null Beeld

Thysia Huisman (47) werd op jonge leeftijd verkracht en durfde pas 28 jaar later aangifte te doen

Thysia Huisman (47) werd in Parijs verkracht door een bekende modellenagent en meisjesronselaar van Jeffrey Epstein. "Ik heb me heel lang geschaamd. Nu heb ik alleen maar spijt dat ik niet eerder aangifte heb gedaan." Ze schreef het boek Close-up, over wat haar is overkomen.

Online redactie Libelle

Thysia werkt achter de schermen bij verschillende televisieprogramma’s. Ze heeft twee kinderen en woont samen.

Black-out

"Ik herinner me alleen flarden van die avond in Parijs, 1991. Maar wát ik me herinner staat in mijn geheugen gegrift. Ik weet nog dat we met z’n allen uit waren geweest, eigenlijk zoals we dat vrijwel iedere avond deden. En dat het vrij laat was toen we terugkwamen in zijn statige Parijse appartement. Dat hij een speciaal drankje voor me maakte en dat ik me na twintig minuten raar begon te voelen. Duizelig, misselijk. Dat geluiden van ver leken te komen en dat ik voelde hoe ik de controle over mijn lichaam verloor. Vanaf dat moment zijn mijn herinneringen fragmentarisch. Toen ik zei dat ik me echt heel raar voelde, nam hij me mee naar zijn slaapkamer. Hij zei dat ik op bed moest liggen om uit te rusten. Hij duwde me achterover. Dan een black-out. Hij zoende me en scheurde mijn shirt kapot. Black-out. Hij lag op mij en penetreerde me. Black-out."

Modellenagent

"‘Hij’ is Jean-Luc Brunel. Een bekende en invloedrijke modellenagent met aanzien en een gigantisch netwerk. Niet lang voor deze nacht was hij in mijn leven gekomen toen ik aan hem werd voorgesteld in Brussel, op het kantoor van het modellenbureau dat mij vertegenwoordigde. Eens in de zoveel tijd kwam Brunel daar langs om nieuwe modellen te scouten. En ik bleek een van die modellen voor wie hij een glanzende toekomst in Parijs zag weggelegd. Ik zou het helemaal gaan maken, wist hij, en hij beloofde gouden bergen. Hij bood me zelfs aan om zonder huur te betalen in zijn appartement te wonen."

Alarmbellen

"Natuurlijk vond ik hem een gladjakker met zijn snelle praatjes en zijn vreemde aanbod, maar mijn Belgische agent – een vrouw, nota bene - vond dat ik niet achterdochtig moest zijn. Zij kende hem goed en vertelde dat er meerdere meisjes in dat appartement logeerden. Dit aanbod was alleen weggelegd voor de meisjes in wie hij echt iets zag. Ik moest me vereerd voelen, vond ze. En dus besloot ik om mijn alarmbellen te negeren en de stap naar Parijs te wagen."

Seksuele toespelingen

"Achttien was ik, en ik voelde mij klaar om de wereld in te stappen; vreemde toestanden zouden mij niet overkomen, want ik had ‘m wel door, die kleine, gladde Fransman. En inderdaad, vanaf de dag dat ik aankwam in dat gigantische appartement in een chique buurt van Parijs begonnen de rare opmerkingen en seksuele toespelingen. Hij bood me zijn bed aan, maar daar piekerde ik niet over; in plaats daarvan sliep ik op de kamer bij een ander model, op de vloer."

Jeffrey Epstein

"Uiteraard was ik op mijn hoede, want naast de ongepaste liefdesverklaringen viel mij op dat er iedere avond feestjes bij hem thuis waren. De meeste gasten waren mensen uit de modellenwereld, maar er was ook altijd een groepje rijke oude zakenmannen aanwezig. Deze mannen werden steevast omringd door een schare heel jonge meisjes. Ik heb het nooit expliciet gevraagd, maar ik voelde dat deze meisjes, ze moeten een jaar of zestien zijn geweest, gezelschapsdames waren. Sterker nog, ik weet zeker dat een van die oudere mannen Jeffrey Epstein was. Drie jaar geleden herkende ik hem toen ik op een foto van hem stuitte, genomen tijdens een rechtszaak in 2008. Geen twijfel mogelijk. Ik heb hem daar gezien. Ik heb zelfs nog even met hem gepraat."

Verkracht

"Terug naar 1991. Ik weet nog hoe ik de ochtend na de verkrachting in shock wakker werd. Langzaam kwamen de herinneringen van de nacht ervoor terug. Ik zat vol zelfverwijt: hoe had dit mij kunnen overkomen? Hoe ben ik in godsnaam bij die man in bed beland? Ben ik onoplettend geweest? Heb ik niet duidelijk genoeg ‘nee’ gezegd? Heb ik niet hard genoeg gevochten? Had ik moeten weten dat er een risico was om gedrogeerd te worden? Mijn lijf voelde alsof er een trein over me heen was gereden en het leek alsof ik er nog steeds geen controle over had. Waarschijnlijk was ik nog half gedrogeerd. Ik hoorde hem bellen in de woonkamer toen ik me zo snel mogelijk aankleedde. Als de dood om hem tegen te komen pakte ik mijn spullen en vluchtte het huis uit. Dat ik überhaupt in die wazige toestand het station heb gehaald is een wonder."

Hol van de leeuw

"Pas de dag daarna begon die grijze blur weg te trekken. Ik belde mijn modellenagent in Brussel om haar te vertellen wat mij was overkomen. Haar reactie? Boos. Op míj. Zij, die mij had moeten beschermen, maar mij in plaats daarvan regelrecht het hol van de leeuw in stuurde. Achteraf hoorde ik dat iedereen in de modellenindustrie op de hoogte was van de praktijken van Brunel. Zij verweet mij dat ik niet hard genoeg was, te zwak voor de modellenwereld en dat ik me onprofessioneel had gedragen. Met andere woorden: het was mijn schuld."

#metoo

"Vanaf dat moment besloot ik om mijn geheim met niemand te delen. Heel lang probeerde ik te vergeten wat er was gebeurd. Ik stopte met modellenwerk, ging studeren en stortte me op mijn werk. Mijn onbevangenheid en vertrouwen in mensen waren onherstelbaar beschadigd. Pas drie jaar geleden, met de opkomst van #metoo, bedacht ik: holy shit, dit heb ik óók meegemaakt."

Aangifte

"Toevallig volgde ik toen een schrijfcursus en begon ik erover te schrijven. Eerst kleine stukjes, en later steeds meer. Totdat ik vorig jaar zo ver was om met mijn verhaal naar buiten te treden en aangifte te doen. Hoewel de zaak allang was verjaard, voelde het goed. Een bevestiging dat het niet mijn schuld was dat ik was verkracht. De schaamte die ik al die jaren had gevoeld maakte plaats voor spijt. Spijt dat ik niet metéén met mijn verhaal naar de politie was gegaan. Maar ik voel me ook sterk.

Deze maand verschijnt mijn boek. Met dit boek wil ik het taboe doorbreken dat op verkrachting rust. Hoe vaak hoor je immers als een meisje is verkracht: waarom reed ze in haar eentje zo laat in het park? Of: ze had vast een kort rokje aan. Of: waarschijnlijk was ze dronken. Zulke opmerkingen zorgen ervoor dat een slachtoffer zich niet veilig voelt om aangifte te doen. Alsof het háár schuld is wat haar is aangedaan. Ik hoop dat mijn boek ervoor zorgt dat deze manier van denken verandert en dat het slachtoffers aanmoedigt om naar voren te stappen en aangifte te doen."

Tekst: Paulijn van der Pot. Beeld: privébeeld van Thysia Huisman. Fotograaf Frank Pinckers

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden