Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen” Beeld Marijke Krekels
Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen”Beeld Marijke Krekels

Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie: “De zorg moet veranderen”

Teun Toebes besloot op 21-jarige leeftijd dat hij in een verpleeghuis wilde wonen. Waarom? Vanwege zijn levensmissie: de levenskwaliteit van mensen met dementie verbeteren. Hij schreef er een boek over, VerpleegThuis, waarin je naast zijn kijk op de zorg ook prachtige anekdotes over zijn huisgenoten vindt.

Tara StokdijkMarijke Krekels

Waarom moeten we VerpleegThuis lezen?

VerpleegThuis is een hartenkreet: we moeten onze kijk op mensen met dementie veranderen. Ik woon nu ruim een jaar op de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Ik voel iedere dag dat we mensen met dementie uitsluiten van de samenleving. Dat moet veranderen. Als we deze mensen als gelijkwaardig blijven zien, dan verandert de hele zorgcultuur. ‘Anders kijken is anders doen’, zeg ik altijd. In mijn boek vind je geen kant en klaar stappenplan van wat er precies moet veranderen. Mijn doel is dat mensen het boek lezen en zichzelf daarna afvragen: wat betekent dit voor mij en hoe zou ik behandeld willen worden?”

Waar komt het vandaan dat jij je zo betrokken voelt bij mensen met dementie?

“Dat is begonnen bij een verplichte stage die ik moest doen in het verpleeghuis toen ik 17 jaar was. Al snel begon ik me enorm zorgen te maken over hoe we met mensen met dementie omgaan. Er is geen plek voor hen in de samenleving. Ook wordt er vaak gedacht dat je geen band met ze kunt opbouwen, maar mijn huisgenoten bewijzen het tegendeel. Het gaat er niet om of ze mijn naam kunnen onthouden, het gaat om de emotionele relatie die je opbouwt. We zijn voor elkaar van betekenis. Dat zit ’m soms niet eens in gesprekken, maar in een gezichtsuitdrukking of een knuffel. Dat is ontzettend mooi, het wordt zo onderschat.”

Waarom besloot je om in het verpleeghuis te gaan wonen?

“Ik wist: als ik nu niet de keuze maak om in een verpleeghuis te wonen, dan is de kans 1 op 7 dat ik er later terechtkom. Want de kans op dementie is 1 op 7 voor mannen en zelfs 1 op 3 voor vrouwen. Maar als ik er later kom te wonen met dementie, dan telt mijn stem niet meer. Nu woon ik er zonder dat ik dementie heb, ervaar ik hoe het er is én wordt mijn stem nog gehoord. Deze stem moet ik gebruiken om verandering in de zorg teweeg te brengen. Nu ik leef in een verpleeghuis is mijn missie letterlijk mijn levensmissie geworden.”

Wat is de mooiste les die je van de bewoners hebt geleerd?

“Dat is: zie de mens. Dat heb ik geleerd van mijn huisgenoot Muriëlle. Muriëlle is een fantastische dame, ik ben gek op haar. Zij leidde een adellijk bestaan op Curaçao, maar woont nu ook in het verpleeghuis, op een kamer van een aantal vierkante meter. Ze is ontzettend wijs en ik heb veel lange gesprekken met haar. Ze kan heel helder verwoorden hoe ze het leven in het verpleeghuis ervaart. Ze zou heel graag nog eens een dagje willen winkelen, maar dat soort dingen wordt haar moeilijk gemaakt. Je kunt namelijk niet zomaar naar buiten als je op de gesloten afdeling woont. Dat is precies waar ik me hard voor maak.”

Is het een boek met een lach en een traan?

“Absoluut. Mijn boodschap is serieus, maar je vindt ook lichtere verhalen en grappige anekdotes. Het gaat over de alledaagse dingen: over sjans, over liefde, over verdriet, over familie. De dingen waarover iedereen het met leeftijdsgenoten heeft. Er wordt te vaak gedacht dat mensen met dementie gek zijn en zich niet meer met dit soort zaken bezighouden, maar dat is niet zo. Ik ben ervan overtuigd: als je het boek hebt gelezen, verandert je kijk op dementie. Ik hoop dat mensen ervan schrikken. Schrikken van herkenbaarheid: dit is inderdaad hoe we met mensen met dementie omgaan. Maar ik hoop ook dat ze een warm gevoel krijgen van de prachtige anekdotes van mijn huisgenoten. Mensen met dementie zijn en blijven namelijk prachtige mensen en ik hoop dat mijn boek juist dát laat zien.”

Het boek VerpleegThuis van Teun Toebes is nú te koop.

Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen” Beeld Marijke Krekels
Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen”Beeld Marijke Krekels
Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen” Beeld Marijke Krekels
Teun Toebes (22) woont in een verpleeghuis tussen mensen met dementie en schreef er een boek over: “Het boek is een hartenkreet: de zorg moet veranderen”Beeld Marijke Krekels

Teun & Taboes: Het was een stap om steunkousen te accepteren

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden