null Beeld

PREMIUM

Tessel Tindert: “Hij komt eraan, dan kunnen jullie zelf zien hoe het met hem gaat”

We zaten in café-restaurant Amsterdam, Jet, Mieke, Ingrid en ik. Ruim twintig jaar geleden stonden onze bureaus tegen elkaar op een groot reclamebureau.

Collega's

Tussen de bedrijven klepten we eindeloos over onze verkeringen, huwelijken, zwangerschappen, baby’s en peuters. De andere collega’s werden soms gék van ons, die vier jonge moeders die tot in de kleinste details nachtelijke krijspartijen, het afwennen van speentjes, eczeemuitbraken en eerste stapjes met elkaar doornamen.

In de loop van de jaren kregen we andere banen en andere collega’s. Jet en ik klommen gestaag hogerop, Ingrid ging freelancen, Mieke begon een eigen bedrijf. Maar we verloren elkaar niet uit het oog; twee, drie keer per jaar prikten we een avond en gingen we samen uit eten. Altijd in hetzelfde restaurant, altijd oesters en salade Niçoise. Onze kinderen waren inmiddels pubers, sommige met de bijbehorende perikelen: drugs, niet willen leren, lamlendig op de bank. Ik was inmiddels al jaren gescheiden, Ingrid had nog niet zo lang geleden haar man de deur gewezen. De vriend van Mieke was werkloos en had een gokverslaving. Alleen Jet leek vrijwel zonder kleerscheuren door de afgelopen decennia te zijn gerold.

Jaloezie

Zondagskind, dacht ik toen ze tegenover me schoof aan tafel. Ze zag er als altijd weer perfect uit in een donkerblauwe kasjmieren coltrui en met glanzende blonde haren.

‘Mooie ketting’, zei ik.

‘Van Nick gekregen vorige maand, toen we 20 jaar getrouwd waren’, zei ze. ‘Ik heb hem zelf uitgekozen hoor. Dat moet je niet aan hem overlaten.’

Even was ik godsgruwelijk jaloers. Snel drukte ik dat gevoel weg. Jet was een schat, en Nick ook. Ze hadden alles voor me over. Ze konden er ook niks aan doen dat het leven hen nog nooit stevig in de houdgreep had genomen.

Relaties

Mieke vertelde een adembenemend verhaal over haar Theo, die de spaarrekeningen van de kinderen bleek te hebben geplunderd om een leren jack te kunnen kopen. Omdat hij een gat in zijn hand had, kreeg hij elke week alleen wat zakgeld van Mieke. Theo was een van de knapste mannen van de stad, enorm charmant, en een ongelooflijk luie donder. Hij en Mieke hadden elkaar in een ijzeren wurggreep. Hij was niets zonder haar, zij hield hem onder de duim. Het was haat en het was liefde.

‘Dat je hem niet het huis uit flikkert’, zei Ingrid. ‘Ik had hem al zes keer op straat gezet.’

Ingrid rouwde om haar pijnlijke breuk met Jeroen. Ze was van het voorjaar erachter gekomen dat hij al drie jaar een affaire bleek te hebben met een ‘moedertje’ van het schoolplein. Ze zag er moe uit, opgeblazen ook. We wisten allemaal dat ze te veel dronk, maar zodra we voorzichtig informeerden of ze haar drankprobleem een beetje onder controle had, kreeg ze iets afwerends. ‘Ja, ik zuip te veel, ik weet het. En voorlopig ga ik dat niet laten.’

Vijftigers

Ze trok haar klammige bloesje los van haar borsten en deed nog een knoopje open. ‘Ik word gék van de opvliegers’, zei ze.

Zo rond je vijftigste is het erop of eronder, dacht ik. Als de overgang toeslaat moet je nog maar zien hoe je daar weer uit opduikt. Of er dan iets is overgebleven van je huid, je haar, je figuur, je huwelijk, je humeur, je sexdrive, je lust for life.

Als ik naar Ingrid keek, zonk de moed me in de schoenen.

Jet vertelde dat ze een jaar geleden voor het laatst ongesteld was geweest, maar nauwelijks last had gehad van hot flushes. ‘Nergens last van’, zei ze opgewekt. ‘En jij Tessel?’, vroeg ze. ‘Hoe vaar jij? Robert nog in je leven?’

De laatste keer dat ik de meiden had gezien was eind augustus geweest, vlak na mijn vakantie met Robert in Normandië en vlak voordat hij langzaam was afgegleden in een peilloze depressie. Het leek een half mensenleven geleden.

Ik wilde net mijn mond opendoen om het hele verhaal te vertellen, toen ik mijn telefoon zag oplichten. Het was Robert. Ik zag nu ook dat hij een appje had gestuurd. ‘Als je het over de duvel hebt …’, zei ik. ‘Sorry, ik neem even op.’

Verrassing

“Tessel’, schreeuwde Robert door de telefoon. ‘Luister. Ik ben vanavond in de stad en ik heb een cadeautje voor je. Waar ben je?’

Ik vertelde dat ik in een restaurant zat met mijn vriendinnen. ‘Dan kom ik even langsrijden met mijn chauffeur, rij ik daarna meteen door naar Schoorl.’ Voordat ik iets kon zeggen had hij de verbinding verbroken.

Na mijn gesprek met Astrid had ik hem geschreven dat ik op het randje van een burn-out verkeerde en even rust nodig had. Zijn berichtjes en telefoontjes had ik niet beantwoord.

Dat was een week geleden.

‘Hij komt eraan’, zei ik. ‘Dan kunnen jullie zelf zien hoe het met hem gaat.’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden