null Beeld

Vol verwachting klopt ons hart

VrouwOnline.nl

Ook al heeft voor mijn gevoel half Nederland het grote sinterklaasfeest er al op zitten (op Facebook regende het dit weekend mooie cadeaus en blije gezichten), wij zitten nog in de aanloopfase. Vol voorpret, schoentjes zetten, driftig cadeaugidsen doorspitten, Sinterklaasjournaals kijken, liedjes zingen en peternoten eten. Kortom: ‘vol verwachting klopt ons hart’.

Dat vond ik nou zo leuk de afgelopen tijd: hoe lang ze zoet kunnen zijn puur met het omcirkelen van cadeaus in folders en dikke Sinterklaasgidsen.

Bo deed dat niet alleen voor zichzelf, maar ook voor Jippe. Dat vond ik lief. Ze knipte het uit en plakte het allemaal op. Zo schattig wat er dan tussen staat.

Zelfs een kanten slip voor mama. ‘En wat er niet op past kunnen we voor als het wéér Sinterklaas is bewaren,’ zei ze.

Ook weten ze precies waar ze al te oud voor zijn inmiddels.

Jippe van 3 die dan als hij iets van Bumba ziet zegt: ‘Dat is voor baby’s!’

Maar die dan weer wel, terwijl hij de folder van de –ik geloof de- Xenos bestudeert, zegt:

‘Mama, kijk! Mooie kussens met bloemen en hartjes!’

Ik zag ook iets wat hij ècht absoluut geweldig zou vinden. Een megagrote hijskraan, echt van een meter of zo, die nog gigantisch was afgeprijsd ook. Omdat ik er nog over nadacht lag de folder nog bovenop. Jippe zag het.

‘Ja, die wil ik hebben, alsjeblieieieieieief?!?!’

Maar om nou de komende vijf jaar tegen zo’n oranjegeel gevaarte in de woonkamer aan te kijken? Waar je oog steeds naar toe getrokken wordt en waar je elke keer omheen moet stofzuigen? Wat dan gewoon altijd gigantisch in de weg staat te staan? Op hun kamertje past het immers niet.

Nee, dat zag ik niet zitten, dat geef ik dan eerlijk toe. Hoe leuk hij het ook vinden zou. Nou, weet je wat, ik overdenk het volgend jaar gewoon nog een keer. Het was namelijk voor kinderen tot 10 jaar. Kan altijd nog.

Op Marktplaats zocht ik naar een houten parkeergarage. Zo eentje waar je heel veel autootjes op kwijt kunt. Omdat ik zeker weet dat hij dát ook heel leuk zou vinden. En ik zelf ook. Want dan is het speelgoed en opbergmiddel in een. Maar zelfs op Marktplaats vond ik ze nog duur. En ik wilde hem echt van hout, al was het alleen maar omdat dat wat rustiger oogt.

Als ze iets gaafs van Playmobil of Lego op tv zagen en allebei riepen: ‘Dat wil ik hebben!’ dan zei ik maar dat Sinterklaas dat denk ik een beetje veel centjes zou vinden. Maar dan zei Bo gewoon: ‘Maar dan kunnen wij het toch gewoon zelf in de winkel kopen?’

Ja, eigenlijk heel logisch…

Ook hebben ze hun schoentje een paar keer mogen zetten. In een nieuw huis moest daar eerst weer een plekje voor bedacht worden. Waar ‘moest’ dat hier eigenlijk? Geen kachel of open haard in de buurt, dus maar voor de voordeur gekozen.

Natuurlijk was ik wel elke keer bang dat ik zou vergeten iets in de schoentjes te doen. Maar ik deed er dit keer alles aan dat dat niet nog een keer zou gebeuren. Ik zette het andere schoentje of laarsje gewoon pontificaal in de keuken, zodat ik er met tanden poetsen of lenzen uit doen vanzelf wel over zou struikelen en het dan vast weer wist. Met succes, want ik ben het dit jaar niet vergeten.

De eerste keer dat ze iets in hun schoentjes aantroffen heeft Jippe wel zes keer ‘Dank u sinterklaasje!’ gezegd. Zo lief! Toen er de keer daarna voor het eerst ook iets te snoepen in zat hoorde ik Bo in alle vroegte tegen Jippe zeggen: ‘Nee, Jippe, niet opeten! Dat moet je eerst aan mama vragen!’

Kijk, had ik ze toch beter opgevoed dan ik dacht. ;-)

Ook kregen ze al een gave sinterklaascd, van Kidz-dj, ken je dat? Beetje duurder dan het gemiddelde schoencadeautje, maar om dat nou pas op 5 (of in mijn geval 6) december nog te gaan geven? Dat schiet ook niet op.

Ik deed er een ultrakort gedichtje bij: ‘Straks als het later is mag je er naar luisteren, maar nu is het nog vroeg, dus moet je fluisteren.’ Omdat het de keer daarvoor half 5 was...

Maar ook al hoor en lees je vaak dat kinderen ontzettend staan te stuiteren en helemaal hyper die weken voor 5 december doorgaan, dat viel hier wel mee. Hier waren ze juist extra lief. Hielpen ineens met van alles.

Of ze alsjeblieieieieft mocht afwassen, vroeg Bo dit weekend. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Goeie initiatieven moesten gestimuleerd worden. Voor je het weet zijn ze pubers en moet je ze sméken af te wassen. (Hoewel ik tegen die tijd toch wel ergens anders hoop te wonen, maar goed, dat is dan een kwestie van jaren.)

Vooralsnog twee overijverige kindjes dus. Zondag wilde Bo al om half 7 ’s ochtends de afwas van de dag ervoor opruimen, en een paar uur later liep Jippe met de gewassen badmat richting wc om 'm netjes neer te leggen ('Mama, hoe moet dat eigenlijk?').

Zouden ze denken hierdoor meer cadeautjes te krijgen? :-)

Zelf verwacht ik niet al te veel. Of eh… vrijwel niks eigenlijk. Ik heb alleen een miniflesje extra vergine olijfolie gekocht (laatst in de bonus) en een goedkoop tostiapparaat (omdat ik die andere laatst kapot heb laten vallen toen ik ‘m, zuinig als ik ben, weer netjes in de doos terug wilde stoppen na gebruik en juist daardoor de onderkant van de doos eruit pleurde.) Misschien koop ik er nog een flesje wijn bij of zo. Altijd lekker.

Goed, wie het de komende dagen (net als ik) nog gaat vieren: veel plezier!

En eh… niet te veel peternootjes eten hè?

Eerder verschenen op VrouwOnline

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden