null Beeld

PREMIUM

Tweelingzussen Esther en Annet (43) waren verslaafd aan alcohol: “Onze band is nóg sterker geworden”

Esther en Annet (43) waren jarenlang verslaafd aan alcohol. Met vallen en opstaan is het de tweeling gelukt te stoppen met drinken. “Verslaving is een ziekte waar niemand voor kiest.”

Annet: “Vierenhalf jaar geleden ging ik voor het eerst mee naar de zelfhulpgroep van Esther. Ik was niet echt enthousiast, maar Esther had erop aangedrongen dat ik met haar mee zou gaan. Met het verstand op nul liep ik met haar een ruimte binnen waar iedereen al netjes in de kring zat. Precies zoals je dat in films ook ziet. Zwijgzaam luisterde ik naar alle verhalen. Wat herkende ik mezelf in deze mensen, zij waren precies zoals ik. Het heeft bij mij heel lang geduurd voordat ik inzag dat ik zelf ook verslaafd was. In mijn ogen waren alcoholverslaafden mensen die ’s ochtends beginnen met drank óf zwervers die ergens onder een brug liggen. Dát was ik niet.”

Esther: “We hebben onszelf zo lang voor de gek gehouden. Natuurlijk realiseerde ik mij wel dat ik meer dronk dan gemiddeld, maar verslaafd? Welnee! Ik kon ook nog makkelijk een paar dagen in de week zonder drank. Ik kón en wilde het niet zien. Zelfs toen ik een intake had voor een behandeling zei ik nog tegen mijn counselor: maar ik ben niet heel erg verslaafd hoor. Waarop zij tegen mij zei: ‘Net zoals een beetje zwanger?’ Toen pas viel bij mij het kwartje. Je kunt niet een beetje verslaafd zijn. Als je verslaafd bent, ben je verslaafd.”

Altijd meer

Esther: “Als ik nu terugkijk, hebben we de verslavingsgevoeligheid deels meegekregen in onze genen. Onze biologische vader, die we amper hebben gekend, was ook verslaafd aan alcohol. Die verslavingsgevoeligheid kwam in mijn kindertijd eigenlijk al tot uiting. Zo verzamelde ik mateloos stenen en schelpen, en als ik eenmaal begon met knikkeren, kon ik niet meer stoppen. Ik wilde altijd meer.”

Annet: “Daarnaast hebben Esther en ik ook geen heel stabiele thuisbasis gehad. We groeiden op met een alleenstaande, werkende moeder waardoor er vaak oppas was om voor ons te zorgen. Toen we een jaar of twee waren, ging mijn moeder door een moeilijke periode en woonden we tijdelijk ergens anders. We hebben daardoor niet altijd die veilige plek gehad die een kind hoort te hebben. En omdat we ook niet goed leerden hoe we met bepaalde emoties moesten omgaan, gingen we op zoek naar manieren om deze emoties te onderdrukken. Waaronder het overmatig drinken van alcohol.”

Zwangerschap

Esther: “Ik denk dat we een jaar of vijftien waren toen we voor het eerst alcohol dronken. Fantastisch vond ik het. Als kind ben ik veel gepest, waardoor ik erg onzeker was. Door de alcohol voelde ik mij ineens een compleet ander mens. Ik had zelfvertrouwen, durfde op mensen af te stappen en het boeide mij niet meer wat iedereen van mij vond. Meteen dacht ik: dit ga ik vaker doen. Dat vaker werd al snel elk weekend. Het bizarre was dat zowel Annet als ik meteen tot het uiterste gingen. We dronken net zo lang tot we ladderzat waren. Dat is jaren zo door gegaan. We namen ons weleens voor een avondje minder te drinken, maar als we de alcohol eenmaal hadden geproefd, konden we niet meer stoppen.”

Annet: “Er zijn wel momenten geweest in ons leven waarop het alcoholgebruik minder werd. Vooral toen we allebei een relatie en kinderen kregen. Al was de drang om alcohol te drinken altijd aanwezig. Zelfs tijdens mijn zwangerschap. Ik was maar wát blij dat die negen maanden voorbij waren. Ondanks mijn behoefte wilde ik niet alles op het spel zetten en probeerde ik het te beperken tot de weekenden. Dan gingen er zo een paar flessen wijn doorheen. Wel had ik altijd een fles wijn in de voorraadkast staan, voor het geval dat.”

Andere persoonlijkheid

Esther: “Bij mij ging het pas echt mis na de scheiding van de vader van mijn kinderen. Mijn alcoholgebruik was niet de oorzaak. In die tijd dronk ik amper. Dat nam pas weer toe ná de scheiding. Vaak begon ik met een fles wijn op de vrijdagavond. Meestal kocht ik er één, maar na een uur stond ik alweer in de supermarkt om nog meer in te slaan. Op zo’n avond gingen er zo twee flessen wijn doorheen. Naarmate de jaren verstreken ging ik ook doordeweeks steeds vaker drinken. Altijd thuis, waardoor ook niemand wist dat ik zo veel dronk. Bovendien liet ik het ook niet merken. Ik had een goede baan, een huis en twee fantastische kinderen. Daarnaast was ik een ster in manipuleren en loog ik tegen íedereen. Mijn familie, vrienden, mijn kinderen. Ik gaf altijd een draai aan een verhaal waardoor ik weer in een goed daglicht kwam te staan.”

Annet: “Dat is ook wat een verslaving met je doet. Het maakt je tot iemand die je niet bent. Ik heb ook dingen gedaan waar ik absoluut niet trots op ben. Zo ben ik niet altijd trouw geweest aan mijn ex-partner, loog ik ook alles aan elkaar en zijn er genoeg momenten geweest dat ik met een flinke kater op mijn werk kwam. Ik dacht alleen maar aan mezelf.”

Esther: “Ik heb hetzelfde: ik was niet altijd een goede moeder voor mijn dochters. Ik dronk vaak waar ze bij waren en er zijn weleens momenten geweest dat ik ze ’s ochtends met hun kleren aan in bed aantrof zonder te weten hoe ik ze naar bed had gebracht. Het bizarre is dat het mij op dat moment helemaal niks deed. Ik was alleen maar met mezelf bezig, wat ík belangrijk vond. Ik kan me herinneren dat ik een avond zo veel had gedronken en helemaal kapot was van de dag, dat ik mijn bed niet uit wilde komen toen mijn jongste ’s nachts huilend wakker werd. Als ik daar nu aan terugdenk voel ik soms nog schuld en schaamte. Dan heb ik spijt dat ik ooit zo ben geweest.”

Ontkenningsfase

Esther: “Het omslagpunt kwam toen mijn leven op z’n kop stond. Ik was drieëndertig, zat ziek thuis, kon mijn huur niet meer betalen, had schulden en wist niet hoe ik verder moest met mijn leven. Op een avond had ik zo veel gedronken dat ik een mes in mijn armen heb gezet. Twee dagen later werd ik opgenomen in de crisisopvang. Het klinkt misschien gek, maar eigenlijk is toen pas het kwartje gevallen dat ik verslaafd was. Dat alcohol mijn leven beheerste en ik mezelf totaal niet meer in de hand had. Mijn kinderen, destijds tien en acht, zijn bij mijn ex gaan wonen.”

Annet: “Ondanks dat ik het bij Esther fout zag gaan, had ik niet in de gaten dat ik zelf ook verslaafd was. Ik zat nog vol in de ontkenningsfase. Esther en ik hadden in die tijd ook weinig contact met elkaar, omdat Esther herstellende was en ik nog in mijn verslaving zat. Dat werkte niet. Bij mij kwam het omslagpunt pas vijf jaar later. Ik kwam thuis te zitten met een burn-out en ook psychisch ging het niet goed met mij. Ik stopte met alcohol drinken, maar toch viel ik elke keer weer terug. Hierdoor was de thuissituatie zo slecht dat ik noodgedwongen een tijdje bij Esther ben gaan wonen. Het enige wat ik in die tijd moest doen was in therapie gaan en de fles niet meer aanraken. En wat deed ik? Ik dronk. Stiekem in het huis van Esther, mijn herstellende zus. Ik werd betrapt door mijn kinderen van destijds vier en zes jaar. Ze vonden een lege wijnfles in mijn tas, die ik stiekem weg had willen gooien. ‘Jij mag toch helemaal niet drinken mama?’ zeiden ze. Dát was voor mij het moment waarop ik dacht: wat ben ik aan het doen? Ik ben thuis niet meer welkom, mag mijn kinderen maar één dag in de week zien en zelfs mijn zus stel ik teleur. Dit kon zo niet langer.”

Esther: “Inmiddels ben ik al negen jaar nuchter en weet ik dat een verslaving een ziekte is waar niemand voor kiest. Als je van de middelbare school komt, denk je niet: wat zal ik eens gaan doen met mijn leven? Laat ik verslaafd worden! Je komt op een punt in je leven waarop je je ineens realiseert dat je het bent. Als ik terugga naar dat moment, dan komen de emoties meteen weer boven. Ik ben er niet trots op hoe ik mij in die periode heb gedragen, maar als er iets is wat ik geleerd heb, dan is het dat ik niet verantwoordelijk ben voor mijn ziekte, maar voor mijn herstel.”

Grote verandering

Annet: “Mijn leven is sinds het herstel echt enorm veranderd. Ik durf voor het eerst in mijn leven eerlijk naar mezelf te kijken en weet wie ik ben. Ik heb geleerd van mezelf te houden. Lang heb ik gedacht dat ik overbodig was op deze wereld, maar nu weet ik dat ik hier mag zijn, net als ieder ander. Dat maakt mij zo intens gelukkig!”

Esther: “Dat herken ik enorm. Het is alsof je een masker afzet. De gebruikers-Esther was zo’n andere Esther dan wie ik nu ben. Ik kan weer genieten van mijn leven en voel zo veel dankbaarheid. Voor mijn twee geweldige dochters en mijn man, die ik heb leren kennen toen ik nog verslaafd was en die altijd naast mij is blijven staan. Mijn man en ik hebben samen Stichting Axicure opgericht voor herstellende verslaafden, die we helpen weer terug in de maatschappij te komen. Er is in Nederland maar weinig nazorg na een behandeling. Dat terwijl het dan pas écht begint. Als ik zie wat ik voor anderen kan betekenen, maakt mij dat zó gelukkig. Het draait niet meer om status. Ik kan gewoon mezelf zijn. Dat is genoeg.”

Annet: “De band met mijn kinderen is nu heel goed. Bang dat ze in dezelfde valkuil stappen ben ik niet. Vooral omdat ik weet dat ik daar als moeder geen invloed op heb. Ik kan ze wel van alles verbieden, maar dat werkt alleen maar averechts. Het enige wat ik kan doen is mijn eigen verhaal vertellen.”

We begrijpen elkaar

Esther: “En zelfs dat werkt niet altijd. Mijn kinderen hebben gezien hoe gevaarlijk een verslaving is, wat het met je doet en toch is mijn dochter een tijdje aan de drugs geweest. Daar schrok ik enorm van. Juist omdat ik als geen ander weet dat een verslaving je kapot kan maken. Tegelijkertijd vind ik dat ook mijn dochter recht heeft op haar eigen proces. Ze heeft zelf ervaren wat verslavende middelen met je doen, wat wel en niet kan en waar haar grenzen liggen. Inmiddels is ze er helemaal vanaf en ben ik allesbehalve bang dat het weer gebeurt.”

Annet: “De verslaving is een onderdeel van ons leven en dat zal het ook altijd blijven. Juist doordat we met hetzelfde twaalfstappenprogramma leven, het behandelprogramma dat we hebben gedaan, begrijpen we elkaar als geen ander. We kunnen bij elkaar terecht als we er even doorheen zitten, maar we zien het ook meteen als de ander het even moeilijk heeft. Onze band als tweelingzussen is alleen maar nóg sterker geworden.”

Interview: Eline Doldersum. Fotografie: Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden