null Beeld

Sylvia Witteman: “Zonder mij zou het hier maar een armoedige boel zijn”

Sylvia Witteman (54) is getrouwd, heeft een dochter (21), 2 zoons (18 en 15) en katten Lola en Siepie. Van nature is ze nogal zorgzaam, en dat is maar goed ook, want ze is de enige in huis.

Zonder mij zouden ze hier leven van oud brood met chocopasta, tussen plakkerige lakens slapen, de kattenbak zou een helse ammoniaklucht door het huis verspreiden, de gordijnen (achter dode planten) zouden ’s avonds niet dichtgedaan worden en iedereen zou z’n haar wassen met afwasmiddel en tandenpoetsen met zout ("Gaat prima", zei mijn zoon, die wekenlang te lui was om een nieuwe tube tandpasta van één verdieping lager uit de badkamer te pakken). Kortom, zonder mij zou het hier maar een armoedige boel zijn.

Zorgen voor anderen heb ik altijd graag gedaan, maar in deze coronatijd begon het uit de hand te lopen. Mijn bejaarde (schoon)ouders hadden extra hulp nodig, en die krégen ze uiteraard ook. Huisgenoot P. zat opeens de hele dag thuis te werken in een geïmproviseerd kantoortje op zolder. Logisch dat ik hem tussen de middag een warm hapje kwam brengen, toch? En mijn arme kinderen, zo zielig dat ze niet naar school konden! Die hadden recht op extra lekker eten in deze barre tijden. "Kijk eens jongens, ik heb saucijzenbroodjes gebakken!" (Of appelflappen. Of een chocoladetaart.) "Heerlijk, mam! Kun je ook even de cola pakken?"

Als ik dan eindelijk even voor mezélf aan het werk was (nou ja, mezelf, de kost verdienen voor mijn gezin), klonk het onder aan de trap: "Mama, maak je vanavond alsjeblieft lasagne? Dat kun jij zo goed!" Ze weten wat ze met vleien kunnen bereiken. Ik máákte die lasagne, terwijl zij voor de tv hingen.

Ik probeerde ze wel aan het werk te zetten, hoor. "Jongens, kunnen jullie zelf even je bed verschonen?" "Mama, ik krijg dat dekbed nooit goed in de hoes, dat wéét je toch?" "Oké, ik doe het nog 1 keer voor..." Terwijl ik het voor de 80e keer voordeed keken ze alweer op hun telefoon, in de zekerheid dat ik het volgende keer ook wel weer zal voordoen. Zo ging het wekenlang.

Maar gisteren knapte er iets. Ik zat eindelijk een stukje te tikken toen mijn jongste zoon binnenkwam en sprak: "Mama? Ik heb zo’n zin in een gebakken ei, en jij kunt dat veel beter..." Met een ruk stond ik op van mijn kantoorstoel. "Hoepel op!", schreeuwde ik. "Ik ben aan het werk! Als jij een ei wilt, dan ga je het zelf maar bakken. Je bent 16!"

Hij deinsde achteruit. Mopperend hoorde ik hem even later scharrelen in de keuken. Mooi zo. Ik ging weer aan het werk. 10 minuten later stond hij weer in mijn kamer. Bordje in zijn hand met een gebakken ei erop. Mes en vork erbij. Hij glimlachte schuldbewust. Kwam hij mij een eitje brengen! Wat lief! "Sorry, mam", zei hij. "Je hebt altijd zo goed voor mij gezorgd. Maar dat hoeft niet meer. Van nu af aan ga ik voor mezelf zorgen." En weg was hij. Met zijn (mijn) ei.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden