null Beeld

Wendy kreeg parkinson op haar 47e: “Ik zocht niks achter die trillingen”

Parkinson is een ziekte waar vooral ouderen mee te maken krijgen. Wendy van Wijk (50) kreeg parkinson op haar 47e. "Mijn kinderen balen natuurlijk dat ik niet meer alles met ze kan doen. Zo maak ik alleen nog uitjes in de regio omdat ik niet ver kan autorijden."

Wendy weet sinds 3 jaar dat ze de ziekte van Parkinson heeft. “Mijn eerste klacht, achteraf bezien, was pijn in mijn pols. Die duurde 1 dag. Daarna kreeg ik last van trillingen in mijn rechterarm. Ik zocht er niets achter, maar ging na een jaar toch eens naar de huisarts want het gaf zo’n gespannen, zwaar gevoel in mijn nek- en schouderspieren. Hij stuurde me naar de fysio, die een peesontsteking onder mijn schouderblad vermoedde. Met behandelingen en oefeningen moest dat overgaan. Het werd echter steeds erger. Ik kreeg ook last van pijn en stijfheid in mijn benen, en de tenen van mijn rechtervoet waren altijd in beweging. Ze probeerden zich de grond in te klauwen. Daarnaast kreeg ik last van mijn enkel, wat niet handig was bij autorijden. Mijn man Jurgen zei nog: ‘Straks is het parkinson, ik zou dat maar laten onderzoeken.’ Waarop ik riep: ‘Doe niet zo gek!’”

Rust creëren

“De neuroloog had de diagnose parkinson snel gesteld. Ik wist niet wat die ziekte precies inhield. Toen ik erover ging lezen, werd ik daar niet vrolijk van. Je kunt last krijgen van evenwichtsproblemen, moeilijk lopen, trager denken, slaapstoornissen en depressies. Toch dacht ik al snel: dit is wat ik heb, hiermee moet ik verder. De kans dat ik oud word en mijn kinderen kan zien opgroeien, is groot. De huidige medicijnen bestrijden alleen de symptomen maar ik heb goede hoop dat er ooit medicijnen komen die de ziekte afremmen. Er wordt veel onderzoek gedaan en de ontwikkelingen gaan snel nu steeds meer mensen het krijgen, ook jongere mensen. De Amerikaanse acteur Michael J. Fox kreeg parkinson op zijn 29e. Hoewel hij allerlei klachten heeft, is hij nog steeds actief. Maar er zijn ook mensen die verward raken en niet meer thuis kunnen wonen. Het ziektebeeld verschilt per persoon.

Hoe mijn toekomst eruitziet, is niet te voorspellen. Ik werk nu nog 5 uur in de week als administratief medewerker en doe vrijwilligerswerk. Verder vind ik het belangrijk om te genieten met mijn man en dochters. Samen uit eten, naar de bios, de stad in voor een ijsje. Mijn kinderen balen natuurlijk dat ik niet meer alles met ze kan doen. Zo maak ik alleen nog uitjes in de regio omdat ik niet ver kan autorijden. Als ik te moe ben, word ik duizelig en zie ik alles wazig. Ik heb elke dag 2 uur rust nodig en kan niet veel herrie hebben. Als ik boodschappen heb gedaan of 2 uur op kantoor heb gewerkt, ben ik al bekaf. Hoe positief ik ook ben, er zijn dagen waarop ik me heel verdrietig voel.

Jurgen doet er alles aan om voor mij rust te creëren. Hij zeemt de ramen, doet de vaat. Onze dochters helpen ook, ze doen boodschappen en stofzuigen. Ik probeer zo veel mogelijk zelf te doen, maar moet dat goed plannen. Als ik te veel doe, raak ik het overzicht kwijt. Dat is typerend voor parkinson. Heeft een van mijn dochters dansles, dan had ik vroeger allang schone kleren klaargelegd. Nu vergeet ik dat soort dingen.”

Café voor lotgenoten

“Andere mensen begrijpen vaak niet wat de impact van deze ziekte leven is. Dankzij medicijnen tril ik bijna niet, dus dan denken ze dat het goed gaat. Ik kreeg behoefte aan contact met lotgenoten, wilde praten over wat mij overkomt. Bij een gemiddeld Parkinson Café, een plek waar patiënten en hun naasten elkaar ontmoeten, zit je tussen de ouderen naar een presentatie te luistere en daarna gaat iedereen naar huis. Maar hoe leef je met deze ziekte als je jonge kinderen hebt? Als je werkt? Gelukkig ken ik nu meer Yoppers, dat staat voor Young Onset Parkinson, mensen die voor hun 50e de diagnose kregen. Ik ben zelf gestart met het Yoppers Groene Hart Café in Linschoten en ik beheer de Facebookpagina Yoppers Groene Hart. We praten over van alles en nog wat, steunen elkaar. Het grappige is: vroeger legde ik niet zo makkelijk nieuwe contacten. Door mijn vrijwilligerswerk voor de Parkinson Vereniging en mijn contacten met Yoppers ben ik socialer geworden. Ik geniet ervan dat ik me op deze manier nog kan inzetten.”

Tekst: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden