null Beeld

Sylvia Witteman wil haar moeder verrassen met een schoon huis: “Ik pak een prop keukenpapier, maak het nat en veeg de vogelpoep weg. Klaar!”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week doet ze een poging om het huis van haar moeder schoon te maken. 

“Goed nieuws!”, zegt mijn moeder in het verpleeghuis. “Ik mag morgen naar huis!” Een week of vier heeft het wel geduurd voordat ze weer een beetje uit de voeten kon met haar nieuwe heup, maar nu is het toch (bijna) zover. “Stofzuigen en dweilen en zo kan ik voorlopig niet”, zegt ze. “Het zal wel een smeerboel zijn thuis. De ramen moeten dringend gelapt worden ook. Als ik weer thuis ben, ga ik op zoek naar een schoonmaakster.” Wat een onzin, bedenk ik. Dat kleine flatje? Ik doe het zelf wel even. Ik heb de sleutel, dan kan ik haar verrassen met een schoon huis.

Als ik binnenkom moet ik lachen. Smeerboel? Alles ziet er keurig uit. Niet dat ik verstand heb van schoonmaken. In mijn eigen huis komt elke week de schoonmaakster, met een collega. Samen zijn ze dan een hele ochtend bezig, maar daarna ziet alles er dan ook (heel even) uit om door een ringetje te halen. Alles blinkt, de bedden verschoond, huisgenoot P.’s overhemden gestreken. Een hele klus, maar goed, mijn huis is groot, en vol tieners met moddervoeten. Dat poppenhuisje van mijn alleenwonende moeder is daar níets bij. Een halfuurtje, schat ik.

Aan de slag

Vol goede moed ga ik aan de slag. Eerst maar eens het bed verschonen. @$#%@$, ik was vergeten wat een gedoe dat is! Molton, hoeslaken (heb ik de ene hoek eromheen, schiet de andere weer los), dekbed in de hoes (wat is nou de korte en wat de lange kant?!), alles netjes glad trekken... het zweet breekt me uit. Zit het nou nóg scheef?

Vervolgens afstoffen. Ik zie eigenlijk geen stof, maar goed, het is ook een donkere dag. Nu de gootsteen. Moet dat met bleekwater of met schuurmiddel? Eerst het aanrecht maar. Dan stofzuigen. Intussen even wat bleek in de wc gooien en een was draaien. Vuilniszak vervangen. Wastafel schoonmaken. O, en de ijskast natuurlijk. En de douche.

Drieënhalf uur later. Ik drink gulzig een glas cola. Verdorie, het glas glipt uit mijn hand. Scherven op de vloer. Waar zijn stoffer en blik? Uitgeput kijk ik om me heen. O, de ramen! De ramen moeten nog gelapt! Maar ze zien er helemaal niet vies uit, op die twee kledders vogelpoep na. Ik pak een prop keukenpapier, houd die onder de kraan en veeg de vogelpoep weg. Klaar!

Goeie hulp

De volgende dag fiets ik met bloemen naar mijn moeders huis. Ze is nét thuisgekomen en zit, nog wat beduusd, op de bank. De zon schijnt feestelijk naar binnen. Daardoor zie ik nu hoe smerig de ramen eruitzien, met vieze strepen van mijn poging tot schoonmaken. In het genadeloze zonlicht dwarrelt het stof in de rondte. Ook zie ik een grote glasscherf op de grond liggen, die ik snel wegmoffel. Als mijn moeder de keuken binnenschuifelt, hoor ik haar schoenen aan de vloer plakken. Ik had misschien toch moeten dweilen. “Het is heerlijk om thuis te zijn”, zegt ze. “Maar het is hier nog viezer dan ik dacht. Ik ga meteen op zoek naar een goeie hulp.”

“Je hebt gelijk, mama”, zeg ik. “Groot gelijk.”

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden