null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Sylvia Witteman: “Paté maken, ik durfde het jarenlang niet meer aan”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week loopt het maken van paté een beetje uit de hand. Het brengt Sylvia terug naar een trauma van toen er nog geen internet was... 

Het is jammer dat de zomer voorbij is, maar laten we positief blijven: zo’n herfst geeft ook weer nieuwe impulsen. In mijn geval zijn die vooral, nee, uitslúitend culinair (sorry, Marie Kondo). Ik krijg zin om paté te maken, van die grove, verrukkelijke paté die de Fransen geen paté noemen, maar terrine.

Ik weet nog dat ik voor het eerst zo’n terrine maakte. Er bestond nog geen internet, dus ik had het recept uit een kookboek. Er kwam lever aan te pas, en ‘grof gemalen varkensvlees, half vet, half mager’; ik nam rundertartaar, want ik wilde juist een paar kilo afvallen.

Thuis deed ik alles keurig volgens het recept. ‘Zout naar smaak’ stond er. Ik deed er een flinke mespunt in. Ik mengde alles met kruiden, broodkruim en wat al niet en deed de vleesmassa in een cakeblik. Dat moest au bain marie in de oven, maar dat leek me nodeloos gedoe, dus ik deed het zonder waterbad. Toen de paté klaar was moest hij minimaal 24 uur rusten voor het aansnijden, ook dat leek me flauwekul. Ik sneed een plak af en proefde. Het was een zouteloos, kurkdroog, lauw, leverachtig gehaktbrood. Brr...

Alles fout gedaan, natuurlijk. Te mager vlees, te weinig zout en nog minder geduld. Ik was zó ontsteld over die mislukking dat ik het jarenlang niet meer aandurfde. Maar vorige week belde mijn schoonzus en zei: “Laten we paté maken.” Met haar durf ik het wel aan. Ze kan goed koken, ze heeft een vleesmolen en sowieso weten twee meer dan een.

Daar staan we dan bij de slager, en die wil ons maar wat graag helpen. Wangspek moeten we hebben, o, en ook wat kinnebak. En doorregen hamlappen, en lever. Enthousiast draagt hij alles in grote hompen naar de toonbank. Zwaar beladen komen we thuis. “Het is wel veel”, zeggen we lacherig, maar ja, we hebben een grote familie, dus...

Extra vlees

We malen en malen. Door schade en schande wijzer geworden doe ik er nu royaal zout bij. We kneden. We proeven: oeps, te zout. Snel haal ik nog wat extra vlees bij. We malen en kneden nog wat meer. Broodkruim, ei, tijm, knoflook, ui, wijn, peper, cognac...

Voor ons ligt een onafzienbare vleesberg, een grote afwasteil vol. We hebben maar één patévorm. Ik begin al zachtjes te steunen, maar mijn schoonzus is een Russin en niet voor één gat te vangen. Vanuit het hele huis haalt ze schalen, bakken en puddingvormen tevoorschijn. We vullen ze en zetten ze in de oven, nu wél au bain marie. Het is zo veel dat het in twee keer moet. Maar aan het eind van de middag staan ze daar met zijn allen: een ongeregeld bataljon paté.

Het goede nieuws: de paté blijkt verrukkelijk.

Het slechte nieuws: we hebben er bijna acht kilo van.

Onze hele familie eet nu al een week paté. Ze kunnen geen terrine meer zien.

Maar ik weet nu in elk geval hoe het moet. Handig, als ik weer eens paté wil maken, over twintig jaar.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden