null Beeld

Sylvia Witteman vertelt over de bijzondere band met haar zusje

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Aan de wat slordige levenswandel van mijn vader heb ik mijn halfzusje L. te danken. Zij werd geboren toen ik 24 was. Ik was erg blij met haar: een beetje alsof ik zelf een kind had gekregen, maar dan zonder de zware verantwoordelijkheden van het ouderschap. Ik leerde luiers verschonen en flesjes geven, L. was een lieve, makkelijke baby.

Toen ik mijn eigen dochter kreeg, was L. 8. Op haar beurt was zij verrukt van mijn baby. Als een echt poppenmoedertje leerde ook zíj flesjes geven en hapjes voeren. Met engelengeduld las ze haar nichtje voor uit brave boekjes. Er kwamen nog 2 neefjes bij, mijn zonen. En L. groeide op. Voor ik het wist was ze student en toen ik nog een keer met mijn ogen knipperde (als je 3 kleine kinderen hebt gaan de dagen soms erg langzaam, maar de jaren héél snel) had ze een vaste vriend, een baan en een eigen huis. Inmiddels voelde L. voor mij niet meer als een dochter, maar gewoon als een jongere zus.

We konden het heel goed vinden met elkaar. Het raakte uit met haar vriend, we maakten samen weekendtripjes, ze paste op mijn huis en huisdieren als ik met mijn gezin op vakantie was. Er kwam een nieuwe vriend. Ze trouwde, werd 30, en ze werd zwanger. Zwanger! Ik was door het dolle heen. Verrukt liep ik door de stad, om voor het eerst sinds lange tijd weer hebberig naar babykleertjes te kijken. Ik bemoeide me overal mee. “Je moet een tros bananen op je nachtkastje leggen en er meteen ’s ochtends een eten, dat helpt tegen misselijkheid.” “Nee, je moet geen babybadje hebben, maar zo’n speciale emmer, dat vinden ze veel fijner.” “Je moet een box kopen met een verstelbare bodem, dat is handig.” “De beste voedingsbh’s koop je bij...” “Heb je al een badjasje?” “Niet teveel luiers in de kleinste maat kopen hoor, daar blijf je mee zitten!”

L. liet het zich allemaal glimlachend aanleunen. Haar buik werd dikker en dikker. De uitgerekende datum naderde en werd overschreden. L. bleef rustig, maar ik was in alle staten. “Je moet ananas eten en sambal. Tonic drinken. Een eindje fietsen. En...” Nou ja, uiteindelijk begon de bevalling natuurlijk tóch. L. reageerde niet meer op mijn appjes. Ik ijsbeerde en ijsbeerde tot ik een kring in ons Perzisch tapijt had gesleten. Als ze maar... als ze maar niet... Toen kwam het verlossende bericht. Een beer van een jongen. Alles goed met moeder en kind. Daar kwamen de foto’s en filmpjes ook. Een prachtige baby. In het echt bleek hij nóg mooier. De ouders zitten op een roze wolk. Maar ik ook. Ik kan over niets anders praten. Mijn eigen dochter, bijna 22 lacht me uit, natuurlijk. “Gelukkig ben je nu surrogaatoma, dan hoef ík tenminste me voorlopig nog niet voort te planten”, zegt ze. Maar ik zág haar wel verliefd kijken naar die snoezige handjes en voetjes, hoor. En ze scheelt maar 8 jaar met L. 8 jaar, dat is zó voorbij toch? Ik kan haast niet wachten.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden