null Beeld

PREMIUM

Tessel Tindert: “Ik besef dat ik gevoelig ben voor zijn charme en complimentjes”

Een paar dagen later, als David komt pasta vongole komt maken bij mij thuis, vertel ik hem over mijn bezoek aan Carina en Job. ‘Ze willen je graag ontmoeten’, zeg ik. ‘Ga je de volgende keer mee?’

Ik vind dat best een grote stap van mezelf: wanneer je je nieuwe geliefde wil voorstellen aan je vrienden is het menens. David begint onmiddellijk over vrienden van hem die ook aan zee wonen, in een nog groter huis met een nog fenomenaler uitzicht. ‘Daar gaat het niet om’, zeg ik geïrriteerd, ‘Ze willen niet showen met hun huis, ze willen jou graag ontmoeten omdat ze blij voor me zijn en die leuke man willen ontmoeten. Trouwens, Julie en Doris willen je ook binnenkort eens uitchecken.’

Gisterenavond kwamen de dochters eten en heb ik ze voor het eerst over David verteld. Een beetje low key, want over het liefdesleven van hun moeder willen ze niet al te veel horen. 'Ik zie aan je ogen dat je hem leuk vindt, mam,’ had Julie gezegd. Doris had me nog eens ingeschonken en me verder uitgehoord. ‘Maar wat is er dan gebeurd dat je in het begin niks van hem moest weten, waarom vond je hem toen een zelfgenoegzame kletskous vond en vind je hem nu wel leuk?’

Verliefd

Over die vraag moest ik nadenken. Tja, wat is er eigenlijk gebeurd? David is nog steeds een kletskous en zelfgenoegzaam is hij eigenlijk ook nog steeds. Maar daarnaast is hij ook bereid om te leren en stelt hij tegenwoordig vragen. Hij maakt me aan het lachen - héél belangrijk. Hij laat zijn kwetsbare kant zien: als hij over Marloes, zijn overleden vrouw vertelt en over de moeilijke tijd na haar dood, zie ik zijn dodelijke eenzaamheid en een sluimerende depressie. Dat ontroert me, hoewel het me ook een beklemmend gevoel geeft, alsof ik die eenzaamheid en depressie moet oplossen.

David is typisch zo’n man die niet zonder vrouw kan. Dat zeg ik dan ook streng tegen hem, dat ik geen remedie ben tegen eenzaamheid en verdriet, dat hij daar zelf mee moet zien te dealen. En dan vertelt hij me telkens weer hoe lief ik eigenlijk ben, maar dat het goed is dat ik ook hem af en toe streng in zijn nekvel grijp. ‘Aan te lieve vrouwen heb ik niks, ik moet iemand hebben die me aankan. Anders wals ik over haar heen.’ Ik besef ook dat ik gevoelig ben voor zijn charme, zijn complimentjes, en dat ik het heerlijk vind dat hij overduidelijk verliefd op me is en voor me wil gaan. 'Zo zie je maar’, zeg ik ironisch tegen de meisjes. ‘Als iemand maar zijn best doet en me overlaadt met liefde en aandacht, ben ik als was in zijn handen.’

Ongewoon

‘Hoe ziet zijn huis eruit?’, had Julie gevraagd. Julie is dol op huizen en op huizen inrichten. ’t Liefst zou ze al haar geld in woonspullen en verf en planten stoppen. Ik bekende dat ik nog nooit bij hem thuis ben geweest. Dat vond Julie niet raar. ‘Hij heeft vast een ongezellig mannenhuis waarvoor hij zich schaamt. Jouw huis is zo leuk.’ Maar Doris is strenger en zegt hetzelfde als Job en Carina: ‘Je moet eisen dat je zijn huis mag zien.’

Dus vraag ik aan David, als we die avond in bed liggen: ‘Zullen we de volgend keer bij jou afspreken? Het wordt tijd dat ik nader kennismaak met jou. Ik wil jouw sfeer proeven.’ Dat belooft hij me. ‘Geef me even een paar dagen, dan ruim ik een beetje op.’

De volgende dag, als David na een kop koffie is vertrokken, voel ik me onrustig. Wat is er aan de hand, vraag ik me af. Waarom voel ik me zo gestrest? Wat wil mijn intuïtie me vertellen? Dan klap ik mijn laptop open en tik ik nogmaals de naam van David in. Opnieuw kom ik alleen maar uit bij zijn zoon, die ook David heet. Hoe kan dat nou toch? Hoe kan hij nou niet te vinden zijn? Dan tik ik de naam in van zijn vrouw, Marloes. Inmiddels weet ik ook hoe haar achternaam luidt, daar heb ik David achteloos naar gevraagd.

Na wat zoeken stuit ik op een in memoriam in een clubblad van een hockeyclub. Ik zie een foto van een mooie vrouw. Ik lees hoe lief en hartelijk en betrokken ze altijd was. En dan staat mijn hart stil.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden