null Beeld

Voor Ellen (47) zit een 1,5-metersamenleving er niet in: “Volledig afgesloten van de rest van de wereld”

We vinden het inmiddels heel gewoon: alles mag weer zo’n beetje, op gepaste afstand van 1,5 meter. Voor Ellen zit dat er niet in. Zij is zo kwetsbaar, dat terug naar het normale leven een enkeltje ic betekent.

Online redactie Libelle

Ellen (47) heeft een niertransplantatie gehad. Om te voorkomen dat haar lichaam de nier afstoot, slikt ze medicijnen die haar immuunsysteem onderdrukken. Dat maakt haar kwetsbaar voor corona.

“Het was dezelfde verlammende paniek als toen zeventien jaar geleden door een zwangerschapsvergiftiging mijn nieren ermee ophielden en ik een transplantatie kreeg. Mijn leven was opeens anders. Van de fijne flow waarin ik een spannende baan had, net getrouwd was en we een kindje kregen, was ik in een boze droom beland. Ik lag in een ziekenhuisbed, kon niet zelf voor mijn baby zorgen en had geen idee meer hoe de toekomst eruitzag. Dat gevoel van toen, waarin alles zomaar op losse schroeven stond, voelde ik opnieuw toen eind februari corona in Nederland opdook."

Quarantaine

"Mijn eerste gedachte was dat ik zo snel mogelijk in quarantaine moest. Om te voorkomen dat mijn lichaam mijn transplantatienier afstoot, slik ik medicijnen die mijn immuunsysteem onderdrukken. Daardoor ben ik vatbaarder voor corona. In het begin was dat niet helemaal duidelijk, maar inmiddels lijkt het erop dat ik bij een coronabesmetting een verhoogd risico loop om mijn nier kwijt te raken. Die gedachte is verschrikkelijk. Het betekent dat ik aan de dialyse moet. Drie keer per week naar het ziekenhuis om te spoelen, waardoor je je eigenlijk continu beroerd voelt. Een horrorscenario. Dat niet, alsjeblieft niet. Dus besloot ik naar ons vakantiehuisje te gaan, volledig afgesloten van de rest van de wereld. Oók van mijn man en drie kinderen."

Besmetten

"Het was een heel moeilijke tijd, waarin ik vaak bang was. Waar ging dit heen? Dat na twee weken de scholen dichtgingen en mijn gezin bij mij kwam wonen, gaf veel verlichting. Al was het de eerste dagen nog wel spannend. Met wie hadden ze de afgelopen dagen contact gehad? Konden ze mij besmetten? We hielden afstand, mijn man sliep op een matras op de grond en ik desinfecteerde steeds het huis. Overal zag ik gevaar voor besmetting, maar na een tijdje zakte dat af. Zelfs zo’n absurde situatie went op den duur. Het was een groot geluk dat twee bevriende gezinnen met ons in quarantaine gingen. We zagen alleen elkaar, waardoor de kinderen ook speelmaatjes hadden."

Kinderen

"Toen de scholen weer opengingen, bleven de kinderen nog thuis. We moesten daarover in gesprek met het hoofd van de basisschool van de jongste twee, die natuurlijk het liefste wilde dat ze naar school kwamen. Gelukkig was er begrip voor onze situatie. Inmiddels is er meer bekend over het virus. Bijvoorbeeld dat de kans dat kinderen het krijgen en overdragen, klein is. Ik breng ze nu met de auto van ons vakantiehuis naar school, maar ga de auto niet uit. Ik ben en blijf enorm voorzichtig. Boodschappen bestel ik en bezoek ontvang ik in de tuin. Ik wil gewoon geen risico lopen."

Risico

"Mijn oudste zit op de middelbare en bij hem gaat het online onderwijs gewoon door. Hij is ouder en komt op school meer in contact met volwassenen. Meer risico dus, want misschien kan hij corona doorgeven. Hoe dat na de zomer moet, als de scholen weer helemaal open zijn, weet ik nog niet. Even kijken hoe het er dan voor staat."

Coronaregels

"Ik zie dat het afgesloten leven hem zwaar valt. Hij is zestien, de leeftijd waarop het je levenstaak is om de wereld te ontdekken en nu zit hij binnen. Met zijn ouders, ook dat nog. Hij baalt er ontzettend van, maar gaat er heel wijs mee om. Hij weet dat voetballen kan, bij iemand thuis chillen niet. Hij wordt boos als anderen het niet zo nauw nemen met de coronaregels. Ik vind dat heel lief en tegelijkertijd doet het ook pijn. Het is het gevoel dat het allemaal door mij komt dat het leven van mijn gezin zo anders is. Niet dat ze erover klagen, maar het vraagt soms veel van ze. Mijn man reist bijvoorbeeld veel, maar dat zit er nu niet in. Ook gaat hij niet naar kantoor, het gevaar voor besmetting is te groot."

Dicht bij elkaar

"Naast allerlei vervelende dingen brengt deze periode van stilstaan ook iets goeds. Omdat we zo dicht op de kinderen zitten, kijken we beter naar ze en naar wat ze nodig hebben. Onze jongste doet het schooljaar over, terwijl we met de middelste al een groot deel van de volgende groep hebben gedaan. Door de tijd samen zagen wij beter hoe het met ze gaat op school. Doordat we zo dicht bij elkaar zijn, realiseer ik me hoe fijn we het samen hebben. Hoe goed mijn leven is. Zó goed, dat ik het niet kwijt wil. Dan maar in quarantaine, voor hoe lang dat ook nodig is.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden