null Beeld

Twan Huys: “Ik ben terug op de plek waar ik me het meest comfortabel voel”

Heel Nederland zag hoe het programma Late night met presentator Twan Huys (56) mislukte en van de buis werd gehaald. Maar als een duikelaartje kwam hij overeind, publiceerde een boek én is weer op tv.

“Het klinkt misschien vreemd,” zegt Twan Huys, “maar ik heb een superleuk jaar achter de rug.”

Dat snap ik, veel erger kon het niet worden.

“Zo kun je het bekijken”, zegt hij lachend. “Maar zo bedoel ik het niet.” We zitten in een bruin Amsterdams café, al zegt Huys dat je tijdens het wandelen de beste gesprekken hebt. Hij kan het weten, want het afgelopen jaar wandelde hij met onbekende én bekende natuurvrienden door Nederland (denk: Herman Finkers, prinses Irene, zelfs de oude Jane Goodall sleurde hij mee over het Leersumse Veld). Van die wandelingen en gesprekken doet hij verslag in zijn aanstekelijke nieuwe boek Wandellust. Het is ongetwijfeld waar, over wandelen en praten, maar vandaag stormt het en blijven we toch maar binnen.

Huys oogt fit en vrolijk en die indruk klopt, beaamt hij: het gaat goed met hem. Daar ging, zoals iedereen weet, turbulentie aan vooraf. Nadat hij vanaf 2006 achtereenvolgens de actualiteitenprogramma’s NOVA en Nieuwsuur had gepresenteerd, gooide hij in 2018 het roer om. Hij stapte over naar RTL4 om daar een dagelijkse talkshow te gaan presenteren: RTL Late night met Twan Huys. De verwachtingen waren hoog-gespannen, maar de kijkcijfers vielen tegen en bleven tegenvallen. Op 4 maart 2019 werd het programma per direct van de buis gehaald.

Zo leuk was het dus allemaal niet.

“Dat is waar. Ik was na Kerst vol goede moed weer aan de slag gegaan. Het ging niet goed, dat was duidelijk, maar ik wilde het nog één keer proberen. Ik ben een ongeneeslijke optimist en opgeven ligt niet in mijn aard. Het was pijnlijk dat het niet lukte, maar er zat niks anders op, ik moest er dwars doorheen. Er waren geen sluiproutes, ik kon me niet verstoppen. Dan had ik een ander beroep moeten kiezen. Maar toen de stekker eruit werd getrokken, was ik niet heel erg verbaasd.”

Dat was niemand, geloof ik. Toch werd er heftig op gereageerd.

“Het was de opening van het NOS Journaal die dag! Op een gegeven moment kon ik er haast van een afstandje naar kijken en me afvragen: wat gebeurt hier? Een antwoord had ik niet, maar het was bizar. Laten we eerlijk zijn: het was maar een televisieprogramma.”

Was het ook een opluchting dat het programma stopte?

Na een korte stilte: “Achteraf gezien wel, hoewel ik het seizoen best had kunnen afmaken. Daarvoor had ik tot verbazing van mijn omgeving nog wel energie. En die heb je nodig, want een dagelijkse talkshow presenteren is pittig. Zeker als je tegenwind krijgt.”

Had je dingen anders moeten doen?

“Met de overstap naar RTL nam ik een groot risico, maar dat heb ik vaker gedaan en tot nu toe pakte het altijd goed uit. Deze keer niet. Dan kun je jezelf duizend vragen stellen: was het onhandig, had ik het niet moeten doen? Die vragen zijn niet te beantwoorden, bovendien doen de antwoorden er niet toe. Een interessantere vraag is: moet je dit soort uitdagingen aangaan in je leven? Ik vind nog steeds voor de volle 100% dat het antwoord daarop ‘ja’ is. Ik wil niet eindeloos blijven doen wat ik al heb gedaan. Dat is misschien onhandig en riskant, maar zo ben ik nu eenmaal. Wat je je ook kunt afvragen: wat gebeurt er nadat er iets niet is gelukt?”

Vertel: wat gebeurde er?

“Vlak nadat ik stopte met Late night ben ik 2 weken in het buitenland geweest. Dat was cruciaal. In Amsterdam voel ik me altijd prima, maar nu was dat anders. Er lagen fotografen voor mijn deur, dat had ik nog niet op die schaal meegemaakt. Cheryl, mijn vrouw, zei: ‘Moet jij niet even weg?’ Ik ging naar vrienden in Amerika, Camilla en Jamie. Zij wonen in New Hampshire, in een heel mooi gebied. Door mijn jetlag werd ik iedere ochtend om 5 uur wakker en dan ging ik in mijn eentje wandelen en nadenken over wat er was gebeurd. Een paar uur later stonden we met z'n allen lol te maken bij het ‘maplen’, het oogsten van esdoornsiroop. Binnen een dag of 3 was Nederland en wat daar was gebeurd heel ver weg.”

Je vrienden hielpen je ook om de voordelen van je nieuwe situatie te zien, begreep ik.

''Camilla zei: ‘When the ego cries, the soul rejoices.’ Dat was raak. In de natuur valt alle ijdelheid van je af. Iedereen die regelmatig op een podium of voor een camera staat, raakt na verloop van tijd gewend aan die shot adrenaline. Ruby Wax vertelde me in College Tour hoe ze zich voelde nadat haar programma werd overgenomen door Louis Theroux: ‘Het was vreselijk, television is a bitch.’ Hoe bedoel je, vroeg ik. ‘Het is heel moeilijk om ervan los te komen’, zei ze. ‘Het is net een drug.’ Sindsdien heb ik me afgevraagd: zou dat voor mij ook zo zijn? Na het afgelopen jaar weet ik dat ik zonder kan. Ik vind mijn vak, mensen interviewen, heel leuk. Maar dat hoeft niet per se op televisie. Wandellust was een van de leukste projecten die ik ooit heb gedaan.”

Hoe zag het project eruit?

“Samen met mijn familie en met mensen die me iets over de natuur konden vertellen, maakte ik wandelingen door de mooiste gebieden van Nederland. Dat was nieuw voor mij. Ik heb nooit mijn neus opgehaald voor ons land, maar ik was altijd nieuwsgieriger naar alles wat zich daarbuiten afspeelde. Nu had ik de tijd om hier op onderzoek te gaan. Het was geweldig. Dat we steeds in boswachtershuizen logeerden, maakte het extra leuk. Op die manier heb ik 17 minivakanties gehad. De gesprekken die ik al wandelend voerde, waren ook heel bijzonder.”

Zaten er gesprekken bij waar je juist toen iets aan had?

“Als je zelf iets heftigs hebt meegemaakt, nemen mensen je makkelijker in vertrouwen over wat moeilijk is voor hen. Dat wist ik, maar ik kon het tot nu toe nooit gebruiken in een interview. Ik heb het altijd redelijk makkelijk gehad, zeker op het persoonlijke vlak. Omdat Late night zo publiekelijk mislukte, hoefde ik het onderwerp meestal niet zelf in te brengen, het lag al op tafel. De mensen die ik sprak, vroegen: ‘Hoe is het nu met jou?’ Dan kon ik naar eer en geweten antwoorden: ‘Ik heb geen aandoening, er is niks aan de hand, er is alleen iets niet gelukt.’ Daarna ging het over wat hen was overkomen, dat had ik veel liever.”

Wandelen is ‘hot’ momenteel, heb ik de indruk.

“Het is de meest beoefende sport in Nederland en er wordt inderdaad veel over geschreven en gepraat. Door dit boek heb ik zelf het rumoer uit mijn hoofd gelopen, maar Wandellust dient wat mij betreft ook een hoger doel. Enerzijds gaat het over lopen, anderzijds wil ik vertellen dat de natuur inmiddels wel zeer fragiel is. Het moest geen boek worden met als teneur: als we zo doorgaan, gaan we naar de knoppen. Maar ik wilde ook geen boek schrijven dat daaraan voorbijgaat.

Ik beschrijf dus hoe mooi het in Nederland is, maar geef ook het woord aan mensen als Geert Mak en Jane Goodall die zeggen: het is er nog, maar niet lang meer. Mak zei tegen mij: ‘Friesland is een groot, strakgetrokken groen biljartlaken waarop niks meer groeit en bloeit.’ Het is waar, dat heb ik zelf ook gezien. Ik weet dat mijn invloed klein is, maar als ik mensen naar buiten kan krijgen, zodat ze ontdekken hoe leuk dat is en begrijpen dat er iets moet veranderen om natuurgebieden te behouden, gebeurt er misschien iets. Het goede nieuws is namelijk dat de natuur zich razendsnel herstelt als we even het goede doen. Je moet altijd oppassen met analogieën, maar een dergelijk snel herstel heb ik zelf ook meegemaakt.”

Wandelen is bij jullie een gezinsactiviteit?

“Ja, al weet ik niet hoe lang we de kinderen nog meekrijgen. Tot nu toe gaat het hetzelfde als bij mij thuis vroeger. Hoewel, ik verzette me meer. Maar dat kwam doordat wij altijd hetzelfde rondje liepen op zondag. Dat was slaapverwekkend. Ik heb leeftijdgenoten gesproken die als kind zo zijn begonnen, veel van hen wandelen nu met veel plezier. Ik kwel mijn kinderen er daarom mee, in de hoop dat ook zij er in hun latere leven iets aan zullen hebben. Het gaat altijd volgens hetzelfde stramien. Zij zitten op een beeldscherm, ik zeg: ‘We gaan.’ Zij zeggen: ‘We hebben geen zin, er zijn andere dingen te doen.’ Dan zeg ik: ‘We gaan niet de hele dag op een beeldscherm zitten, vooruit.’ En dan gaan we. Ze mopperen nog een minuut of 5, dan is het over en wandelen we urenlang met veel plezier. Het gaat hier om de subtiele kunst om je kinderen ergens toe te verleiden, al protesteren ze. Dat is met dit project goed gelukt. Het was ook quality time samen, ik vond dat ik wat in te halen had van de tijd daarvoor, toen ik er nauwelijks was. Dat is een goede bijvangst van het afgelopen jaar, ik ben meer thuis.”

Wat heb je nog meer ontdekt het afgelopen jaar?

“Je moet het niet overdrijven in de zin van: lessen geleerd, dingen ontdekt. Zo groot is het niet. Maar een van de rare, maar heel prettige dingen van de positie waarin ik nu verkeer, is dat ik me vrij voel. Ik ben los van de schema's waarin ik altijd heb geleefd, ik kan doen wat ik wil. Ik heb een documentaire gemaakt, al vrij snel na Late night werd ik Amerika-deskundige in M, het programma van Margriet van der Linden. Daar heb ik wel even over nagedacht. Ik ben niet verslaafd aan het medium, aan de andere kant vond ik ook dat ik me niet hoefde te verstoppen. En ik heb nu eenmaal iets met Amerika. Inmiddels presenteer ik op zondag Buitenhof. Dat is ook een talkshow, maar van een totaal andere orde. Ik heb het zelf niet opgezocht, maar negen maanden na het stoppen van Late night kwam er ineens een telefoontje: wil je komende zondag invallen?”

Wat gebeurde er toen met jouw hart?

“Dat sprong niet meteen blij op. Ik vroeg me af of het een goed idee was.”

Echt?

“Zeker. Ik was inmiddels met andere dingen bezig, bevond me in de luwte, dat beviel me uitstekend. Mijn hart sprong pas op toen de eindredacteur zei: ‘We hebben Frans Timmermans te gast.’ Frans Timmermans, ja, daar had ik zin in! En zodra ik op mijn stoel in de studio zat, was het goed. Ik kijk zelf allang niet meer op Twitter, maar iemand vertelde me dat er een grappige tweet voorbij was gekomen: Twan Huys is weer thuis. Het klinkt misschien hoogdravend, maar wat me dit ook heeft gebracht, is dat ik terug ben op de plek waar ik me het meest comfortabel voel.”

En dat is goed?

“Ja, dat is goed.”

Over Twan

Twan Huys (56) was Amerika-correspondent voor de NOS en presenteerde jarenlang actualiteitenprogramma's zoals NOVA en Nieuwsuur. In 2018 maakte hij de overstap naar RTL waar hij tot maart 2019 RTL Late night met Twan Huys presenteerde. Nu is hij tot de zomer een van de presentatoren van Buitenhof. Onlangs publiceerde hij Wandellust (uitgeverij Prometheus) met verhalen over wandelingen die hij in 2019 door Nederland maakte met bekende en onbekende natuurliefhebbers, onder wie zijn vrouw Cheryl en hun kinderen Jack (13) en Dylan Rose (11).

Interview: Liddie Austin Fotografie: Dana Lixenberg

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden