null Beeld

Tessel Tindert: “Ik heb voorlopig genoeg van álle mannen”

Na de adrenalinegolf kwam de boosheid op Taco/David. Ook die ebt enigszins weg - Tessel stikt er in ieder geval niet meer in. Toch blijft ze van slag en vraagt ze zich af waarom: ze was toch nog niet verliefd op hem?

Het is ook niet zozeer hartzeer en liefdesverdriet wat ik voel, als wel schaamte, woede en teleurstelling over mezelf. Een egodingetje dus, als je er nuchter naar kijkt. Mijn wijze vader zou gezegd hebben: kijk naar jezelf, zie dat gezwollen ego dat een deuk heeft opgelopen. Glimlach om jezelf. Daarna kun je die emoties laten gaan.

Over een paar dagen word ik 51 en ik besluit om op die dag Tinder van mijn telefoon te verwijderen. ik weet niet voor hoe lang, maar voorlopig heb ik genoeg van álle mannen. Voordat ik dat doe, meld ik nog wel aan Tinder dat deze David een oplichter is. Waarna ik een automatische boodschap krijg dat ze ‘ermee aan de slag gaan’. Geen idee wat dat inhoudt, maar een collega weet me te vertellen dat pas na drie klachten van verschillende personen iemand wordt verwijderd. Wat ik ook wel weer snap, anders zou elke rancuneuze ex haar of zijn gram kunnen halen en je van een datingsite laten kieperen. ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat Taco wordt verwijderd. Misschien kan hij nog jarenlang zijn goddelijke gang gaan.

Als Pieter op een avond appt en vraagt hoe het met me gaat, doe ik in een paar zinnen verslag van mijn avontuur. Hij gaat er niet op in en antwoordt alleen: Klinkt als een slechte roman.

Gek genoeg zijn die enkele woorden voldoende om me uit die neerdrukkende golf van zelfhaat te halen. Inderdaad, kort samengevat klinkt het als een foute roman. Misschien kan ik er, als het stof is neergedaald, wel een verhaal over schrijven. Dat vooruitzicht kikkert me een beetje op. En één ding, zo houdt ook Vos mij voor: ik wilde toch avonturen beleven en groots en meeslepend leven? Nou, dan loop je ook het risico op butsen en kwetsuren.

Ik vier mijn verjaardag op Schiermonnikoog met de kinderen en een van mijn beste vrienden, Roelof. We hebben een lang weekend een huisje gehuurd dat op een duin staat en ’s avonds huppelen de konijntjes over het kaalgevreten grasveld. Roelof is een vogelaar en enthousiast wijst hij ons aan: kijk, die met die oranje snavel is een scholekster, dáár vliegt een kievit en zie je die vlucht grauwe ganzen? Zelfs de meisjes vinden het leuk om tegen de avond naar het vogelmeertje te fietsen waar je in een verscholen hut duizenden vogels kunt observeren. ik krijg vooral niet genoeg van de grote groepen witte lepelaars aan de oever en de donkere aalscholvers die luid kwetterend in de bomen om het meer bivakkeren tot ze wanneer de schemering invalt langzaam stilvallen.

Overdag maken we wandelingen en fietstochten onder de Hollandse wolkenluchten en op mijn verjaardag eten we garnalencocktail, kabeljauw en frieten bij hotel Van der Werff, waar heel geruststellend al honderd jaar niks lijkt veranderd. Tijdens het toetje - een enorme dame blanche - fantaseer ik hardop over een klein, overzichtelijk leven in zo’n schattig huisje met een rieten dak aan de Badweg, met elke dag een strandwandeling, vroeg onder de wol en vroeg weer uit de veren. En dat ik dan een enorme vogelaar word die liever in de natuur verkeert dan onder de mensen. Maar Doris en Julie lachen me uit: ‘Je zou je rot vervelen, mam! Blijf jij nou maar voorlopig in de stad wonen.’

Als ik in de wc mijn telefoon check zie ik dat Taco me een berichtje heeft gestuurd. Heel veel goeds en liefs voor je verjaardag. Ik wil je meegeven dat je een fantastische en prachtige vrouw bent. Misschien wel de leukste maar zeker de meest bijzondere die ik ooit ben tegengekomen. Ik hoop dat je een hele leuke dag hebt met je geliefden en vrienden. Je moet weten: ik ben bezig met een brief aan je, ik wil je een en ander uitleggen. Dat is moeilijker dan ik dacht. Nogmaals sorry voor wat ik je heb aangedaan. Al is dat niet voldoende.

‘Nee, dat is niet voldoende, David of Taco of hoe je ook heet’, zeg ik een beetje dronken tegen mijn gezicht in de spiegel. ‘En, wat nog erger is: ik gelóóf je niet. Ik zal je nooit meer geloven, wat je ook beweert.’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden