null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Tessel Tindert: “Sinds die avond denk ik bij Antwerpen altijd aan treurige sex”

Als ik naar Schoorl rijd, naar David die in een romantische hotelsuite met uitzicht op een groen gazon op mij zit te wachten, moet ik denken aan mijn eerste uitstapje met Job. Job is de neef van een van mijn beste vriendinnen.

Ik had hem en zijn imposante vrouw enkele keren op feestjes gezien en me altijd over de combinatie verbaasd: zij groot en stevig met duifgrijze bob en marimekko-achtige gewaden, hij zenuwachtig knipperende ogen achter een rond notarisbrilletje. Merel en Erik uit Oogappels, die waanzinnig leuke tv-serie over ouders en hun puberkinderen, doen me altijd aan Job en Marina denken. Ook zo’n onwaarschijnlijk stel waarin zij de neurotische controlfreak is en hij de zachtaardige gevoelige man die volledig onder de plak zit bij haar.

Job was net als Erik op een dag wakker geworden en had tot verbijstering van zijn vrouw gezegd: ‘Ik wil niet meer.’ Hij kocht haar en zijn schuldgevoel af met een vorstelijke alimentatie en had zijn biezen gepakt. Na 30 jaar was hij weer vrij en vrijgezel.

Tijdens een dinertje werden we naast elkaar gezet en raakten we aan de praat. Hij bleek licht te stotteren, wat mij vertederde. Na een paar dagen belde hij me op en vroeg of ik zin had om met hem naar een tentoonstelling te gaan en te lunchen. Dat was het begin van een eindeloos reeks lunches, museum- en bioscoopbezoekjes en etentjes bij hem thuis. Job kon waanzinnig goed koken en rommelend met zijn pannen leek de spanning van hem af te vallen. Ik vond hem aardig, en ik dacht er weleens aan hoe het zou zijn om een relatie met hem te hebben. Hij zou me aanbidden en verzorgen en me nooit belazeren. Maar ik vond hem ook saai, en hij raakte geen enkele seksuele snaar in me. Veel schot zat er trouwens niet in de relatie, want Job was te verlegen om een pass te maken.

Tot hij me meevroeg ‘op’ citytrip naar Antwerpen. Daar had hij dicht bij de haven een airbnb geboekt die op de foto’s beeldschoon oogde. Maar naast de wc bleek een bleekwitte zwam te groeien en de sprei op het bed voelde klamvochtig aan. We aten in een heerlijk restaurant in de stad en liepen daarna arm in arm naar ons logeeradres. Hij stotterde nog harder dan anders tot hij halverwege de wandeling stilviel. Aan zijn ademhaling hoorde ik hoe gespannen hij was. Op van de zenuwen kleedden we ons uit, poetsten onze tanden, en terwijl ik in bed op hem wachtte, hoorde ik hem nog heel lang in het badkamertje rommelen. Toen deed hij het licht uit. Op de tast kroop hij naast me onder de dekens en legde als een kind zijn hoofd op mijn borst. In het pikkedonker voelde ik hoe zijn magere lijf trilde in mijn armen. ‘Sorry, ik heb in geen 30 jaar een andere vrouw gehad’, stotterde hij. Na een half uurtje onhandig gerommel in het stikkedonker zei ik lief tegen hem dat we ook lekker konden gaan slapen. Sindsdien denk ik bij Antwerpen altijd aan treurige sex en beschimmelde muren.

Als ik Bergen passeer vraag ik me af waarom Job en ik in vredesnaam nog maanden hebben voortgesukkeld in een relatie waarin we ons allebei niet op ons gemak voelden. Ik was niet verliefd op hem, dat was duidelijk. Maar ik vond dat ik voor de verandering het eens moest proberen met een man die van alle kanten deugde. Hij was duidelijk wezenloos van me, maar voelde haarfijn aan dat dat niet wederzijds was. Daardoor bleef hij altijd schuchter en gespannen.

Dat was Antwerpen. Dat was Job. Nu ben ik op weg naar Schoorl, naar een ander hotel, naar een andere man, naar een andere nacht. 1 ding weet ik zeker: hoe het ook gaat uitpakken tussen David en mij, hij zal straks niet als een angstig jongetje zijn hoofd verbergen aan mijn borst.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden