat mag niet, hè?'

Frustratie

"Jaren van frustratie volgden. Frustratie en heel veel verlangend kijken naar Formule 1-races. Tot zijn zestiende verjaardag naderde. “Ik wil maar één cadeau”, zei hij. “En ik wil het echt héél graag.” Hij toonde me een advertentie waarin een klein, rood, aftands, twaalfdehands invalidenautootje te koop werd aangeboden. Een Canta. “Daar mag je vanaf je zestiende in rijden”, fluisterde hij samenzweerderig. “Zonder rijbewijs...” Ik had natuurlijk allerlei bezwaren. Fietsen is gezonder. Het milieu. Een kerngezonde, boomlange jongen in een piepklein invalidenautootje? Bespottelijk. Maar hij smeekte, redeneerde, beloofde en vleide net zo lang tot ik het beruchte ‘nou, voorúit dan maar...’ ten beste gaf. Nooit heb ik iemand stralender van vreugd gezien dan mijn zoon op zijn zestiende verjaardag in dat roestige rode mormel. Hij tufte door de hele stad, en hoe belachelijk het er ook uitzag, iedereen wilde naast hem zitten. Het was bedoeld voor maximaal 2 personen, maar soms zaten ze er met z’n vieren in."

Rijles

"Zeker een jaar had hij veel plezier van dat autootje, en ik ook, want hij reed mijn oude moeder naar huis als ze een wijntje op had en haalde kattengrind zodat ík die zware pakken niet hoefde te sjouwen. Maar toen begon het brikje af te takelen. Hij startte steeds moeilijker, begon te verzakken... en op een kwade dag blies hij zijn laatste adem uit. Jammer, maar inmiddels was mijn zoon oud genoeg om rijles te nemen. Dat verzachtte de pijn een beetje. Zijn rijleraar klaagde steen en been, dát wel. Mijn zoon had zichzelf in die Canta rijgewoontes aangeleerd die op zijn zachtst gezegd merkwaardig waren. Er kwamen nog behoorlijk wat lessen aan te pas om dat alles weer af te leren. En al die tijd stond het gestorven, rode autootje op de hoek van de straat. Scheef, lekke banden, vogelpoep. “Dat ding moet weg”, zei ik telkens, maar mijn zoon kon dat niet over zijn hart verkrijgen."

Rijbewijs

"Onlangs haalde hij dan toch zijn echte rijbewijs. Hij straalde net als op zijn zestiende verjaardag en stapte meteen, eindelijk legaal, in vaders auto. De volgende ochtend werd er aangebeld. Iemand van de gemeente. Of die Canta op de hoek van de straat van ons was? “Maar mevrouw, dat is een wrák!” Ja, dat moest ik beamen. Vonnis: de Canta moest van de weg. Zo moest mijn zoon afscheid nemen van zijn jeugdliefde. Ja, dat was alsnog slikken. Maar zijn gloednieuwe rijbewijs verzachtte de pijn. Hij stapte weer in vaders auto, een ongetwijfeld vele kilometers lange toekomst tegemoet."

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden