null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Tessel Tindert: “Ik herkende de symptomen van zijn depressie meteen”

Robert versomberde onder mijn ogen. Ik had bij mijn ex, Thomas, gezien wat een depressie was, en ik herkende de symptomen meteen. Maar bij Thomas schemerde er altijd al droefenis door; Robert was toen ik hem leerde kennen juist zo energiek en hyperactief.

Getty Images/iStockphoto

Bij hem was de omslag wel heel snel gegaan en ik had hem totaal niet zien aankomen. Nog een groot verschil: Robert kende ik nog maar een paar maanden en ik had hem nog nauwelijks weten te doorgronden. Was dit dezelfde man die in Normandië als ik tegen negen uur wakker werd er al een halve dag op had zitten? Die dan al koffie had gedronken in het dorp en mij een cappuccino bracht met een croissantje ernaast? Die elke ochtend liefdesbriefjes schreef die op mijn nachtkastje op me lagen te wachten? De man die me Miles Davis en Spinvis liet horen en dan zei: ‘Hoor je die saxofoon? Die klarinet? Die gitaar? Die tekst? Zo mooi.’ Die als een balletdanser op zijn tenen door de hotelkamer danste, en die woest en teder met me vrijde en dan riep dat hij dit wilde, alle nachten van zijn leven?

Depressie

Nu raakte hij me nauwelijks meer aan, op berichtjes reageerde hij niet of pas na uren. Als ik hem belde nam hij vaak niet op en als hij opnam klonk hij afgemat en vlak.‘Ben je niet meer verliefd?’, vroeg ik hem. Dan schudde hij zijn hoofd en zei alleen maar: ‘Sorry, ik weet niet wat ik voel. Alleen: je hebt momenteel niks aan mij, ik ben zo verschrikkelijk moe. Je moet mij laten gaan. Dat is veel beter voor je.’

Maar dat wil ik helemaal niet!’, riep ik dan wanhopig, ‘ik houd van je en ik wil je ook met je zijn als het niet goed met je gaat!’ Soms herpakte hij zich en reden we naar het strand omdat de dokter had gezegd dat zeelucht goed voor hem zou zijn. Ik stelde hem voor aan mijn kinderen en ik zag dat hij zijn best deed, al zijn energie bij elkaar raapte en ze vragen stelde: hoe was het op school? Wat leerde Doris bij Grieks, in wat voor een toneelstuk speelde Julie? Hadden ze al vriendjes? Hij vertelde over zijn zonen, vooral over de jongste die vijftien was en heel ondeugend. Ze hingen aan zijn lippen. Hij bakte pannenkoeken voor ze en haalde hun lievelingsijs bij de beste ijssalon in de stad.

Zelfs Thomas deed aardig

Mijn meisjes vonden hem grappig en ook een beetje vreemd, die grote forse man met zijn kale kop op wie hun moeder zo overduidelijk tot over haar oren verliefd op was en die hij zo genadeloos kon plagen. ’Jij lacht echt wezenloos om Roberts grapjes’, zei Julie kritisch, toentertijd een puber van een jaar of veertien. En Doris voegde er minzaam aan toe: ‘Zo leuk zijn die grapjes nou ook weer niet, mam.’ Maar ik zag dat ze hem mochten en dat ze het het fijn vonden voor mij dat ik weer een liefde had gevonden. Zelfs Thomas deed aardig als hij de meiden na een weekend thuis afzette en Robert in de keuken trof die hem dan hoffelijk een glas wijn aanbood.

Wanhoopsgebaar

Ergens in die tijd kreeg ik een nieuwe baan. Op mijn eerste dag liet hij zoveel rozen bezorgen dat ze op karretjes naar binnen moesten worden gereden. Mijn nieuwe collega’s keken nieuwsgierig van die rozen naar die nieuwe redacteur die blozend tot aan haar haarwortels achter haar computer zat. De secretaresse vertelde me een tikje bevreemd dat Robert haar had gebeld en had gezegd ‘dat ze maar goed voor mij moest zorgen’. Ik wist niet waar ik moest kijken, ik voelde zowel vertedering als bezorgdheid als schaamte. Vertedering om die talloze rozen, maar ook schaamte en bezorgdheid omdat ik voelde dat het ook grenzeloos was, een grotesk wanhoopsgebaar waarachter hij zich verschuilde omdat hij er niet écht voor mij kon zijn.

Toen ik hem ’s avonds belde om hem te vertellen van mijn eerste indrukken, nam hij niet op. Pas twee dagen later kreeg ik hem aan de lijn. Hij klonk ver en en zijn stem klonk uitgeput, alsof hij net onder barre omstandigheden de Mont Blanc had beklommen.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden