null Beeld

Sylvia Witteman: “Ze vond het prachtig, drie kerstdiners”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (22), twee zoons (18 en 16) en katten Lola en Siepie. Deze week regelt ze drie kerstdiners voor haar moeder.

Mijn moeder belde. “Wat doen we nou met kerst?”, vroeg ze. Haar stem klonk licht paniekerig. “Je weet hoe ik ben, ik geef niks om dat soort dingen, maar...” Ja, ik weet hoe mijn moeder is. Ze geeft niks om ‘dat soort dingen’, maar wél om kerst. “Het komt nu wel héél dichtbij”, vervolgde ze. “Ik wil toch een beetje weten waar ik aan toe ben.” Ik begrijp het wel. Ze is in de tachtig, heeft onlangs een nieuwe heup gekregen. Ze scharrelt weer een beetje rond in haar huisje, maar haar actieradius reikt niet veel verder dan de vuilstortkoker. De supermarkt durft ze nog niet aan, en dan wordt het leven wel een beetje... klein. Mijn broer, zus en ik bezoeken haar vaak, maar op haar leeftijd wil je met kerst wel wat bijzonders.

Corona

“Het liefst zou ik bij een van jullie komen eten, met alle kinderen en kleinkinderen erbij”, zei ze. “Maar ja, corona, hè...” Ja, corona. Ik ben niet overdreven bang of voorzichtig, maar mijn moeder is oud. En de hemel weet wat die kleinkinderen allemaal onder de leden hebben. Ik schudde mijn hoofd. “Nee, een groot diner zit er dit jaar niet in”, zei ik.

Ze dacht diep na. “Ik kan dus sowieso beter niet bij jullie thuis komen”, concludeerde ze. Ik gaf haar gelijk. “Maar jullie wél bij mij.” Klopt. Met zijn drieën, dat zou nét moeten kunnen, toch? Ik hing op en belde mijn broer. Hij keek in zijn agenda. “Prima, dat wordt dan tweede kerstdag”, zei hij. “Kerstavond en Eerste Kerstdag zitten al dichtgetimmerd. Je weet, wij vieren Sinterklaas met kerst, en dan hebben we de dag daarna een...” “Geen probleem”, onderbrak ik hem. “Ik kan me makkelijk aanpassen aan jouw agenda. Ik heb zelfs nog helemaal geen echte plannen.”

Ik belde mijn zus. “Leuk!”, zei ze. “Maar ik kan alleen op Eerste Kerstdag. Kerstavond komt mijn vriendin A. Die kan alleen dán. Ze is net gescheiden, dus dat ga ik niet afzeggen. En op Tweede Kerstdag hebben we diner in ons buitenhuisje. Dat heb ik al helemaal zo geregeld met mijn kinderen. En...”

Iets leuks

Ik hing op en begon te piekeren. Hoe moest dat nou? Ach, ik moest het gewoon een beetje leuk zien te verkopen. Ik belde mijn moeder weer. “Mama, we hebben iets leuks bedacht”, zei ik. “Helemaal coronaveilig bovendien. Kerstavond kom ik met huisgenoot P. en een tas vol lekkers. Eerste Lerstdag komen L. en haar man voor je koken. En Tweede Kerstdag komt M. bij je eten met zijn vrouw. Hij brengt zelf eten mee. Wat zeg je dáárvan? Leuk hè?”

Nou, ze vond het prachtig. Drie kerstdiners! Dat was haar nog nooit overkomen. En lekker rustig ook. Niet al dat drukke door elkaar heen praten! Geweldig plan. “Allemaal dankzij corona”, zei ik. Ze kon mijn wrange lachje toch niet zien.

Ik hing opgelucht op. De telefoon ging. Mijn vader. “Wat doen we dit jaar eigenlijk met Kerstmis?”

fotografie: Ester Gebuis

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden