null Beeld

Tessel komt via Tinder in contact met een oude liefde

Het zijn de duistere dagen van januari en ook Tessels stemming is wat somber. Ze staat op in het donker, komt thuis in het donker, ’s avonds hangt ze wat hangerig op de bank.

Ik probeer ouderwets een boek te lezen, maar mijn concentratiespanne is nul. Ik kijk wat op Facebook en Insta en swipe door een moedeloos makende hoeveelheid treurige mannen op Tinder. Verbeeld ik het me, of worden ze elke maand lelijker, oninteressanter, dommer, getrouwder? Dan stuit ik op een foto met een bekend hoofd: hee, Thomas, mijn oude overbuurman en vriend!

Ooit woonden we tegenover elkaar, onze kinderen waren klein, onze huwelijken nog intact. We trokken als gezinnen veel met elkaar op, de kinderen waren ongeveer even oud en in het weekend werd er over en weer gespeeld. Terwijl zij samen op de bank naar de tv keken of met de duplo huizen bouwden of tussen de schuifdeuren een toneelstuk opvoerden, dronken wij wijntjes en kletsten eindeloos over alles waar jonge ouders vol van zijn: opvoedperikelen, de balans tussen zorg en werk, geld, huizen, onze carrières en relaties. Een paar jaar later waren allebei de huwelijken kapot. Mijn man trok in bij zijn nieuwe vriendin, en ook de overburen verkochten hun huis. De vriendschap verwaterde. Op een dag stond Thomas voor mijn deur en viel meteen met de deur in huis: of ik me ooit had gerealiseerd dat hij al die jaren een beetje verliefd op me was geweest? Ik was verbijsterd. Thomas en ik hadden jaren samen gezwommen op dinsdagavond en nooit had ik iets gemerkt van amoureuze gevoelens bij hem. Ik was ook gevleid. Thomas was een mooie, creatieve melancholieke man. Ik zag meteen het filmscenario voor me: oude vrienden blijken na de nodige omwegen de perfect match…

Een week later zocht ik hem op in zijn antikraakwoning in een afgeschreven school. Het was alsof ik terug geslingerd werd naar mijn studententijd. Thomas had alle spullen bij zijn ex achtergelaten. In het grote schoollokaal stonden alleen een bed, een oude bank, een grote tafel en een schildersezel. In een oude stellingkast lagen zijn kleren en schilderspullen. Overal brandden waxinelichtjes. Hij maakte een paddestoelenrisotto op een butagas-stelletje en toen de 1ste fles wijn leeg was trokken we nog een fles open. Die avond bleef het bij zoenen, de keer erop bleef ik slapen. Hoe romantisch die ontmoetingen in dat koude schoollokaal met die flakkerende kaarslichtjes ook waren, na een paar maanden moesten we elkaar bekennen dat het niet werkte tussen ons. Als ik aan zijn vrouw dacht, verging ik van schaamte en schuldgevoel. En ook Thomas ging dood bij de gedachte dat zijn bijna-ex erachter zou komen dat hij naar bed ging met een van haar beste vriendinnen. Blijkbaar waren we niet verliefd genoeg om door roeien en ruiten te gaan en haar te trotseren.

De jaren daarop zagen we elkaar hooguit 1 keer per jaar. Thomas kreeg een nieuwe vriendin en een paar jaar later werd een dochtertje geboren. Het was geen makkelijke relatie, bekende hij me tijdens een van onze spaarzame lunches, maar de gedachte aan wéér een scheiding en opnieuw een intens verdrietig kind, weerhield hem om te breken met haar.

En nu zie ik hem op Tinder. Met een tekstje erbij dat hij niet op zoek is naar een relatie, maar voorlopig wat wil vlinderen. Impulsief swipe ik hem naar rechts. Een match blijft uit.

Een paar dagen later vind ik als ik wakker word en mijn telefoon uit de vliegtuigstand haal, een appje van Thomas: Goede manier om een beetje in contact te blijven dat Tinder ;-)). Wordt tijd om elkaar weer eens te zien. Zal ik koken?

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden