null Beeld

PREMIUM

Tessel Tindert: “Mijn moederhart scheurde in tweeën: wat had ik die meisjes van me verwaarloosd”

Die middag had ik bij Astrid, nadat ik negen tissues had volgesnotterd, een besluit genomen. Ik ging geen mannen meer redden. Ook Robert niet, hoeveel ik ook van hem hield. Ten eerste wilde hij zich niet door mij laten redden. Ten tweede was dat mijn taak niet. Ten derde ging me dat toch niet lukken.

Opgelucht fietste ik naar Holtkamp voor een tarte tatin met vanillesaus, mijn ultieme troosteten. Ik aarzelde even en toen stuurde ik een appje naar Robert dat hij welkom was voor thee en taart. Ik verwachtte niet dat hij zou reageren. Dat deed hij ook niet. Ik zat net achter een pot thee en een groot stuk warme tarte tatin toen er werd aangebeld. Een scheut door mijn buik. Maar het was Robert niet, het was mijn vriendin Saskia. ‘Ik heb al zo lang niks van je gehoord’ zei ze terwijl ze omhelsde. ‘Toen ik langsfietste zag ik dat je thuis was. Ik vroeg me af of het wel goed met je gaat.’

Sas haar voelsprieten staan haarscherp afgesteld; ze weet vaak nog eerder dan ikzelf dat het niet goed met me gaat. Even later bij een kopje thee vertelde ik haar het hele verhaal. Over Robert. Dat ik zonder het te weten een manisch-depressieve man aan de haak heb geslagen.

Dat hij nu in zijn sombere fase zat en zich verstopte voor mij. Schoorvoetend vertelde ik ook over Constance. Ik merkte dat ik me schaamde. Wat was ik een onbenul geweest dat ik niet door had gehad dat hij niet had gebroken met haar. Sas zei niet veel. Ze liet me praten en schudde soms meewarig haar hoofd. ‘Jeetje Tessel’, zei ze toen ik het hele verhaal had verteld. ‘Hoe verdrietig ook, ik denk dat je Robert los moet laten. Het wordt tijd dat je aan jezelf gaat denken.’

Saskia

Een uurtje later kwamen de meiden uit school, eerst Doris, toen Julie. Ze waren verrast om ons zomaar thuis te aan te treffen op een doordeweekse dag. Door en Juul waren dol op Saskia. Sas was alleen, ze had geen kinderen en woonde een paar straten verderop. Bijna elke zondag kwam ze met haar breiwerk onder de arm over het tuinpad gelopen en at ze bij ons. Ik schonk de meiden een kopje thee in en sneed een groot stuk taart voor ze af. Buiten begon het te schemeren. De regen kletterde tegen de ramen. Julie stak de kaarsjes aan. ‘Blijf je eten?’, vroeg Doris smekend aan Sas. Met haar lange, dunne, dertienjarige lijf was ze tegen haar aangekropen op de bank.

Moederhart

Ik zag hoe zij en Julie genoten van dit onverwachte knusse samenzijn. Normaal waren ze nu alleen uit school in een koud huis thuisgekomen, hadden ze zelf de verwarming omhoog moeten draaien en thee moeten zetten. Mijn moederhart scheurde in tweeën: wat had ik die meisjes van me verwaarloosd. Al mijn aandacht was de laatste maanden naar mijn nieuwe baan gegaan, en naar Robert. Ik had helemaal niet gezien dat Doris weer centimeters was gegroeid en dat Julie bokkige schouders had gekregen. Voor werkende ouders was dit misschien wel de lastigste fase, die waarin je kinderen te groot zijn voor een oppas, maar nog te klein om aan hun lot te worden overgelaten. Hoe deden andere puberouders dat?

Natuurlijk bleef Sas eten. We trokken een fles rode wijn open en ik maakte een grote pan boerenkool met spekjes en worst. Toen we aan tafel zaten, zei Sas tegen de meisjes: ‘En hoe is het nou met jullie? Is het niet gek dat mama opeens vijf dagen per week weg is? En als ze thuis is moet ze zeker steeds bellen met Robert?’

Ik hoopte dat de meiden zouden zeggen dat het allemaal wel meeviel. Maar dat deden ze niet. In plaats daarvan vertelden ze aan Sas, met een schuin oog naar mij, hoe ongezellig het thuis was geworden. Met mama die er nooit meer was, en áls ze er was, dan luisterde ze maar half. Dat de koelkast altijd leeg was, dat ze elke dag zelf naar AH moesten, en dat het bij papa net zo vervelend was, want die had problemen met ...

Mijn telefoon ging. Uit mijn ooghoek zag ik dat het Robert was. Ik zette hem op stil. Schepte de pan leeg, schonk de glazen nog eens vol. ‘Sorry lieve schatten, ik ben een schandalige moeder geweest’, zei ik berouwvol.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden