null Beeld

Tessel tindert: “Deze man hoort bij mij en ik hoor bij hem”

Ik zit met 3 vrienden in een restaurant te eten als ik een tikje op mijn schouder voel. Ik draai me om. Daar staat Pieter. "Dag Tessel, ik zag je zitten en ik wilde je even gedag zeggen."

Ik voel hoe het bloed naar mijn wangen schiet. Gehaast sta ik op, ik struikel over mijn tas die naast mijn stoel staat, maar Pieter vangt me nog net op tijd op. Hij slaat zijn armen om me heen en omhelst me stevig. Ik stop mijn neus in zijn hals en snuif zijn geur op. Ik ga bijna door mijn hoeven.

‘Wie was dat?’, vragen mijn tafelgenoten nieuwsgierig als Pieter naar zijn tafeltje is teruggekeerd (in de gauwigheid zie ik dat hij met een vrouw zit te eten) en ik vanonder de tafel mijn servet heb opgeraapt en met een rood hoofd aanschuif. ‘Leuke man.’ Waar moet ik beginnen? En heb ik wel zin om het verhaal van Pieter te vertellen?

Pieter was een jaar geleden een van mijn eerste tinderdates. Vanaf de eerste berichtjes die we uitwisselden was het raak. Het spetterde, het sprankelde, het tintelde, het bruiste tussen ons. Al snel werden onze appjes spannender. Opener. Diepgaander. Intiemer. Erotischer. Soms schreven we elkaar: Wat gebeurt hier?! Wat is er met ons aan de hand? Dit heb ik nog nooit meegemaakt!

Na een paar dagen vroeg Pieter me: 'Wat zoek je hier Tessel?'

Ik antwoordde: 'Avontuur, plezier, en uiteindelijk een geestverwant. Jij?'

Hij schreef terug: ‘Een geestverwant heb ik al. Maar ook ik zoek avontuur en plezier.'

Pieter bleek getrouwd. En ik, die altijd had gezworen nóóit iets te beginnen met een gebonden man - ik wist zelf maar al te goed van de pijn en het verdriet en de jaloezie wanneer een andere vrouw je relatie infiltreert - ik ging genadeloos voor de bijl. Het kon me niet schelen dat hij getrouwd was, ik wilde dit avontuur, ik wilde deze man, al was het maar voor 1 mooie, prachtige nacht. En het kon me niet schelen dat ik iemand pijn zou doen, dat ik mezelf pijn ging doen (ik wist al op dat moment dat dit me heel veel pijn zou gaan brengen). Ik wil dit meemaken. No guts no glory.

Na 2 weken adembenemend heen en weer appen hielden we het niet meer, en kwam hij op een avond langs, om een uur of 8. De aantrekkingskracht tussen ons was tastbaar, de lucht vonkte en knetterde. Met trillende handen ontkurkte ik de beste fles rode wijn die ik in huis had, schonk 2 glazen vol. Nog voor ik een slok had kunnen nemen, zoende hij me en trok mijn bloesje uit mijn spijkerbroek. Op het moment dat ik zijn handen op mijn blote rug voelde wist ik: deze man hoort bij mij. En ik hoor bij hem. En we gaan de allermooiste en de allerbeste seks hebben die je je maar kunt voorstellen. Dat gebeurde. We raakten in een flow en vreeën de sterren van de hemel. Pas na middernacht ontwaakten we verdwaasd uit onze roes. Pieter nam snel een douche, ik zocht ondertussen zijn kleren bij elkaar.

Die nacht lag ik in mijn bed met open ogen te dromen. Ik sliep niet. Keer op keer liet ik de film van die zinderende vrijpartij aan mij voorbij trekken. Ik rook aan de kussens, de lakens, het dekbed. In mijn lijf zinderde nog zijn aanwezigheid. Ik had geen spijt. Ik had geen wroeging. Ik voelde geen schaamte. Geen schuld. Ik was alleen maar verliefd. Verloren.

Vanaf dat moment nam de intensiteit van ons app-verkeer af. Pieter zat in de knoop met zichzelf, schreef hij. Ook hij had die nacht met mij als hemels ervaren. Maar hij was wel getrouwd. En hij hield van zijn vrouw, daar liet hij geen misverstand over bestaan.

Hoewel hij afstand nam, lukte het ons nooit om helemaal het contact te verbreken. Soms stuurde hij mij een berichtje. Soms ik hem. Om elkaar alleen maar te vragen hoe het ging. Of om een herinnering op te halen aan die ene, zo prachtige nacht. Ik bleef verliefd. Ik bleef hunkeren. Soms sudderend en verborgen, en dan dacht ik dat ik over hem heen was, maar het vuur laaide altijd op als hij me virtueel omhelsde.

En nu had hij opeens achter me gestaan, in dat restaurant. Was ik bijna flauw gevallen in zijn armen. Zat hij 10 meter verderop te eten aan een klein tafeltje, met een vrouw.

Ik poeier mijn vrienden af met een vaag verhaal. Een toetje wil ik niet, ik wil alleen nog maar naar huis, dat restaurant uit, waar ik gek word van verlangen, wég van hem.

Als ik tegen elven langs het park fiets, kijk ik omhoog. De volle maan staat aan een wolkenloze hemel en zet de bomen in een bleek, stil licht. Ik maak er een foto van en stuur die aan Pieter. Even later krijg ik een foto terug: dezelfde maan, dezelfde hemel, dezelfde stad. Geen woorden. Niet nodig.

Tessel (50) heeft 2 dochters. Julie van 22 en Doris van 20. Sinds 10 jaar is ze gescheiden. Hoewel ze enkele relaties heeft gehad de laatste jaren, is ze nooit meer aan iemand blijven hangen. Toch droomt ze van een grote liefde voor de rest van haar leven. Vanaf nu doet ze op Libelle.nl verslag van haar speurtocht naar die ene man.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden