null Beeld

Sylvia Witteman: “’Oma denkt dat ik de taxichauffeur ben’, fluistert mijn zoon”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), 2 zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Sylvia heeft haar schoonmoeder al een tijdje niet kunnen zien.

Door corona had ik mijn schoonmoeder al een tijdje niet gezien. Ze is 85 en heeft luchtwegproblemen, dus we achtten haar te kwetsbaar om te bezoeken. Haar 3 zoons gingen wél, natuurlijk. Huisgenoot P., haar jongste, zelfs 2 keer per week op de racefiets, met een bidon vol door mij gemaakte kippensoep.

Maar de coronagolf ebde weg. “Nu kunnen we haar weer eens te eten vragen”, zei P. Zo gezegd, zo gedaan. Nou ja, het had wel wat voeten in de aarde, want oma is op zijn zachtst gezegd niet meer zo heel scherp. Ze woont nog thuis, maar de thuiszorg moet haar wel elke dag vertellen dat ze moet eten, anders vergeet ze dat. Ze weet niet meer welke dag het is, of hoe laat. Elke keer weer is ze verbaasd dat haar zoons al volwassen zijn, getrouwd zelfs! En waarom is ze dan niet op de bruiloft geweest? Telkens leggen we haar uit dat ze daar wél bij was. “Het is al een tijd geleden, dus dat ben je misschien een beetje vergeten...”

Dat klinkt treurig, maar zelf is ze prima gehumeurd, en daar gaat het toch maar om. P. belde haar op. “Kom je bij ons eten? Je kleinzoon komt je zo halen met de auto.” Een halfuurtje later kwam ze binnen geschuifeld. “Oma denkt dat ik de taxichauffeur ben”, fluisterde mijn zoon glimlachend. “Ik heb het maar zo gelaten.”

Nieuwsgierig keek oma om zich heen. “Wat wonen jullie hier leuk! Hoe komen jullie opeens aan een nieuw huis?”, riep ze uit. We wonen er al 10 jaar, en ze is minstens 100 keer geweest, maar ach, wat maakte het uit? We zetten haar in een lekkere stoel met een glaasje wijn en een toastje met garnalen. “Daar ben ik dol op! Hoe wisten jullie dat?”, riep ze stralend uit. We glimlachten haar nog maar eens toe. Maar stilzitten kon ze niet. Keer op keer stond ze op om iets in ons huis te bekijken, van de piano tot het zilveren peper-en-zoutstelletje (“Hoe kom je aan dat schattige dingetje? Wat zeg je, van míj gekregen? Nee maar!”) tot ze uiteindelijk op ons balkon belandde. Ons balkon, dat we na 10 jaar gebruik als aangekoekte vuilnisbelt eindelijk hebben laten schilderen, opknappen en voorzien van bloembakken met bloeiende viooltjes. Ook het balkon kon haar innige goedkeuring wegdragen.

We gingen aan tafel. “Hé, mag jij hier zomaar mee-eten?”, zei ze verbaasd tegen mijn zoon. Ook hij glimlachte maar weer eens. Ze at met smaak van de asperges met ham en ei, en de aardbeien met slagroom toe. Ze vroeg nog een keer of 647 hoe we toch aan dat leuke nieuwe huis kwamen en aan dat schattige peper-en-zoutvaatje.

“Nu wil ik wel weer naar huis”, zei ze na de koffie. Zo gezegd zo gedaan. Terwijl mijn zoon haar jas ging halen, keek ze nog eens met welgevallen naar ons balkon en toen naar mij. “Het is maar goed dat je eindelijk wat aan dat balkon hebt gedaan”, zei ze beminnelijk. “Het is daar 10 jaar lang een verschrikkelijke rotzooi geweest.”

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden