null Beeld

PREMIUM

Tessel: “Mijn nieuwsgierigheid groeit met de minuut”

Vorige week kreeg Tessel een berichtje van Frank. Terwijl ze nog met haar vorige minnaar in haar hoofd zit, is ze toch benieuwd naar wat deze vreemdeling te bieden heeft.

Deze Frank blijkt op Schiermonnikoog te wonen. Dat ontdek ik als ik zijn Facebook check. Schier! Mijn fantasie gaat stromen als water uit een wijd opengedraaide badkraan. Over zo’n zout-op-mijn-huid-minnaar, een man in een donkerblauwe schipperstrui en een stoppelbaard die mijn lippen open schuurt tot ze rauw zijn. Zo’n lover op afstand lijkt me ook best handig; wel de lusten, niet de lasten, wel de mooie lange weekenden, niet het huiselijke doordeweekse gemopper.

Onvoorwaardelijk

Even vraag ik me af of ik voorgoed voor de goede zaak verloren ben, een stabiele liefdesrelatie op z’n huisje-boompje-beestjes, ’s avonds samen eten en daarna op de bank voor het achtuurjournaal. Happily ever after. Lijkt me nog steeds fijn, als ik diep in mijn hart kijk: een man om van te houden, een man die van mij houdt, onvoorwaardelijk. Maar naarmate ik langer alleen ben, lijkt deze droom te vervluchtigen en steeds minder realistisch te worden. I

k heb inmiddels met zoveel mannen gedate, met sommigen van hen het bed gedeeld, afgetast of er iets moois en bestendigs kon opbloeien. Maar in de tien jaar dat ik nu gescheiden ben, is er nog geen man geweest die wilde blijven of van wie ik wilde dat hij bleef.

Vrienden

‘Misschien is dit wel jouw manier van leven’, zei een vriendin ooit. ‘We hoeven niet allemaal een standaardrelatie. Het past ook wel bij je, Tessel, dit vrije leven.’ Dat was toen een nieuw inzicht, bevrijdend ook: ik hoéf niet per se deel van een koppel te zijn. Ook alleen kan ik het goed hebben, met mijn kinderen, mijn vrienden en op zijn tijd een geliefde. Inmiddels heb ik me er zo’n beetje bij neergelegd dat ik me gevoegd heb bij het groeiende leger vijftigplusvrouwen die wel altijd alleen zullen blijven.

Deftig feest

Maar nu hebben we dus Frank. Op zijn profielfoto een kop met een verlegen glimlach en verwarde grijsblonde krullen. Een andere foto toont hem lopend op het strand, lang en slungelig. Ik scrol verder door zijn FB-tijdlijn. Ik zie dat hij in de Verenigde Staten heeft gewoond. Zo te zien was hij toen met een vrouw die wel een beetje op mij lijkt. Zelfde leeftijd, hetzelfde halflange blonde haar, hetzelfde postuur. Ik zie ze samen skiën, op citytrip in Wenen en Madrid, op een deftig feest op een gazon in de late avondzon. Daarop draagt Frank een smoking waarin hij zich duidelijk ongemakkelijk voelt en zij een foeilelijke lange jurk en stola. Twee jaar geleden plaatste hij de laatste foto. Daarna radiostilte. Wat zal er gebeurd zijn in die twee jaar? Waarom is hij niet meer met haar en waarom woont hij nu of all places op een Hollands Waddeneiland in plaats van in Boston? Mijn nieuwsgierigheid groeit met de minuut.

Ik schrijf hem een paar zinnen terug:

Ha Frank, ik zag vandaag pas je aardige berichtje. Ik weet niet goed waarom ik het heb gemist. Lijkt me leuk je te ontmoeten. Altijd spannend toch, zo’n onverwachte vreemdeling op je pad. Wat bijzonder dat je op Schier woont. Groet! Tessel.

Appen

Een paar dagen hoor ik niets van Frank. Dan toch een teken van leven. Dat hij me graag ontmoeten wil en misschien komende maand ‘aan de wal’ is voor werk. We appen wat heen en weer in de weken die volgen. Hij blijkt sinds een jaar weer op het eiland te wonen, maar hij vertelt niet waar hij vandaan komt. Ik vraag er niet naar. Ik krijg niet de indruk dat hij een erg vaardige apper is. En ook geen rappe versierder. Zijn berichtjes zijn vriendelijk, poëtisch maar vaag. Wanneer zijn werkafspraak niet door blijkt te gaan, zeg ik in een opwelling dat ik wel zin heb in een weekendje weg en een hotel kan reserveren.

Lachen

Dat vindt hij een mooi plan. Hij appt:

Het voelt gewaagd, leuk gewaagd. Onhandig weet ik me nu al. Moet er ook om lachen. Welkom!

Ik app terug:

Ik moet ook lachen. En het kan heeeel onhandig worden. Laten we het zien als een vrolijk avontuur.

Twee weken later rij ik op een vrijdagmorgen naar Lauwersoog. De zon schijnt en er staat een straffe bries. Op de boot blijf ik lang aan de reling staan. Het wad glinstert in het heldere licht en de kustlijn verdwijnt aan de einder. Boven mijn hoofd vliegen krijsende meeuwen, een vlag klappert in de wind. Mijn haren waaien om mijn gezicht en mijn wangen worden koud. Ik voel me blij en opgewonden. Heerlijk, een weekend naar Schier! Of die Frank nu wel of niet mijn gedroomde lover wordt, mijn weekend is nu al geslaagd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden