null Beeld

Sylvia Witteman: “Op school deed ik helemaal niets, behalve spijbelen”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. Ze denkt terug aan haar eindexamens... hoe was dat ook alweer?

Omdat de eindexamens dit jaar zo raar verlopen, dacht ik terug aan mijn eigen eindexamen. Met weemoed, had ik graag willen zeggen, maar weemoed kwam er niet echt aan te pas. Mijn middelbareschooltijd was een ramp in slow motion.

Spijbelen

Omdat ik op de lagere school altijd zonder moeite de beste leerling van de klas was, waren begrippen als ‘inspanning’ en ‘doorzetten’ mij op mijn 12e nog volkomen onbekend. Ik werd naar het gymnasium gestuurd, maar bleef even lui als voorheen. De brugklas haalde ik met de hakken over de sloot. In de 2e deed ik nog steeds niets, behalve spijbelen, klieren en leraren pesten. Ik bleef zitten. In de klas waarin ik de 2e moest overdoen, zat ook mijn 1 jaar jongere broer. Hij had al net zo’n misselijk karakter als ik en daarom zaten wij voor de gezelligheid meestal naast elkaar, tot wanhoop van de leraren.

Omdat ik het jaar voor de 2e keer deed, haalde ik het. Wéér op het nippertje, maar toch. Nu bleef mijn broer zitten, dus van dat duivelse tweespan waren de leraren verlost. Om dat te compenseren, raakte ik bevriend met een meisje dat net zo erg was als ik. Wij kwamen stoned op school, saboteerden scheikundeproeven en maakten nooit huiswerk: kortom, wij bleven allebei zitten en werden bovendien, geheel terecht, van school gestuurd.

Wanhoop

Mijn alleenstaande moeder stuurde me ten einde raad naar een strenge, saaie scholengemeenschap. Wat een spijt had ik van mijn wangedrag en wat miste ik mijn vorige school! Elke dag zocht ik mijn oude vrienden op en ik voerde minder uit dan ooit. Wéér werd ik van school getrapt. De enige school die mij toen nog wilde hebben, bleek zo mogelijk nog saaier en strenger: algauw ging ik er gewoon niet meer naartoe. Omdat de sfeer tussen mij en mijn moeder inmiddels - op zijn zachtst gezegd - erg bekoeld was, ging ik het huis uit en bij vrienden wonen. Mijn moeder heeft het amper gemerkt, geloof ik. Ze had mijn broer en zus nog in huis, die haar ook zonder mij moeiteloos tot wanhoop dreven.

Het kwartje viel

Ik had geen opleiding, geen vooruitzichten en geen cent te makken. Toen viel, beter laat dan nooit, het kwartje: ik móest een diploma hebben, anders zou ik de rest van mijn leven spaghetti met maggi eten, in een ranzig hok zonder gordijnen. Ik schreef me voor 3 ochtenden per week in bij een school voor volwassenen. Omdat er zo genoeg tijd overbleef voor leuke dingen, deed ik nu eindelijk wél mijn best. Ik deed eindexamen en slaagde, tot mijn eigen verbazing, met prima cijfers voor het vwo. Ik heb niemand iets verteld. Mijn vrienden hadden allemaal al lang examen gedaan, de relatie met mijn moeder was nog steeds slecht en mijn vader had het druk met zijn 2e gezin. In mijn eentje stond ik bij de uitreiking. 2 minuten later was het gepiept en zat ik alweer op de fiets, in de regen. Naar dat diploma heeft trouwens nog nooit iemand gevraagd. Ik heb geen idee waar het is gebleven.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden