null Beeld

Tessel: “Mijn vraag over die erotische spanning negeert hij”

Tessel besloot niet bij Frank te blijven slapen. Het weekendje weg op Schiermonnikoog loopt langzaam ten einde, de vraag is of ze dat nou echt jammer vindt.

De volgende dag besluit ik de boot van half twee naar Lauwersoog te nemen. In de ochtend maken Frank en ik nog een wandeling en ergens bij een tentje aan zee drinken we koffie. De beklemming die de avond ervoor tussen ons hing, lijkt verdwenen. Hij draagt zijn sjofele jack en muts en opeens vind ik het mooi, de manier waarop hij volstrekt zichzelf is en totaal geen indruk wil maken op mij, mondaine vrouw uit de grote stad.

Als de bus arriveert die me naar de veerhaven zal brengen, nemen we afscheid als vrienden met een stevige hug. Wachtend op de veerboot kijk ik uit over een rimpelloos wad waarin de blauwe hemel en witte wolkenslierten volmaakt worden weerspiegeld. Ik maak een foto en stuur die aan hem. Daaag. X. Alleen al om dit eiland zou ik verliefd op hem willen worden.

Thuis wachten twee meisjes op me die samen aan het kokkerellen zijn en stuiterend van nieuwsgierigheid mijn verhalen willen horen. Afwerend zeg ik dat ik even bij moet komen. Ze hebben de tafel gedekt met een wit tafelkleed en het servies dat nog van mijn moeder is geweest en alleen op hoogtijdagen de kast uitkomt. De duurste fles wijn die ze in huis konden vinden, wordt opengerukt. ‘Op jou mam’, zegt Juul. ‘En op onze nieuwe stiefpapa!’, roept Doris. Ze schenkt de glazen vol. ‘En nu vertellen. Hoe was het?’ Het is grappig hoe verschillend ze mijn relaas over Frank beluisteren.

‘Mmmm’, zegt Julie. ‘Hij klinkt toch wel als een leuke man, mam. Misschien moet je hem niet zomaar afschrijven.’ Maar Doris zegt beslist dat deze Frank veel te lief voor me is. ‘Ga je je aan ergeren, mam. En zielig voor hem, want je zult hem platwalsen.’ Ik denk niet dat ik hem zo snel zal platwalsen. Deze Frank lijkt wel breekbaar, maar er is ook iets onverzettelijks in hem, iets van niet willen buigen of barsten.

De dagen erna wisselen hij en ik wat appjes uit, vage appjes, over ditjes en datjes. Hij noemt me ‘lieve’ en ‘vlinder’, wat me kriegelig maakt, omdat we verder niet uitspreken wat we van elkaar willen of verwachten of verlangen.

Tot ik hem schrijf: Ben je niet te voorzichtig met me? Ik hou niet van mannen die voorzichtig met me zijn. Word ik opstandig van. Daarin schuilt ook mijn aarzeling: ben je niet te lief? Kun je me aan? Is er erotische spanning tussen ons? Kan die ontstaan? Voor mij heel belangrijk namelijk.

Ik houd mijn adem in als ik op de verzendknop druk. Een half uur later krijg ik een berichtje terug. Wat bij mij op de loer ligt is dat ik me ga aanpassen om je zo voor mij te winnen. Dan ga ik aan mezelf voorbij. Geen goed vergezicht. Je aarzeling is voor mij voelbaar vanaf einde zaterdagavond. Laten we het hierbij houden. Wie weet komen we elkaar nog eens tegen.

Een steek in mijn buik. Ik wilde hem uit zijn tent lokken, maar hij glipt er nu wel heel makkelijk tussenuit. En mijn vraag over die erotische spanning negeert hij. Ik kan het niet uitstaan dat hij me zomaar laat gaan. Jammer, app ik hem terug, en ook voorbarig. Mocht je de komende weken aan de wal zijn en in de buurt, kom je dan een keer eten. Zonder verwachtingen en aanpassingen van jou of mij? We laten elkaar niet zomaar gaan hoor.

Ik denk aan Hannah Cuppen en haar boek Liefdesbang: zij beschrijft precies wat ik nu aan het doen ben: bindingsangstig als ik ben, stoot ik hem eerst af. En vervolgens, als hij afhaakt, hengel ik hem weer naar me toe. Frank trapt er met open ogen in. Graag. Ik ben blij met onze tocht van vandaag. Ik ben blij je verder te hebben leren kennen.

Ik bespeur bij mezelf een mix van voldoening, schuldgevoel en ergernis. Waarom houd ik deze man aan het lijntje? Waarom ben ik niet eerlijk? Naar hem? Naar mezelf? Die avond in bed, op de grens van waken en slapen, weet ik opeens het antwoord: omdat je doodsbang bent voor de leegte, Tessel. Je ben verslaafd aan dat spel van aantrekken en afstoten. En de gedachte dat er niemand op de hele wereld naar jou verlangt - die is onverdraaglijk.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden