null Beeld

Uitvaart prins Philip: mét (klein)kinderen, mondmasker en Land Rover, zónder Meghan

Londen-correspondent Lia van Bekhoven (68) houdt het Britse nieuws nauw in de gaten, zéker nu prins Philip op 99-jarige leeftijd is overleden. Ze beschrijft de droevige situatie in de hoofdstad van Engeland.

Met de dood van prins Philip afgelopen vrijdag is een week van nationale rouw begonnen. Het landsbestuur is grotendeels opgeschort. Ministeriële toespraken en afspraken zijn geschrapt. Vlaggen op officiële gebouwen hangen halfstok en reclamezuilen in de metro en op pleinen zijn behangen met foto’s van de prins.

Ademloze anekdotes

In de Britse pers en media is er maar een verhaal. Onmiddellijk na het overlijden hulden alle TV-verslaggevers en presentatoren zich in het zwart. BBC4 werd uit de lucht gegooid. De twee best bekeken zenders van de publieke omroep brachten non-stop ademloze anekdotes en archiefbeelden over de overleden prins. De populaire Daily Mail overtrof zichzelf met een editie van 144 pagina’s waarvan de meeste gewijd waren aan de prins. De Daily Mail is een krant. Het was, kortom, zoeken naar nieuws dat niet gerelateerd was aan het koningshuis. "We zijn Noord-Korea geworden", belde een vriendin.

Guerrilla

Ik stel me voor dat de man in kwestie er hard om gelachen zou hebben. Philip zou zoveel verheerlijking, net als mijn vriendin en de duizenden Britten die na een halve dag overschakelden op Netflix, absurd gevonden hebben. De prins, pragmatisch en no-nonsense, had een bloedhekel aan overdreven vertoon. Hij had geen geduld voor protocol. Zijn grappen, vaak geestig, soms seksistisch en racistisch, waren een eenpersoons guerrilla tegen de tergende verveling van miljoenen officiële recepties. Philip was de warming-up act voor de queen. Als zij, van nature verlegen, weer een volle zaal in moest waar alle ogen op haar gericht zouden zijn, ging hij eerder naar binnen. Hij ging er prat op, zoals hij zelf eens zei, binnen 15 seconden iedereen aan het lachen te krijgen.

Geen staatsbegrafenis

Philip wilde geen staatsbegrafenis. Hij wilde niet opgebaard liggen. Vanwege de covidbeperkingen zal zijn begrafenis zaterdag nog minimaler zijn dan hij gepland had. Britse burgers zijn gevraagd thuis te blijven. Er zal geen lange rouwstoet zijn, er zullen geen buitenlandse prinsen en presidenten en uniformen zijn, en niks van de stemmige pracht en praal waar de Britten het patent op hebben.

Het afscheid op het kasteel van Windsor, een uur van Londen, zal bijgewoond worden door dertig familieleden, het maximale aantal dat volgens de regels is toegestaan. Dat betekent kinderen en kleinkinderen inclusief prins Harry, aldus het paleis (de zwangere Meghan mag op dokters advies niet vliegen). En niet meer. Op 2 meter afstand van elkaar en met mondmasker op. Zijn kist zal niet op een affuit vervoerd worden, maar op een aangepaste Land Rover, die hij met zijn interesse in techniek hielp ontwerpen. Zijn hoofddeksel van de marine en zijn zwaard zullen mee de kapel ingaan. Thuis voor de TV zullen de Britten, waarvan de meesten geen ander staatshoofd gekend hebben dan de queen, geconfronteerd worden met iets waar ze nog niet bij stil gestaan hebben: dat met de dood van Philip het Elizabethaanse tijdperk op zijn einde loopt.

Verre neef

Toen Elizabeth zich in 1947 verloofde met haar verre neef, was niet iedereen gelukkig met haar keuze. Wat stelde Philip voor? Geboren op een keukentafel in Korfoe had hij zijn jongste jaren langs familieleden in Europa gezworven. Zijn vader was verdwenen naar de casino’s van Monte Carlo, zijn moeder was beland in een inrichting vanwege schizofrenie. Zij zou later non worden. Philip had koninklijk bloed, maar geld noch manieren. Hij was stateloos en slecht onderricht. Hij beschouwde zichzelf als een vluchteling, een buitenstaander. Jarenlang, toen hij al lang getrouwd was met de queen, schreef hij in gastenboekjes ‘geen vast adres!’

Handen uit de mouwen

Waar de narrige, intelligente, levenslustige man in geloofde, waren de waarden die hij ontwikkelde op een Schotse kostschool en in de marine: zelfredzaamheid, plichtsbesef en galgenhumor. De Britten hebben een aversie tegen koningshuizen waar de ingezetenen behept zijn met een groot intellect of bezeten zijn van grands gestes. De Windsors, met het temperament van de Engelse plattelandsadel (denk aan de honden, paarden, het jagen en vissen), staan voor een cultuur van handen uit de mouwen. Onder prins Philip werd de monarchie een praktisch instituut, een onderdeel van de openbare dienstensector, met tiara’s. De prins was ervan overtuigd dat de Britse royals alleen konden overleven door dienstbaar te zijn.

Philip was iemand die zijn rol serieus nam maar het absurde inzag van zijn bestaan als koninklijke gemaal. Precies zoals de Britten geneigd zijn te spotten met het leven, maar nooit met hun royals.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Lia van Bekhoven. Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden