null Beeld

Sylvia Witteman: “Waarom behandel ik mijn wasgoed alsof ik in een sloppenwijk woon?”

Sylvia Witteman (55) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week vertelt ze over de perikelen die de was met zich meebrengt.

Ik weet nu zeker dat ik een ouwe trut aan het worden ben. Dat zit zo: in het trapgat op zolder hing een droogrekje. Het hing er al toen we dit huis kochten. Tóen was het al heel oud. Maar ja, een droogrek is een droogrek, nietwaar? Er zaten een stuk of vijftien knijpers aan ook. Meer dan genoeg, want de meeste was ging toch in de droger.

Jaren gingen voorbij. De knijpers vielen een voor een uit elkaar en/of raakten weg. Helemaal niet erg, je kunt was ook ophangen zonder knijpers. Het droogrek werd hier en daar roestig. Daar kon je geen lichte was meer aan ophangen, want de roest gaf vlekken. Ook niet erg, er bleven nog een paar stukjes rek zonder roest over, en de rest van de was kon zo over de balustrade. Daarvan ging trouwens wel de verf na een tijdje afbladderen, door die natte was. Geeft niet, je kunt was ook over een openstaande deur drogen. Gaat een beetje langzaam, maar ach...

Maar toen ik van de week voor de zoveelste keer was aan het opvouwen was die schimmelig rook en/of met roestvlekken en stukjes afgebladderde verf bezaaid was, kreeg ik opeens de geest. Ik ben 55, dacht ik. Ik heb een behoorlijk inkomen. Waarom behandel ik mijn wasgoed alsof ik in een sloppenwijk woon?Ik bestelde online bij een groot verzendhuis een nieuw droogrek. Het was niet goedkoop, maar wel ‘gemakkelijk te verplaatsen’, ‘milieuvriendelijk’ en ‘de perfecte oplossing voor kleine wasjes tussendoor of de complete familiewas’. Knijpers bestelde ik er ook bij. 108 stuks. ‘Beukenhout met slagveer’, die moest ik hebben. En u weet hoe dat gaat hè, op de site van een verzendhuis? Je krijgt er, als je iets aanklikt, tips voor ‘slim combineren’.

Het verzendhuis stelde voor dat ik mijn droogrek en knijpers ‘slim’ zou combineren met: een wasknijpertasje. ‘Wasknijpers altijd binnen handbereik’, lispelde de site verlekkerd. ‘Gemakkelijk te bevestigen aan de droogmolen of broekriem’, ‘stijlvol en handig’, ‘zo veranderen dagelijkse klusjes in geliefde rituelen’. Op de bijgaande foto zag ik iets dat er helemaal niet uitzag als een treurig attribuut van huishoudelijke sleur, maar als een cool gadget om bij -20 mee op survivaltocht te gaan door een gletsjerspleet. Ik bestelde ook het wasknijpertasje. De volgende dag werd alles bezorgd. Hoera! Ik hing het nieuwe droogrek op. Ik haalde de knijpers uit hun verpakking. Ik stopte ze in het wasknijperzakje, dat nog cooler bleek dan op de foto. En dat zakje hing ik aan het mooie nieuwe droogrek. Verliefd hing ik een wasje op, met de nieuwe knijpers. Beukenhout met slagveer! Perfect. Wat was ik blij!

Mijn oudste zoon liep voorbij en keek.

“Toe maar”, zei hij, “een nieuw droogrek! Met knijpers! Maar wat heb je dáár nou?”

“Een eh... wasknijperzakje”, zei ik verlegen. Perplex keek hij me aan en barstte in lachen uit.

Toen riep hij zijn broer. “Kom gauw, kom eens kijken! Mama heeft een was-knij-per-zak-je gekocht!”

Al gauw dansten ze samen om me heen en joelden: “Ouwe trut... ouwe trut… ouwe trut...”

Ze hebben gelijk. Maar dat kan me lekker niks schelen.

Fotografie: Ester Gebuis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden