null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Tessel Tindert: “Het was begin van een van de meest romantische vakanties van mijn leven”

Ik haal Robert op in mijn Fiat 500. Robert is groot en stevig, maar verrassend genoeg past hij prima in mijn autootje. Rijden kan hij niet, toch hij mag zich graag met mijn rijstijl bemoeien.

Getty Images

De eerste keer dat we samen een reisje gingen maken, was twee jaar na mijn scheiding. We kenden elkaar enkele maanden toen hij me me uitnodigde voor een paar dagen en nachten aan de Normandische kust. Toen ik aan kwam rijden bij zijn huis, stond hij buiten te wachten met een halfopen weekendtas waaruit kledingstukken hingen en cd’s vielen. We hadden van te voren afgesproken om ieder vijf lievelings-cd’s mee te nemen, zodat we elkaars muzieksmaak een beetje zouden leren kennen, maar Robert bleek zijn halve verzameling in zijn tas geflikkerd te hebben.

In de auto stopte hij elk kwartier een andere cd in de speler - jazz, blues, soul. Soms drukte hij op mijn rechterknie, als hij vond dat ik niet hard genoeg reed. Zoveel energieke levenslust had ik nog nooit bij een man gezien. Toen ik ter hoogte van Breda voorzichtig informeerde of hij soms adhd had, werd hij kwaad. Hoe kwam ik daarbij? Klinkklare onzin! Nog geen tien kilometer verder legde hij zijn hand weer op mijn been en zoende me voorzichtig in mijn hals. Dat was het begin van een van de meest romantische vakanties van mijn leven.

Met zijn charme regelde Robert in het Grand Hotel van Deauville een upgrade naar een suite met uitzicht op zee. Elke ochtend vond ik een briefje van hem op mijn nachtkastje. Bij Sonia Rykiel kocht hij een prachtig pak voor me, en ook voor zichzelf schafte hij een linnen pak aan. We liepen langs het strand, zaten in grote rieten stoelen te lezen en te kletsen, aten mosselen met friet. Voor het eerst weer in heel lange tijd tintelde elke vezel in mijn lijf. Ik was tot over mijn oren verliefd. Op deze stevige man met zijn buikje en zijn brille, zijn stoere kale kop, zijn grapjes, zijn kordate loopje, de manier waarop hij met me stoeide en vrijde. Een alphaman, een macho, maar wel een met een gevoelig hart en een vrije geest.

Constance

Op onze laatste dag wandelden we langs een onstuimige zee met hoge grijze schuimkoppen toen een vrouw op hem af kwam hollen. ‘Robert! Hee! Jij bent toch Robert!’

Robert knikte de vrouw vriendelijk toe, tegelijk bewoog hij met kleine passen van haar vandaan. De vrouw keek van mij naar Robert. ‘Zeg, we kennen elkaar toch? Je ben toch Robert van Constance? We hebben elkaar ontmoet op het grote familiefeest vorig jaar. Ik ben Thérèse, haar nicht. Weet je nog?' Toen Robert haar had afgepoeierd en we weer verder liepen vroeg ik aan hem wie Constance was. ‘Mijn vorige vriendin’, zei hij. Hij vertelde dat hij nog niet zo lang geleden met haar had gebroken. ‘Dat weet ik helemaal niet’, zei ik verbouwereerd en ook een beetje boos.

‘Was jij nog met die Constance toen je al iets met mij kreeg?’ Hij vertelde dat het toen al ‘min of meer’ uit was, maar dat Constance het er moeilijk mee had en het nauwelijks kon accepteren. ‘Het is allemaal een beetje lastig’, zei hij afwerend. De rest van de wandeling spraken we niet meer over Constance en ik duwde de herinnering aan Thérèse weg die zo verbaasd en een tikje achterdochtig van Robert naar mij had gekeken.

Verloofd

Die avond dineerden we in onze suite. Champagne, oesters, salade niçoise, ondergaande zon. We werden langzaam dronken. ‘Over vijf jaar gaan we trouwen’, zei hij. ‘En dan komen we hier terug’. ‘Waarom over vijf jaar?’ zei ik. ‘Waarom niet volgend jaar’? ‘Omdat ik heel lang met jou verloofd wil zijn’, zei hij raadselachtig. Daarna danste hij met dat grote zware lijf, balancerend op zijn tenen, een klassieke pas-de-deux met me - ‘Je gelooft het niet, maar als jongetje had ik écht aanleg’ - en al dansend vielen we op het grote bed.

De volgende dag zetten ik hem op de trein. Hij vertrok via Parijs naar Zuid-Frankrijk waar zijn kinderen op hem wachtten, ik reed terug naar Nederland. In de auto slingerden zijn cd’s op de bijrijdersstoel, in het handschoenenkastje, op de vloer en achterbank. Vaag rook ik zijn geur. Ik zette zijn lievelingsmuziek op en drukte de volumetoets in. Duke Ellingtons, Thanks for the beautiful land in the Delta. Met een grote glimlach op mijn gezicht reed ik in één ruk terug naar huis.

Dat was acht jaar geleden. in de tussenliggende tijd is er veel gebeurd, al zijn we nooit getrouwd. Met hem, met mij, met ons. Maar vandaag gaan we weer een reisje maken. Ik heb er zin in en hij ook, zie ik als hij zijn koffertje in de achterbak schuift en bij me instapt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden