null Beeld

PREMIUM

Tessel mag Robert ophalen uit het ziekenhuis: “En nu?”

Elke keer wanneer ik Robert opzocht in dat grijze gebouw aan de rand van de stad en door de gangen liep keek ik of ik het magere meisje zag dat van een gebouw was gesprongen en in haar rolstoel was gevoerd door haar moeder.

Soms zag ik haar samen met haar ouders, soms keek ze in haar eentje tv in de huiskamer. Altijd keek ze ondoorgrondelijk, gespeend van elke emotie. Ik vroeg me af wart ze voelde. Spijt? Opluchting? Of voelde ze niks mee, murw geslagen en suf gespoten? Op een dag was ze verdwenen. Overgeplaatst naar een andere afdeling hoorde ik.

Robert zelf bleef vooral op zijn kamer. Hij was bang voor een grote man die vaak schreeuwend door de gangen liep en die het op hem voorzien leek te hebben. Ook met de rest van de bewoners had hij nauwelijks contact. De meeste zaten de hele dag landerig in de huiskamer voor de televisie die de hele dag aanstond of verscholen zich in hun kamer.

In de ochtend kwam er een vrouw die met ze ging schilderen of kleien. Robert ging daar niet heen, voor hem was dat de limit. ‘Ik ga niet als een kleuter een beetje zitten fröbelen,’ zei hij, terwijl hij een van de overhemden die ik voor hem had gewassen en gestreken aantrok. Ik zag dat hij magerder was geworden. Zijn buikje was geslonken. Nog steeds droeg hij elke dag een pak ‘om het moreel hoog te houden’. Soms had hij een gesprek met de psychiater, maar die leek vooral geïnteresseerd in zijn medicijnen. ‘Vind je het niet vreemd dat je helemaal geen therapie krijgt?’, vroeg ik. ‘Je zit hier toch niet voor niks? Moeten ze niet uitzoeken wat er aan de hand is en waarom je depressief bent geworden?’ ‘Ze vinden dat dat nog geen zin heeft. Eerst moeten de medicijnen aanslaan,’ zei Robert.

‘Weet je zelf eigenlijk wat er is gebeurd?’, probeerde ik voorzichtig.’ Wat heeft die depressie veroorzaakt? Eerst was je zo hyper. Daarna die omslag.’ Hij mompelde iets over chemische processen in zijn lijf die uit balans waren gebracht door slapeloze nachten.

‘Maar hoe kwam het dat je niet meer kon slapen?’

‘Misschien dat mijn verliefdheid op jou en het gedoe met Constance me heeft ontregeld. Mensen met een bipolaire stoornis gedijen het best bij rust en regelmaat. Daarom moet ik hier ook weg. Die schreeuwende man ... Ik word gek hier. En ik ga hier zeker niet beter worden.’

In de loop van de weken werd hij steeds rustelozer. ‘Ik wil weg’, zei steeds. ‘Het gaat toch ook veel beter met me?’

Dat leek inderdaad het geval. Zijn somberheid en apathie leken te verdwijnen. Wel was hij prikkelbaar en ongedurig.

Op een dag belde hij op. ‘Ik mag morgen naar huis. Kom je me halen?’

De volgende dag laadde ik zijn tassen met zijn pakken en zijn boeken in de auto. Bij hem thuis had de werkster de verwarming omhoog gedraaid en bloemen op tafel gezet. Robert zette thee en haalde zijn lievelingskopjes tevoorschijn. Ik sneed van het appeltaartje dat ik had gehaald twee grote stukken.

‘En nu?’ zei ik toen we onwennig tegenover elkaar aan tafel zaten. ‘Wat ga je nu doen?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Bijkomen’, zei hij. ‘Slapen in mijn eigen bed.’

We zwegen. Opeens leken we elkaar niets meer te vertellen te hebben. Mijn keel werd dik.

‘En wij? Hebben wij nog iets?’, vroeg ik hem.

‘Ik weet het niet’, ze hij. Hij zag er opeens verslagen uit. ‘Ik vrees dat ik de brokstukken moet gaan opruimen. Constance wil me niet meer zien sinds ze van jou weet. Ook de kinderen zijn boos dat ik er een puinhoop van heb gemaakt. Iedereen is boos. Je moet me maar laten, Tessel. Ik bel je wel als ik mijn leven weer op de rit heb.’

Hij stapelde hij de kopjes en de schoteltjes op een dienblad. ‘Ik ben moe. Ik ga een uurtje slapen.’

Even later zat ik verbijsterd in mijn auto. Ik was gedumpt. Gedumpt door een trouweloze gek van wie ik desondanks zielsveel hield.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden