null Beeld

PREMIUM

Tessel Tindert – terug naar de scheiding: “Ja, ik ben verliefd. En je weet op wie”

Tessel blijft malen over haar scheiding

De rest van de dag blijf ik, alsof ik bevangen ben door een akelige droom, aan de scheiding denken. Alsof de duvel ermee speelt hoor ik als ik naar mijn werk rijd op de radio Marco Borsato ‘De waarheid’ zingen. Een dramatisch liedje, op het bombastische af, en altijd als ik het hoor komt het aan als een stomp in mijn maag. Het is het liedje dat ik met mijn scheiding associeer. Ik vraag me af of iedereen die ooit is gescheiden of vreselijk liefdesverdriet heeft meegemaakt, een liedje heeft dat hem of haar kippenvel bezorgt, dat je met één noot terug katapulteert naar die tijd vol angst, paniek, wanhoop, verdriet. Het is nu al bijna elf jaar geleden maar ik weet nog precies het moment dat ik Marco hoorde en de waarheid bij me naar binnen denderde.

Hoe vertel je iemand

Dat de aarde niet meer rond is

Dat de vogels niet meer vliegen

En de zon niet langer schijnt

Hoe vertel ik jou

Dat 't leven dat je leefde

En de liefde die je voelde

Binnenkort verdwijnt …

Niet verliefd, wel ongelukkig

Het was een paar maanden na die avond in de badkamer

waarop Thomas me vertelde dat hij niet verliefd, maar wel ongelukkig was. We hadden er al verschillende relatietherapie-sessies op zitten. De therapeut had ons gevraagd naar het begin van onze relatie, allebei nauwelijks van school af, beginnende studenten, stikverliefd. Mijn jeugd. Zijn jeugd. Zijn depressieve perioden. Mijn stemmingswisselingen. Ze had ons stap voor stap laten ontleden hoe we met elkaar volwassen waren geworden en hoe er een bepaald patroon in onze relatie was geslopen. Ik had niet het gevoel dat het ons ook maar een centimeter nader tot elkaar bracht. Als een ijverig schoolmeisje deed ik mijn best om te redden wat erg nog te redden viel, maar ik zag Thomas wegdrijven. Thuis bleef het op eieren lopen. Soms verdween hij voor een middag of een avond. Als hij dan weer opdook had ik geen idee waar hij was geweest. Aan tafel liet hij zijn eten staan, op de verhalen en de vragen van de meisjes reageerde hij nauwelijks en hij leek altijd met zijn gedachten ver weg. ’s Avonds verdween hij met een fles wijn naar in zijn werkkamer. ’s Nachts maakten we ruzie in bed en daarna bedreven we wanhopig de liefde, ons aan elkaar vastklemmend als drenkelingen aan een boei in zee. We raakten uitgeput.

Op een woensdagavond in april, buiten scheen de lentezon en de prunus in de tuin bloeide uitbundig als nooit tevoren, stonden we in de keuken, hij en ik. Die middag, toen ik in de auto op weg was naar het hockeyveld om de meisjes en hun vriendinnetjes van de training te halen, had ik dat liedje van Marco Borsato op de radio gehoord, die waarheid die frontaal mijn borst ramde en zich ijskoud in mijn buik nestelde om daar niet meer te wijken.

De meisjes waren in de tuin aan het schommelen, Thomas ruimde de afwasmachine in, ik waste de pannen af. Een merel floot in de appelboom. Een gewoon gezin, een vredige avond in de lente.

Hoe vertel je iemand

Dat de aarde niet meer rond is

Ik keek op zijn donkere kruin. ‘Kijk me aan’, zei ik. Hij herschikte de kopjes op het bovenste rek.

‘Kijk me áán, Thomas. Vertel me nou eindelijk de waarheid. Ben je verliefd?’

Dat de vogels niet meer vliegen

En de zon niet langer schijnt

Langzaam ging hij rechtop staan en draaide zijn gezicht naar me toe. Ik keek in zijn ogen die vol tranen stonden, maar ik zag daaronder iets onverzettelijks. De bal in mijn buik werd nog compacter.

Hoe vertel ik jou

Dat 't leven dat je leefde

‘Ja, Tessel’, zei hij. ‘Ik ben verliefd.’

En de liefde die je voelde

Binnenkort verdwijnt …

Mijn hart pompte als een razende. Onder mijn oksels raakte mijn shirt doorweekt. Ik rook mijzelf. Dit is nu angstzweet, dacht ik.

Thomas zette de slabak neer die hij in zijn handen had op het aanrecht. 'Ja ik ben verliefd. En je weet op wie. Maar zij is niet de reden waarom ik heb besloten bij je weg te gaan. Ik moet weg, het spijt me, want ik kan niet meer.’

Achter me toetert een vrachtwagen. Ik schrik. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de chauffeur woedend naar zijn voorhoofd wijzen. Mijn kilometerteller is onder de tachtig gezakt. Opletten, Tessel, bij de les blijven. Omkijken heeft geen enkele zin.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden