null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Wendy (24) heeft psychoses “De mannen met bolhoeden willen dat ik er een eind aan maak”

Als meisje van 6 dacht Wendy dat iedereen een stemmetje in zijn hoofd had en bepaalde kleuren zag. Nu weet ze dat ze aan een psychische aandoening lijdt. En vecht ze voor wat ze het liefst wil: een gewoon leven.

Getty Images/iStockphoto

Wendy (24): “Ik was 6 toen ik voor het eerst een stemmetje hoorde in mijn hoofd. Het was een lieve stem die zei dat ik speciaal was, uitverkoren. Tegelijk met de stem kwamen de kleuren. Die kleuren zagen andere mensen niet, merkte ik. Maar ik stond er verder niet bij stil, dacht dat iedereen zo'n stemmetje in zijn hoofd had.

Toen ik 15 was, waren er ineens 3 stemmen: Michèle, Shane en ‘de vrouw’. Ze waren ook niet meer zo lief, ze zeiden dat ik slecht was en slechte dingen moest doen. In die periode kwam ik voor het eerst bij een kinderpsychiater. Mijn ouders en de leerlingbegeleider hadden daarop aangestuurd, ze vonden dat ik me vreemd gedroeg. Ik at inderdaad bijna niets meer, was in mezelf gekeerd, blokkeerde in de les of begon opeens hardop te tellen. Ze wisten dat ik ook dacht aan zelfdoding, de stemmen vonden dat namelijk een goed idee. Eerlijk gezegd zag ik zelf soms ook geen andere uitweg meer uit de eenzaamheid en chaos van mijn leven.”

“Als ik sneller was opgenomen, was ik nu waarschijnlijk verder geweest in mijn proces”

Toch opgenomen

“De psychiater zei: ‘Ze heeft een psychose.’ Je bent zelf gek, dacht ik. Voor mij waren psychoses iets uit One flew over the cuckoo’s nest, zo was ik toch niet? De psychiater wilde dat ik medicijnen ging gebruiken, maar dat weigerde ik. Ook een opname zag ik niet zitten. Mijn moeder steunde me daarin, ook zij vond dat ik eerst de middelbare school moest afmaken. Het werden twee héél zware jaren. Geregeld moesten ze me uit de klas halen omdat het niet meer ging, en ik moest vaak thuisblijven. Toch heb ik het gehaald, daar ben ik nog altijd trots op. Maar het heeft zijn tol geëist, want niet lang na de diploma-uitreiking werd ik opgenomen en sindsdien leef ik van opname naar opname. Ik heb op verschillende afdelingen gezeten en er zijn allerlei labels op me geplakt: borderline, schizofrenie, manische depressie, meervoudige persoonlijkheidsstoornis, chronische depressie… Ik krijg medicatie die me stabiel moet houden, maar de psychoses komen steeds terug. Zo’n aanval kan een dag duren, maar ook een maand. Tijdens een psychose zie en hoor ik dingen die niemand anders ziet of hoort. Er zijn bijvoorbeeld 2 mannen met bolhoeden, die zijn heel eng. Ze zeggen dat ik een vlinder kan worden, maar dat ik daar eerst voor moet doodgaan. Volgens hen is het beter als ik uit het leven stap. Wanneer ik in een psychose zit, geloof ik hen. Het is dan alsof ik iemand anders ben. Het lukt me dan niet me te realiseren dat het door de psychose komt, dat het voorbij gaat. Voor mij is het de realiteit. De laatste keer dat de mannen met bolhoeden er waren, ben ik uit een gesloten instelling ontsnapt. Ze hebben me net op tijd gevonden, vlak bij een diep meer. Als ik wakker word uit een psychose, herinner ik me nog flarden. Het is als een boze droom. Ik vergelijk het weleens met Alice in Wonderland, zij ziet ook de vreemdste dingen. Bij haar is het een droom, bij mij een psychose. Maar net als Alice hoop ik gewoon wakker te worden.”

Dromen van een gezin

“Zoals elke jonge vrouw droom ik van een gezin en een baan, ik wil graag actrice worden. Een gewoon leven zonder medicatie, zonder opnames. Geen grootse dingen, gewoon gelukkig zijn, een mooi gesprek voeren, een fijne avond met vrienden hebben. Maar vrienden heb ik eigenlijk niet. Hier op de afdeling wel, we leven met negen mensen samen als een hechte groep. Maar in het echte leven niet. Het is ook moeilijk om vrienden te maken als je constant periodes weg bent voor opnames. Dus ben ik eigenlijk altijd alleen. Mijn ouders en broers vinden mijn aandoening moeilijk te begrijpen, dat neem ik ze niet kwalijk. Hoe kunnen zij weten wat een psychose is en hoe het voelt? Ik kan het zelf nauwelijks uitleggen.

Als de psychoses bij mij sneller waren opgemerkt, als ik sneller was opgenomen, was ik nu waarschijnlijk verder geweest in mijn proces. Ik hoop dat er meer aandacht voor komt, zodat andere jongeren die hulp wél snel krijgen. Intussen werk ik aan mezelf, we hebben hier elke dag therapie. Op dit moment leer ik mijn psychoses beter in te schatten. Ik weet dat ze komen bij te veel stress, dus ik leer de signalen van een aankomende psychose te herkennen. Als ik bijvoorbeeld ineens veel ga roken of slecht begin te slapen, moet ik hulp zoeken. Het is een lang proces, maar ik wil het afronden. Een psychiater heeft me gewaarschuwd dat ik altijd heen en weer zal pendelen tussen begeleid wonen en opnames, dat wil ik niet geloven. Ik wil hier uitkomen.

Na de zomer mag ik in principe beginnen met een acteeropleiding. De directie en de docenten weten wat er met mij aan de hand is, mijn medeleerlingen niet. Ik kijk er zo naar uit, het is een nieuwe kans. Wel word ik er zenuwachtig – wat als ze me een rare vinden? Maar ik ben vooral hoopvol. Het lijkt me heerlijk om te leren acteren, ik krijg de kans om vrienden te maken, om gewoon te zijn. Eigenlijk is dat alles wat ik wil.”

Wie met vragen over zelfdoding zit of zich zorgen maakt over iemand anders, kan dag en nacht bellen met Zelfmoordpreventie, 0900-0113. Of kijk op 113.nl voor hulp en advies.

Tekst: Frauke Joossen. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden