null Beeld

Sylvia Witteman: “Neuriënd liep hij door het huis met telkens wéér een andere koptelefoon”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week bekommert ze zich over het bestelgedrag van haar zoon.

Vroeger was alles beter, zegt men wel, maar daar denken mijn kinderen anders over. Vooral mijn oudste zoon is opgetogen over het gemak van shoppen via internet. Bij de aanschaf van een bluetooth-speaker ging hij niet over één nacht ijs: hij bestelde er 3,

beluisterde ze zorgvuldig, hield de beste en stuurde de andere 2 terug naar het megaverzendhuis waar ze vandaan kwamen. Hetzelfde deed hij een paar maanden later met koptelefoons. Dagenlang liep hij neuriënd door het huis, telkens met weer een andere op zijn hoofd, tot hij ook hier een uitverkorene had gevonden. De ‘afgekeurde’ exemplaren deed hij keurig in de verpakking en stuurde ze terug. “En dat kost niets extra!”, verklaarde hij glunderend. “Maar is dat wel nétjes?”, vroeg ik me hardop af. Hij knikte. “Geen enkel probleem.”

"Neuriënd liep hij door het huis met telkens wéér een andere koptelefoon"

Nu is mijn zoon een aardige jongen die niemand zou willen benadelen, maar ik belde toch even met een medewerker van het megaverzendhuis. Die beaamde het: onbeperkt uitproberen en terugsturen is prima, zolang de spullen onbeschadigd zijn. Ze zien het als een vorm van klantenbinding, en inderdaad, in mijn zoon hebben ze een trouwe klant gevonden.

Tot deze arme trouwe klant op schoolkamp beroofd werd. Zijn zorgvuldig uitgezochte speaker en koptelefoon werden uit zijn tent gestolen. Dat was een domper, maar hij deed aangifte en kreeg alles van de verzekering vergoed. Er stond opeens een fors bedrag op zijn bankrekening.

“Fijn, nu kun je precies diezelfde spullen opnieuw kopen!”, zei ik blij. Maar nee, dan had ik buiten de grillen van een tiener gerekend. “Ik heb een cool horloge gezien”, zei hij verlekkerd. “Die speaker gebruikte ik toch niet zo vaak. En in plaats van die koptelefoon wil ik toch draadloze oortjes...”

Na eindeloos bestellen, proberen en terugsturen liep hij met een knol van een schakelarmbandhorloge en die ‘oortjes’. Ik vond dat horloge nogal ordinair, maar zweeg wijselijk. Met de oortjes was hij nog blijer dan met de koptelefoon, maar binnen een week kwam hij overstuur thuis: hij was ze kwijt. Uit zijn oren gevallen tijdens het korte loopje van de geparkeerde auto naar huis. Zoeken, zoeken, maar niks hoor. “Die heeft iemand natuurlijk alláng in zijn zak gestoken”, zei hij droevig.

“Weet je wat? Stuur het horloge terug en koop van dat geld nieuwe oortjes!” Dat vond hij een goed idee, want inderdaad, een tikje ordinair was die knol wel. Aldus geschiedde. De knol ging terug naar het verzendhuis en de nieuwe oortjes arriveerden. Diezelfde middag vond mijn zoon zijn ‘oude’ oortjes terug in de kofferbak van de auto. Het duurde even voor we uitgeschaterd waren met z’n allen. “Nu ga je de nieuwe oortjes zeker terugsturen en dat horloge opnieuw bestellen?”, vroeg ik. “Nee”, zei mijn zoon. “Ik heb wat leukers bedacht. Ik ga sparen voor een brommer!” Dat klonk dan wel weer heerlijk ouderwets. Nu maar hopen dat hij zich niet doodrijdt op dat kreng.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden