null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Tessel Tindert: “Ik was degene die getroost had moeten worden”

De dag na mijn bezoek aan Robert, na een eindeloze nacht, stuurde ik Astrid een berichtje en vroeg of ik bij haar langs mocht komen. Astrid is de therapeut bij wie Thomas en ik in therapie zijn geweest.

Scheiding

Na de scheiding ben ik in mijn eentje bij haar gebleven. Eerst een keer per week, toen een keer per twee weken. Na een jaar was ik zo moe van over mezelf praten dat ik niet meer wilde. Ik wilde de scheiding van me afschudden, alle narigheid achter me laten, niet meer wroeten in de pijn van een mislukt huwelijk, niet meer nadenken over mijn eigen jeugd en of ik wel of niet veilig was gehecht. Ik zag dat ze het er niet mee eens was, maar ze had niet geprobeerd me over te halen om te blijven. Bij de laatste sessie zei ze lief dat ik altijd welkom was.

Sessies

Sindsdien was ik een enkele keer terug geweest, meestal na ruzie met Thomas en wanneer oude gevoelens van woede en verdriet kwamen boven borrelen. Met vallen en opstaan leerde ik om die niet te laten exploderen in een driftbui, maar om ze eerst te bespreken met Astrid. Na een bezoek aan haar souterrain ging ik altijd lichter weg, alsof ze tientallen kilo’s van mijn schouders had gelicht.

Ook nu ik voelde dat ik er niet alleen uit ging komen. Robert was gisteren zo beschaamd en aangeslagen geweest, zo depressief, dat de verbetenheid en boosheid waarmee ik minutenlang op zijn bel had gedrukt binnen de kortste keren was weggesmolten. Voordat ik het wist was ik Robert aan het troosten. Pas toen ik weer thuiskwam, een kop thee had gezet en een grote reep chocola had weggewerkt, realiseerde ik me wat er was gebeurd. Ik had verdomme net van Guus gehoord dat Robert nog steeds een relatie had met Constance! Terwijl ik dacht dat ik zijn vriendin was! Ik was degene die getroost had moeten worden. Ik had hardop gekreund van schaamte. Wat was ik voor dom, onnozel wicht dat ik mij dit liet aandoen en vervolgens de man in de armen nam die mij dit aandeed?

Schaamte

Astrid had gelukkig dezelfde week nog een gaatje. Ik liep het vertrouwde trappetje af naar het souterrain waar ze haar cliënten ontving. Ze ging op haar tenen staan en omhelsde me hartelijk. Astrid was klein en oud en moederlijk en een wijze vrouw. Honderden, zo niet duizenden mensen hadden in de loop van dertig jaar rond haar tafel gezeten en hun hart bij haar uitgestort. Sinds ik met Robert was had ik haar niet meer gesproken. Bij een kop koffie vertelde ik het hele verhaal, ons onstuimige begin, het enthousiasme waarmee Robert en ik verliefd op elkaar waren geworden, zijn uitgelatenheid, de uitzinnige chaos die hij om zich heen creëerde, de liefdesverklaringen, ons reisje naar Normandië. ‘Ik dacht nog: wat zal Astrid trots op me zijn dat ik deze keer een man heb uitgekozen met levensvreugde’, zei ik mismoedig terwijl ik naar de vertrouwde barsten in de houten tafel staarde. ‘Het tegenovergestelde van Thomas met zijn donkere aura.’

Ik vertelde verder, over de laatste maanden waarin Robert steeds somberder was geworden, zich terug had getrokken achter zijn voordeur, onbereikbaar voor mij. Hoe ik ten einde raad contact had gezocht met Guus, zijn beste vriend, die aanvankelijk nogal vijandig had gereageerd. Guus, die me bij een koffie in een café had verteld dat Robert me bedroog, dat hij al een vriendin had, Constance, al dertien jaar.

Emoties

Toen ik alles had verteld, moest ik huilen. Astrid duwde de doos met tissues mijn kant op. Terwijl ik mijn tranen wegdoende, zei ik; ‘Wat is dat met mij, Astrid, dat ik nu weer hopeloos verliefd ben geworden op een man die niet deugt? En waarom val ik in vredesnaam op mannen met depressies? Wat ben ik voor een masochistische sukkel?’

‘Ik geloof niet dat Robert niet deugt, Tessel’, had Astrid gezegd. ‘Ik snap wel waarom je verliefd op hem bent geworden. En Thomas deugt ook. Of het mannen zijn die goed voor je zijn - dat is een ander verhaal. Een partner met een depressie of een bipolaire stoornis is heel ingewikkeld.’

‘Maar waarom val ik op dit soort mannen?’

‘Tja Tessel, vertel eens, waarom val je op ze?’

Ik dacht aan Thomas. Ik dacht aan Robert. Hoe verschillend ze ook waren, ik zag ook de overeenkomsten. Hun charisma, hun intelligentie, hun complexe karakter. De heftige manier waarop ze leefden. Iets tragisch in hun ogen dat me week maakte en mij het gevoel gaf dat ik ze gelukkig moest maken. Ondanks mezelf moest ik lachen. Er doemde een beeld voor me op van mijzelf als reddende engel die getroebleerde mannen onder haar brede vleugels nam. Het moest maar eens klaar zijn met dat redderscomplex.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden