null Beeld

Sylvia Witteman: “‘Vroeger kon je vreemdgaan zonder dat je vrouw bij je wegliep’, zei mijn vader”

Sylvia Witteman (53) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (17 en 15) en katten Lola en Siepie. Iedere week schrijft ze voor ons een column. Deze week over oude herinneringen van haar vader.

Mijn 80-jarige vader was bij mij op de borrel toen mijn zoon van de kapper kwam. “Veel te kort, jongen”, zei mijn vader, want hij is een oude hippie die vindt dat haar zo min mogelijk geknipt dient te worden. Zijn eigen haar wordt al sinds vele decennia ‘bijgehouden’ door zijn telkens wisselende vrouwen en vriendinnen: inmiddels is hij bijna kaal, maar aan de periferie van zijn schedel dwarrelen nog een paar zieltogende pieken.

Vroeger was alles beter

“Wat heb je die kapper betaald, jongen?”, vroeg mijn vader. Mijn zoon bekende dat het 28 euro was geweest en begon alvast met zijn ogen te rollen, want hij wist wat er zou komen, en ik ook. “TOEN IK VOOR HET LAATST NAAR DE KAPPER GING, KOSTTE HET TWEE GULDEN VIJFENTWINTIG!” galmden we in koor met mijn vader mee. “Goh, wisten jullie dat al?” zei mijn vader verbaasd. Ja, papa. Ja, opa.

“Toch moet je toegeven dat alles vroeger beter was”, ging de oude voort. “Neem nou die vrouwen van tegenwoordig. Daar heb je niets meer aan. Vroeger kon je vreemdgaan zonder dat je vrouw bij je wegliep. Want waar moest ze dan heen? Maar tegenwoordig hebben ze allemaal zelf een baan en een salaris. Om het minste of geringste laten ze je vallen als een baksteen en kopen of huren ze zélf een huis. Nee, vroeger was alles beter. Het eten ook."

Al mopperend stak hij een stukje gerookte zalm in zijn mond en spoelde het weg met een slokje koele witte wijn. “Je bent niet goed bij je hoofd”, wierp ik tegen. “Die zalm, bijvoorbeeld. Toen ik klein was, kwam zalm uitsluitend uit blik. En dan alleen bij zéér speciale gelegenheden. Een zalmslaatje, van één zo’n blik, gemengd met een kilo koude aardappels en een kwak mayonaise, dat gold dan als een delicatesse. En moet je nu eens zien... Er liggen vijf soorten gerookte zalm bij de supermarkt, en dat eten we zomaar door de week bij de borrel.”

Heimwee

Mijn vader knikte en nam nog een hapje. “Mijn moeder maakte met oudjaar altijd zalmsalade”, zei hij dromerig. “En dan maakte ze er een klok op, van reepjes zure paprika. Die klok stond dan op vijf voor twaalf. Heerlijk was die salade... Waarom maak jij nooit zoiets?”

“Papa, weet je nog”, ging ik door. “Een verse ananas was bijvoorbeeld ook niet te krijgen. Kwam óók uit blik, op feestdagen. Mierzoet. Terwijl we nu, ook gewoon zomaar door de week, heerlijke verse ananas als toetje kunnen eten. Dat is toch geweldig?” Mijn vader trok een vies gezicht. “Ananas”, zei hij. “Dat is iets voor kleuters.” En, met een blik vol heimwee voegde hij eraan toe: “Weet je dat een pakje sigaretten nog geen gulden kostte toen jij geboren werd? En nu, zéven euro ben ik eraan kwijt. Per dág!” Hij stak er meteen een op. Demonstratief begon ik te hoesten en de rook uit mijn gezicht te wapperen. “Stel je toch niet zo aan”, zei mijn vader geërgerd. En tegen zijn kleinzoon: “Ik zei het toch, jongen? Die vrouwen van tegenwoordig, daar heb je niets meer aan.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden