Titia (52) verloor haar zoon Pepijn (14) door de lockdown: “We moeten juist nú zorgen voor onze jongeren”

Titia Bloemhof Beeld Petronellanitta
Titia BloemhofBeeld Petronellanitta

De veertienjarige Pepijn wilde tijdens de eerste lockdown de saaiheid doorbreken. Een experiment met drugs werd hem fataal. Zijn moeder Titia Bloemhof (52) doet een oproep om oog te hebben voor onze jongeren.

Deborah LigtenbergPetronellanitta

“Van een kleine jongen naar een grote man, in een jaar tijd was Pepijn enorm veranderd. Hij begon meisjes ­interessant te vinden, had zijn slaapkamer omgebouwd tot fitnessruimte en was avond aan avond buiten met zijn vrienden. Hij wilde de wijde wereld in. Ik begreep dat heel goed, maar ik vond het soms ingewikkeld. Hoe zorg je ervoor dat je een betrokken ouder bent, zonder dat je kind zich betutteld voelt? Het was daarin zoeken naar de ­balans. Zéker toen door corona de scholen dicht gingen. Net als voor veel jongeren was dit voor Pepijn een zware maatregel. Hij vond school leuk omdat zijn vrienden daar waren, nu was hij overdag alleen. Hij logde voor het thuisonderwijs ’s morgens netjes in, maar ging daarna gamen. Als ik ’s avonds vroeg hoe zijn dag was, was het antwoord altijd: ‘Sáái’. Zijn eeuwige zesjes veranderden in vijven, vieren, drieën. Dat hij geen goede cijfers haalde, vond ik het minst erg. Ik zag Pepijn steeds ongelukkiger worden, en hij was echt niet de enige.

Kwetsbare groep

Ouderen worden tijdens ­corona gezien als kwetsbare groep, maar jongeren zijn dat ook. Het verplichte thuiszitten, geen écht contact met je vrienden terwijl dat zo belangrijk is, het is voor veel van hen niet te doen. Mijn band met Pepijn was sterk. Als kind was hij trans­parant en ik wist wat er in hem omging. Maar in het najaar van vorig jaar raakte ik dat kwijt. Ik wist niet meer wat hij aan het doen was. Waarschijnlijk wist hij dat zelf ook niet meer precies. Hij sloot zich af. Omdat het voor hem zo lastig was om veel thuis te zijn, verzon ik allerlei plannetjes. Er kwam een kitten zodat hij gezelschap had. Mijn ex-man en ik kochten een elektrische piano voor hem. Bohemian rhapsody had hij zo onder de knie, maar op school verloor hij de controle. Van het gymnasium moest hij overstappen naar havo/vwo, waar hij erg van baalde. ‘Mam, hoe lang duurt dit nog?’, vroeg hij vaak.

Ontsnapping in drugs

Pepijn stond on hold, terwijl hij op avontuur wilde. Dat avontuur vond hij in de drug 3MMC. Ik schrok me wild toen ik de pillen vond in zijn tas. Samen met zijn ­vader hadden we daar gesprekken over. Pepijn vertelde heel eerlijk hoe waanzinnig fijn hij zich voelde als hij zo’n ding nam. Een ontsnapping uit het leven waarin hij zich door corona opgesloten voelde. Wij legden uit dat het ­eigenlijk nepgeluk is. Dat je écht geluk in andere dingen kunt ­vinden, in liefde, vriendschap, in het leven.

De laatste week voor Pepijns dood voelde hij weer dichtbij. Hij was open, in contact. Ik dacht echt dat hij geen drugs meer zou gebruiken. Ik had het mis. In de nacht van vijftien op zestien januari verliet Pepijn ons huis. Ik vroeg hem wat hij ging doen, hij wilde nog even naar buiten. Ik bood aan om mee te gaan, maar dat wilde hij niet.

De volgende dag werd hij door een vriend gevonden in een tentje in een park in de buurt. Naast hem een kleine barbecue met een briket die gebrand had. Hij overleed aan een koolmonoxidevergiftiging. Er lag een koolmonoxide­melder naast hem, maar die had hij waarschijnlijk niet gehoord omdat hij naar muziek aan het luisteren was. Zijn overmoedige puberbrein had niet voorzien dat het zo ontzettend mis kon gaan.

Eén brok potentie

Pepijn raakt en inspireert mij nog elke dag. Zijn wereld ging over echtheid, over beleven en over ontdekken. Hij was een jongen van buiten de gebaande paden, die in de klas moeilijke vragen stelde, die wilde weten waaróm hij iets moest leren. Pepijn was één brok potentie; jong, slim, getalenteerd, nieuwsgierig en met een enorme ­levenslust. Ieder kind is één brok potentie. In de coronacrisis was daar weinig oog voor, voor toekomst, voor de langere termijn, voor opbouw. Angst en controle leken te regeren – iets waar wij mensen sowieso naar neigen. Pepijns dood laat me beseffen hoe belangrijk het is om oog te hebben voor elkaar, in het bijzonder voor onze jongeren. Laten we ze goed blijven zien. Ze hebben ons nodig. Tijdens corona, maar nu nog steeds. Elke dag.”

Fotografie: Petronellanitta M.m.v. &Other Stories (vestje), Circle of Trust (broek), Ivylee (laarsjes)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden