null Beeld

Sylvia Witteman: “Voor een schoonmaakster maakt ze wel héél weinig schoon”

Sylvia Witteman (55) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week vertelt ze waarom ze soms op het punt staat haar schoonmaakster te ontslaan, maar het dan toch niet doet. 

Wat is het leven soms toch nodeloos ingewikkeld. En dan bedoel ik nog niet eens het invullen van de belastingaangifte of het opmeten van nieuwe gordijnen. Met het schaamrood op de kaken herinner ik me dat ik, vele jaren geleden, daarbij eens een ‘foutje’ heb gemaakt, waardoor alle gordijnen twee keer zo breed uitvielen, en half zo hoog als de bedoeling was geweest. Ze haalden, vanaf het plafond, nét de helft van het raam. Van álle ramen. In het hele huis.

Ingewikkeld is de kwestie van onze schoonmaakster. Laat ik haar Mimi noemen. Mimi is uit een arm, warm land gekomen om in Nederland geld te verdienen met schoonmaken. Van dat geld stuurt ze de helft naar huis; haar neefjes en nichtjes kunnen daarvan studeren, haar ouders hebben behoorlijk te eten, en zelf spaart ze voor een huisje, als ze weer terug is. Ik betaal haar goed, ook als ze eens ziek is, of als ik op vakantie ben. Zij is altijd vrolijk, ze zingt bij het werk en aait de poezen. Met kerst krijgt ze van ons een dikke bonus en wij van haar een prachtige, zelfgemaakte kerstkaart, waarop ze elk jaar weer schrijft hoe blij ze is met ons.

Tot dusver niks aan de hand. Alleen dit: voor een schoonmaakster maakt ze wel héél weinig schoon.

En ik ben heus niet zo’n type dat met een witgehandschoende vinger langs de plinten gaat. Ik ben zo’n type dat het amper merkt als er kippenbotten in de hoek van de kamer slingeren. Die kippenbotten haalt Mimi meestal wel weg, trouwens, dat moet ik haar nageven. Ook legt ze op mijn bureau van alles op stapeltjes, ze rangschikt in de badkamer de shampooflessen en op de wc vouwt ze steevast een snoezig hoekje aan het overhangende velletje wc-papier. Zo lijkt mijn huis net een hotel!

Wel een víes hotel, helaas. Onder het bed dwarrelen stofnesten ter grootte van konijnen, de afzuigkap plakt, in de deur van de ijskast druipt ketchup, in alle hoeken van elke kamer zitten spinnenwebben tegen het plafond. Mimi is gul met bleekmiddel, dat wel. In alle wastafels en wc’s gaat een flinke scheut. Terwijl ze wacht tot dat ‘intrekt’, belt ze giechelend eindeloos met vriendinnen. Ook doet ze dutjes, dan eens in het ene bed, en dan eens in het andere, net als Goudlokje van de drie beren. Tosti’s bakken doet ze ook graag.

Zo gaat dat al jaren. Soms sta ik op het punt haar te ontslaan. Maar dan denk ik aan dat arme, warme land waarnaar ze zo’n heimwee heeft. En aan haar ouders, die dankzij haar een onbezorgd leven hebben. Haar neefjes en nichtjes, die hun studie nog moeten afmaken. Het huisje waarvoor ze spaart.

Dus laat ik haar slapen, bellen, tosti’s eten en de poezen aaien. En als ze weer vertrokken is, kijk ik tevreden naar dat snoezige hoekje aan het wc-papier. Het huis ruikt lekker fris, naar bleekmiddel. En dan haal ik zelf even een ragebol door de spinnenwebben. Waarom ook niet? Best een leuk klusje, eigenlijk.

Fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden