null Beeld

Sylvia Witteman vertelt over de ruzies met haar man

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie.

Omdat we 54 zijn en geen 4, legden we het uiteindelijk toch weer bij.

Ik ben al bijna 30 jaar samen met huisgenoot P., over het algemeen in harmonie. Maar niet altijd. Die enkele keer dat we tóch ruzie krijgen, gaat het nooit over zware problemen maar over stompzinnige kleinigheden. Wij kregen bijvoorbeeld eens krijsende onenigheid over een zak uitgelopen aardappelen en we zijn elkaar eens bijna te lijf gegaan om een paar sokken. Heel gewone, zwarte sokken. Van die laatste strijd zijn we zo geschrokken dat we daarna jaren geen ruzie hebben gemaakt. Maar daar kwam gisteren iets tussen. Een dekbed, welteverstaan.

Ja, ik weet dat ruzies om een dekbed geen uitzondering zijn onder echtparen. Er is er altijd één die het hele ding ’s nachts over zich heen trekt, waardoor de ander bloot komt te liggen. Omdat wij, zoals gezegd, al 30 jaar samen zijn, hebben we dat probleem al vele jaren geleden opgelost: we hebben 2 dekbedden op ons bed. 2 grote dekbedden, voor elk van ons 1. Ik kan het iedereen aanraden.

Hoe kan daar nu nog ruzie van komen? Nou, het begon zo. “Dat dekbed van mij is een rotdekbed”, zei huisgenoot P. deze de week. “Dat van jou is veel fijner...” Nu had ik eigenlijk geen idee dat we ‘eigen’ dekbedden hadden: ik trek elke avond maar wat over me heen en merk nooit verschil. “Hier, neem de mijne maar”, zei ik dus tegen P. en we ruilden van dekbed. Dat was dat. De volgende avond lag P. te woelen in bed. “Ik heb het koud”, zei hij. “Ik niet, hoor”, antwoordde ik. “Ja, logisch”, zei hij. “Jíj pikt altijd het beste dekbed en ík krijg altijd de dunne als het koud is en de dikke als het warm is!” Mijn mond viel open van zo veel onrecht. “Nou ja, zeg! Jij wilde deze zelf! Ik heb ʼm je gisteren gegeven! Nou, geef ʼm dan maar weer terug”, zei ik. We ruilden opnieuw van dekbed en vielen grimmig in slaap. Dat wil zeggen, ík. “Ik heb geen oog dichtgedaan”, klaagde P. de volgende ochtend. “Nu had ik het weer veel te warm! Hoe kan het toch dat jij elke keer het lekkerste dekbed hebt? Het is niet eerlijk.” Nu was ik het zat. “Denk je soms dat ik het expres doe?”, riep ik. Ik zie niet eens verschil! Ze zitten in dezelfde hoezen en ik heb geen idee welke ik over me heen trek! Je bent niet goed bij je hoofd!” Nou ja, het liep hoog op. Heel hoog. Omdat we 54 zijn en geen 4, legden we het uiteindelijk toch weer bij. “Weet je wat?”, zei ik verzoenend. “We halen de dekbedden uit de hoezen. Jij kiest welke jij het fijnst vindt, we kijken naar het merkje en ik bestel er meteen morgenochtend nog nét zo een bij. Dan zijn we voorgoed van dit gedoe af.” Zo gezegd, zo gedaan. We haalden de dekbedden uit de hoezen, we keken naar de merkjes en serienummers. We keken nóg eens. En barstten in lachen uit.

Het waren precies, maar dan ook precies dezelfde dekbedden.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden