null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Tessa (53) kon door geldproblemen nooit op vakantie met haar gezin: “Scholen moeten er niet klakkeloos van uitgaan dat elk kind drie weken naar Frankrijk, Spanje of Italië gaat”

De gehele basisschooltijd van hun zoon Mick (15), kampten Tessa Faber (53) en haar man Robin (51) met financiële problemen. Daardoor was er geen ruimte voor uitspattingen en konden ze nooit op vakantie.

Dit is mijn leven

Ruim 775.000 Nederlanders hebben niet genoeg geld om een week met vakantie te gaan.

“Laatst vond ik tussen oude schoolspullen van Mick een werkje van hem uit groep vier of vijf. Hij moest tekenen waar hij heen was geweest op vakantie en wat hij daar had gedaan. Daarop had Mick ons huis getekend met een ‘te koop’-bord in de tuin. Wij hadden hem immers verteld dat papa en mama geen geld hadden voor vakantie en dat we zelfs gedwongen ons huis moesten verkopen. Ik vond het hartverscheurend dat dit blijkbaar zijn kinderlijke interpretatie van zes weken zomervakantie was. Tegelijkertijd ergerde ik me kapot aan de achteloze vanzelfsprekendheid over vakantie die leraren - maar eigenlijk de meeste mensen - hebben. Ook al gebeurt het onbewust, het kan heel kwetsend zijn.

Geen vuiltje aan de lucht

Tot Micks derde jaar was er geen vuiltje aan de lucht bij ons. Mijn man Robin werkte als ICT’er, ik als loopbaancoach. Maandelijks kwam er anderhalf modaal aan salaris binnen. We kochten een prachtig huis in Berkel en Rodenrijs en omdat alles zo voorspoedig ging, durfden we de gok te nemen dat ik voor mezelf zou starten als loopbaancoach. Uiteraard niet wetende dat het leven niet lang erna er heel anders zou uit komen te zien.

Economische depressie

In 2009 ging alles mis wat er maar mis kon gaan. Mijn schoonvader overleed, mensen werden ziek. Robin raakte zijn baan kwijt en kwam niet lang erna in het ziekenhuis terecht, waardoor hij niet actief kon solliciteren en ook niet achter een uitkering aan kon gaan. Ik werd ineens kostwinner, maar tegelijkertijd speelde er een bankencrisis, waardoor het hele land in een economische depressie terechtkwam. Niet ideaal voor een startende ondernemer. Er kwam nauwelijks geld binnen, maar er moest maandelijks wel een hypotheek en vaste lasten worden opgehoest. En tot overmaat van ramp ging onze auto spontaan kapot.

Al snel wisten we niet meer hoe we rond moesten komen. Het verschil tussen inkomsten en uitgaven werd elke dag groter. Daardoor zijn we domme keuzes gaan maken. Geen zorgverzekeringspremie betalen, geen hypotheek. En dan gaat het snel hoor. Banken hebben weinig compassie met wanbetalers. Na drie maanden kregen we al een brief op de mat: we moesten óf drie ton overmaken óf ons huis verkopen.

Incassobureaus

Ineens moesten we dealen met incassobureaus en deurwaarders. Iets waar we nooit eerder mee te maken hadden gehad. Gelukkig vond Robin vrij snel weer een baan, maar mede door alle bijkomende kosten en rentes, waren onze schulden flink gestegen. Zo liep een paar keer geen verzekeringspremie betalen op tot een bedrag van vierduizend euro. Zie dat maar even in te halen.

Boodschappen of benzine

Schuldsanering is nooit aan de orde geweest, maar we zijn nog jaren bezig geweest alles af te lossen en elk dubbeltje om te draaien. Ons vakantiegeld ging er volledig aan op. Als we al een keer iets extra’s verdienden, staken Robin en ik dat in cursussen en bijscholing, om zo te investeren in betere kansen op de arbeidsmarkt. Er zijn weken geweest waarin ik moest kiezen: mijn laatste dertig euro gebruiken voor boodschappen, of benzine zodat ik naar mijn werk kon rijden. Vaak werd het toch tanken, om geld te kunnen verdienen.

Niet verder dan de achtertuin

Het ergste vond ik alle vakanties. Ik werk in Hillegersberg in Rotterdam, een wijk waar mensen veelal met dikke inkomens wonen en werken, die met enige regelmaat naar Thailand, Indonesië of Canada afreizen. Iedere vakantie werd er weer aan mij gevraagd waar ik was geweest die zomer-, mei-, kerst- of voorjaarsvakantie en iedere keer moest ik bekennen niet verder te zijn geweest dan onze fijne achtertuin. Op het laatst meed ik in de vakantieperiodes met opzet de kantine of gemeenschappelijke ruimtes.

Voor Mick vond ik het nog veel erger. Hij is heel erg geïnteresseerd in de wereld. Al vrij jong kende hij alle landen, vlaggen en steden uit zijn hoofd. In zijn kamer hangen geen posters, maar landkaarten. En uitgerekend híj was nog nooit verder geweest dan Nederland. Dat vond ik heel zuur voor hem.

Geen kinderen buitensluiten

Op school ging het kringgesprek over wat de kinderen deze vakantie zouden gaan doen of hoe ze het gehad hebben. Ik heb een paar keer aangegeven dat ik het prettiger zou vonden als ze er niet klakkeloos van uit zouden gaan dat élk kind in de zomer drie weken kampeert in Frankrijk, Spanje of Italië. En dat je kinderen ook kan laten vertellen over het leukste dat ze ondernomen hebben in de vakantie, of het lekkerste gerecht dat ze gegeten hebben. Daarmee sluit je geen kinderen buiten wiens ouders minder geld te besteden hebben. Maar ja, dan kwam er weer een andere juf of meester en moest ik weer van vooraf aan beginnen met mijn pleidooi. Daar had ik niet altijd zin in. Er komt toch een hoop schaamte bij kijken.

Sterker

Uiteindelijk zijn wij er weer bovenop gekomen. Alle schulden zijn afbetaald. Ons huis is - gelukkig - nooit verkocht, we wonen er nog steeds met veel plezier. We zijn zelfs al twee keer op vakantie naar Denemarken geweest. De eerste keer was in de meivakantie, toen zat Mick nog net in groep acht. Ik was zo blij voor hem dat hij ook éindelijk een verhaal had. Maar ook voor ons allemaal. Ik ben zelf coach, ik weet dat een mens het ook af en toe nodig heeft om te ontspannen. Stress kan veel doen met je hersenen, vergelijkbaar met een burn-out. Ik heb het allerleukste werk van de wereld, het is mijn passie en mijn uitlaatklep, maar zelfs dan is het fijn als je je even helemaal kunt ontspannen.

Hoe cliché ook, we zijn er als gezin sterker uitgekomen. Heel even ben ik in de coronatijd bang geweest voor een herhaling van zetten. Dat mijn nu succesvolle onderneming door de pandemie ineen zou storten. De eerste weken was ik echt even in paniek, totdat een collega zei: ‘Nee Tess, jij gaat dit overleven, want je hebt dit al eens meegemaakt’. Dat klopt. Nu we het weer wat beter hebben, genieten we enorm van af en toe een uitje of uit eten gaan en geven we het geld weer makkelijker uit. Maar als het moet kan ik ons gezin van een tientje per week laten eten, ik heb geleerd creatief om te gaan met voedsel en met geld. Ik kan ook zo weer terug naar de basis.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden