null Beeld

Sylvia Witteman: “Stiekem ben ik wel blij dat het dit jaar niet mag van Mark”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week denkt ze terug aan al het gedoe rondom het kerstdiner vorig jaar.

"Laten we het familiekerstdiner volgend jaar weer eens bij óns doen”, zei huisgenoot P. Ik begon binnensmonds te kermen. Het familiekerstdiner. Dat betekent zijn twee broers, met vrouwen en kinderen, plus zijn moeder, plus onze kinderen, plus aanhang. Een man of twintig. De laatste keer hadden we de eettafel verlengd met twee bureaus. Met alle stoelen en klapstoelen uit het hele huis erlangs gezet, plus de pianokruk en het poefje ging het net.“Het was een groot succes!”, zei P. “We doen het gewoon weer net zo.” Tevreden sloeg hij zijn krant open. Mijn gekerm ging over in binnensmonds schuimbekken. Die tafels en stoelen, dat was één ding, maar er moet ook worden gekookt. Door mij. Want ‘dat kan ik zo goed’, en P. niet. “Weet je waaróm ik zo goed kan koken?”, zei ik. “Omdat ik het heel veel heb gedáán. Als jij een beetje zou oefenen, kun je óók prima leren koken. Oefening baart kunst.” Ik kan het net zo goed laten, want P. heeft steevast een weerwoord: “Ik zal je helpen!”

Boodschappen

P. bedoelt het goed. Hij gaat mee boodschappen doen. Alleen kan hij in de supermarkt nooit wat vinden, want hij komt er nooit. Dus loopt hij daar zeer nutteloos achter me aan, en zegt af en toe: “Vergeet de cranberry’s niet!” Hij is dol op cranberry’s. Ik niet. Het is niet voor niets dat mensen alleen met kerst cranberry’s eten. Als alle boodschappen in huis zijn, begin ik met koken. “Nu al?”, vraagt P. dan. “Ze komen pas morgenavond, hoor!” Ik leg hem dan uit dat het wel handig is om de peertjes vast te stoven/de bouillon voor de wildsaus alvast te trekken/de vulling voor de kalkoen te maken/de parfait vast in te vriezen, omdat dat morgenavond anders wat kort dag wordt. “Goh!”, zegt hij dan. “Wat weet jij er toch veel van! Kan ik iets doen? De cranberry’s vast in een schaaltje doen?” Nee, lieverd, die moeten eerst tot gelei worden gekookt...

Praten

Ik kook de hele dag. En de hele volgende dag ook. “Dek jij nou de tafel”, zeg ik dan afgepeigerd, in mijn schort, vlak voor de gasten komen. “En maak de wijn open. Dan ga ik me even omkleden.” Als ik beneden kom, staat P. enthousiast te praten in een kring van gasten. De tafel is niet gedekt. Niemand heeft nog wat te drinken. “P...”, zeg ik dan. “Toe nou...” Maar ik weet wel wat er dan komt: “Jaja, ik doe het zo, laat me nou even gezellig met iedereen praten. Het is Kérstmis hoor!”

Dampend van ingehouden woede ga ik dan achter het fornuis staan, terwijl mijn schoonzussen de tafel dekken, mijn zwagers drankjes inschenken en de kinderen uit het hele huis stoelen bij elkaar zoeken. En de pianokruk. En het poefje. En P. praat, en praat en praat. Gezellig hoor. Dát wel. Uitputtend. Dat ook.

Dus stiekem ben ik wel een beetje blij dat het dit jaar niet mág, van Mark.

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden