Tessel Beeld Libelle
TesselBeeld Libelle

PREMIUM

Tessel: “Als Julie en Niels weg zijn, zie ik dat ik een appje heb van Wijnand.

Tessel praat met haar vriendin Saskia over het voorstel van Wijnand. Op een winderige regenachtige donderdagavond komen Julie en Niels eten, waar een discussie ontstaat wat Tessel aan het denken zet.

TesselLibelle

Ik vertel Saskia over het voorstel van Wijnand. Ik zie haar ogen groot worden. ‘Jee, Tessel, wil je dat echt?’ Ze aarzelt. ‘Ik vond eerlijk gezegd die Wijnand nogal een creep. Denk je echt dat dit idee van zijn vriendinnetje komt? Volgens mij probeert hij gewoon zo’n typisch mannenfantasietje te realiseren. Elke vent wil eens in zijn leven met twee vrouwen in bed hebben gelegen.’

Ik denk aan Wijnand en wat hij me allemaal zo tussen neus en lippen had verteld over zijn escapades: parenclubs, trio’s, quattro’s, verkleedpartijen, bondage, je kon het niet bedenken of hij had het gedaan. In een van zijn laatste appjes schreef hij dat hij voor de verandering trouw heeft gezworen aan dit vriendinnetje, en dat hij haar heeft beloofd dat hij niet op avontuur gaat zonder haar. Carla heet ze trouwens. En deze Carla is dus wel in voor wat gekkigheid. Wat me een absolute voorwaarde lijkt om met Wijnand om te gaan, wil je niet op hem afknappen of hem niet de kortste keren kwijt willen. Ik moet denken aan een interview met schrijfster Heleen van Rooijen, die in een interview vertelde dat ze meteen aan het begin van haar relatie met haar Bart met hem had besproken wat ze allemaal in bed wilde. Want, zei ze, ‘ik wilde meteen een goede start. Want als je heel voorzichtig bent, dan slip je in een patroon en dan ga je niet op een dag al je fantasieën openbaren. Dat voelt dan heel geforceerd en raar aan.’

Daar kon ik wel inkomen. Stel je voor: je geliefde met wie je al jaren vertrouwde huis-tuin-en-keukenseks hebt, biecht op een dag op dat hij je eigenlijk het liefst zou ranselen. Daar zou je toch een beetje op staan te kijken.

Een week hoor ik niks van Wijnand. Op een winderige regenachtige donderdagavond komen Julie en Niels eten. Ook Doris schuift aan. Terwijl ik in de keuken de boerenkool stamp en de worst in stukken snijd, hoor ik ze met zijn drieën lachen en kibbelen. Ze hebben het over Thierry Baudet. Niels blijkt tot mijn afgrijzen een bewonderaar van de man die in mijn ogen met de dag gekker wordt met zijn liefde voor de witte ‘boreale’ man, zijn complottheorieën en hoe hij zijn achterban opzweept om zich niet te laten vaccineren.

Als we even later aan tafel zitten en ik iedereen heb opgeschept vraag ik Niels: ‘Heb jij je eigenlijk laten vaccineren?’ Er valt een ongemakkelijke stilte. Julie schopt me onder tafel.

Dan zegt Niels: ‘Nee, ik heb me niet laten vaccineren. Ik vind dat niet nodig. Ik ben 23 en gezond. Als ik corona krijg word ik hooguit verkouden. Dus waarom zou ik?’

‘Heb je weleens van het woord ‘solidariteit’ gehoord?’, zeg ik scherp. ‘Je hebt een moeder van bijna zestig, een oma van 86. Die kunnen harstikke ziek worden.’

‘Die hebben zich wel laten vaccineren’, zegt Niels zorgeloos.

‘Maar zij kunnen COVID wel doorgeven hè’, zegt Doris. ‘En ze kunnen er ook ziek van worden, zeker je oma. In de verpleeghuizen gaan mensen gewoon weer dood aan corona.’

‘Nou, dan heeft die hele vaccinatie toch geen zin gehad?’ zegt Niels.

Ik wil net mijn mond opendoen als ik Julie ‘houd je mond’ zie mimen. Dus ik houd mijn mond. Maar die avond komt de stemming er niet meer goed in.

Als ze weg zijn en ik op mijn telefoon kijk, zie ik dat ik een appje heb van Wijnand.

Goed idee: theedrinken en kijken of het klikt. Vindt Carla ook. Zondagmiddag?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden