null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Tessel Tindert: “Na een week werd ik écht bezorgd. Waar hing hij uit?”

Er volgden ongelukkige maanden. Het was herfst en in mijn herinnering regende en stormde het alle dagen. Soms als ik langs het IJ naar mijn werk fietste was ik bang dat ik van de kade zou waaien, het koude donkere water in, een roemloze dood zou sterven.

Getty Images/iStockphoto

Ik moest wennen aan mijn nieuwe werk en aan mijn collega’s die ik nog niet kende en niet in vertrouwen kon nemen over mijn zorgen om Robert. Ook mijn kinderen wilde ik daar niet mee lastigvallen. Julie en Doris waren toen 14 en en 13 jaar. Ze vonden zichzelf te groot voor een oppas en waren na school alleen thuis. Dat vonden zij niet erg, maar ik wel. Ik voelde me schuldig en was doodsbang dat ze in de handen van een loverboy zouden vallen.

Oppassen

Daar onderhield ik ze over tijdens het eten, tot vervelens toe, dat ze moeten oppassen voor dat soort knullen. Dan rolden ze met hun ogen en zeiden: ‘Dûhh, denk je nou echt dat we zo dom zijn, mam? Dat is meer iets voor hele zielige meisjes.’ En dan legde ik ze uit dat dat onzin was; dat ook bijdehante slimme meiden verliefd konden worden op rotzakken die misbruik van ze maakten.

Veel indruk leken mijn preken en waarschuwingen niet op ze te maken. In mijn nieuwe baan werkte ik fulltime en maakte ik lange dagen. Daardoor kreeg ik mijn huishouden niet goed georganiseerd. Vroeger deed ik op woensdag, mijn vrije dag, boodschappen en ontving ik zo nodig klusjesmannen, loodgieters, dakbedekkers, enzovoort. Nu moest ik vaak aan de meiden vragen om nog even naar AH te gaan of alvast aan het eten te beginnen; mijn pinpas hadden ze permanent in bezit.

Dat deden ze meestal zonder morren, toch voelde ik me schuldig: de eeuwige spagaat van de alleenstaande werkende moeder. Tot overmaat van ramp was hun vader op dat moment verwikkeld in een crisis met zijn nieuwe vriendin waardoor hij somber was en de kinderen zich zorgen over hem maakten. Soms hoorde ik ze met elkaar overleggen wie die avond even bij hem langs zou gaan. Ik wilde ze niet ook nog belasten met mijn zorgen over Robert die met de dag groter werden. Toch kon ik die niet helemaal van ze weghouden. Ik raakte gestrest en gedeprimeerd.

Afstand houden

De meisjes werden nog liever en gehoorzamer. Dat vond ik geen goed teken. Robert zag ik bijna niet meer. Hij verschool zich in zijn huis en liet nog nauwelijks van zich horen. Ik had in het halve jaar dat ik hem nu kende zijn vrienden nog niet ontmoet, en ik kon bij niemand terecht met mijn zorgen. De weinige keren dat ik hem zag drong ik bij hem erop aan dat hij een therapeut zou zoeken. ‘Je bent depressief, Robert. In je eentje ga je dit niet oplossen.’ Hij beloofde me dat hij hulp zou zoeken, maar ik kwam er niet achter of hij dat ook daadwerkelijk deed. Hij vertelde me wel dat hij tien jaar ervoor ook door zo’n periode wad gegaan en dat hij vooral rust nodig had.

Na een lange week waarin ik hem elke dag belde en hij nooit opnam, werd ik écht bezorgd. Waar hing hij uit? Wat was er aan de hand? Lag hij hele dagen in bed met de gordijnen dicht? Via via achterhaalde ik het mailadres van zijn allerbeste vriend, Guus. Ik stuurde hem een berichtje. Na een paar dagen kreeg ik een afstandelijke mail terug, met een toon die mij het gevoel gaf dat ik een lastige vrouw was die zich met zaken bemoeide die haar niet aangingen. In die mail stond dat Guus wel contact had met Robert, zich ook zorgen maakte, maar dat hij het in de gaten hield.

Mij werd verzocht afstand te houden. Ik voelde onrust in me omhoog kruipen. Onwillekeurig dacht ik terug aan die vrouw op het strand in Normandië, die zo verbaasd en ook achterdochtig naar mij had gekeken, en die een nicht bleek te zijn van Constance, Roberts vorige vriendin. Robert had me toen wat afwerend verteld dat Constance het moeilijk had met de breuk, en dat het allemaal wat gecompliceerd lag. Opeens kreeg ik het warm en koud tegelijk. Mijn mond werd droog. Mijn hart sloeg als een bezetene. Waarom deed die Guus zo kil? Waarom was Robert uit het zicht aan het verdwijnen?

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden