null Beeld

Tessel Tindert: “Heerlijk om beide dochters dicht bij me te hebben”

En opeens zitten we allemaal thuis. Wonderlijk hoe het leven plotseling een andere wending kan nemen. Je staat erbij en je hapt letterlijk naar adem.

Zaterdag was alles nog redelijk gewoon - ja, er werd niet meer gezoend of gehugd op het het verjaarspartijtje van vriendin Karin, maar we kwam gewoon met 15 vriendinnen bij elkaar om taart te eten en haar toe te zingen. Studeerden nog heel melig een begroetingsdansje in met hand-, elleboog- en knie-moves. Zaterdagavond at ik met een een oude, trouwe minnaar en hebben we zelfs nog seks gehad. Nu, 4 dagen later, lijkt dat een onbegrijpelijk onbezonnen daad.

Nu word ik ’s morgens wakker met een beklemmend gevoel op mijn borst. Nu worden we ernstig toegesproken door onze minister-president. Gelukkig houdt hij een goed en genuanceerd verhaal. Heel anders dan Macron, van wiens toespraak ik ook een stukje zie. Hij heeft het hele land dichtgegooid en zei wel 30 keer in 10 minuten, met een pathetische trilling in zijn stem: ’Landgenoten, het is oorlog.’ Wat kunnen die Fransen toch ongelooflijk sentimenteel en pompeus zijn. Opeens ben ik erg trots op onze nuchtere volksaard, op een regering die beslissingen neemt op grond van wetenschappelijke feiten en beschikbare kennis, op ons volk, altijd zo eigenwijs, maar dat nu massaal de aanwijzingen opvolgt en solidair de handen ineenslaat. Heel anders dan in België, hoor ik, waar bijna iedereen vooralsnog alle adviezen aan zijn laars schijnt te lappen en gewoon doorleeft alsof er niks aan de hand is.

Ik verwonder me over hoe de menselijke geest werkt. Als zzp’er werk ik veel thuis - er zijn dagen dat ik niemand zie, behalve de sporters en de hondenbaasjes in het park als ik mezelf tussen de middag of aan het einde van de dag uitlaat. Er zijn dagen dat ik niemand spreek, behalve via de app. Vrijwel nooit vind ik dat een beklemmend idee. Maar vrijwillig isolement is toch wel heel anders dan een quarantaine die van hogerhand wordt opgelegd vanwege een onzichtbare, maar levensbedreigende vijand.

Opeens voel ik mij gevangen, ook al kan ik de straat nog op. Opeens voel ik me ook erg alleenstaand. Mis ik een huisgenoot. Gelukkig is Doris, mijn jongste dochter die in Parijs stage loopt, terug in Amsterdam en bij haar zusje Julie ingetrokken. Heerlijk om in tijden van corona beide dochters dichtbij me te hebben. Ik heb besloten dat ik hen af en toe mag blijven zien, anders wordt het sociale isolement wel heel groot.

Vanavond eten we samen. Als ik aankom bij Julie vind ik haar achter een groot scherm dat ze van haar werk heeft meegenomen, terwijl Doris luid rammelend met potten en pannen een pasta en een salade in elkaar draait. We groeten elkaar met een namasté (handen tegen elkaar voor het hart), maar dan kan ik toch niet nalaten om Doris die ik al weken niet heb gezien, te omhelzen. En dan krijgt Julie natuurlijk ook een soort van hug. Dan maar corona.

Na het eten spelen we een paar spelletjes Memory. Net als vroeger, toen de meisjes nog thuis woonden. God, wat hebben we veel spelletjes gespeeld met zijn 3: pesten, Mens-erger-je-niet, Koehandel, Levensweg, Rummikub, noem maar op. Maar Memory is toch wel onze favoriet. Net als vroeger verlies ik enorm van mijn 2 meiden die hun triomf niet onder stoelen of banken steken.

Als ik naar huis rijd door een onwerkelijk stille stad waar alleen wat verloren toeristen over staat dwalen, bedenk ik dat deze crisis ons veel goed kan brengen. Liefde. Bezinning. Minder narcisme. Minder individualisme. Meer saamhorigheid. Meer een ‘beetje letten op elkaar’. Nu maar hopen dat we dat gevoel nog lang kunnen vasthouden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden